Gezelligheid kent geen tijd.

zeil3

Vrijdag

Wat vliegt de tijd, zondagmorgen erg vroeg alweer. Heerlijk heb ik geslapen in elk geval. En B. was hier vrijdagavond, we hebben weer heerlijk genoten van elkaars gezelschap. Hij kwam eten en had eerder deze week, omdat ik het hem gevraag had, pizzapannekoeken besteld. Nu had ik dat nog nooit gemaakt thuis en hij wel. Dus kreeg ik een lijstje mee, dit, dat, zus en zo.

Tomaat, artisjok, champignons, paprika, kaas, salami, ui….. nou ja wat past er op een pizza en nee, geen tomatenpuree of shit erbij, gewoon zo. Bak de pannekoek aan 1 kant, draai hem om en dan heel snel alles erop, gas laag of je elektra laag en langzaam de kaas laten smelten, dubbel slaan als het gaar is en op een bord leggen. (online heb ik gelezen dat je dit ook heel goed van tevoren kunt maken voor de volgende dag bijv. even in de oven weer opwarmen).

De boodschappen gehaald vrijdagmiddag nadat ik wist dat hij vrijdag kwam, alles fijn heel fijn gesneden en klaar gezet in schaaltjes in de koelkast. Hij kwam, bakkie koffie en toen zei ik hem dat ik een hekel heb aan pannenkoeken bakken. Vervolgens ging hij mee de keuken in en hij heeft ze zelf staan bakken, hahaha

De avond vloog voorbij, hij werkt in ploegendiensten dus moest op tijd naar bed, de ochtend dienst liep te grijnzen aan zijn kant. Maar eerst.. Suus kom je morgen bij mij eten? Kippensoep met stokbroodje… Kon ik nee zeggen?

Zaterdag

Overdag heb ik weinig gedaan, beetje dit, beetje dat, meer van het haakwerk en lekker op de bank tot het tijd was om zijn kant op te gaan. Nu had ik zijn dochter al even ontmoet, wel hele 5 minuten, maar zij had direct al zoiets, lieve vrouw en ze was thuis, samen met haar vriend. Ze kwam naar beneden zeilen toen ik er net was en meteen een heel warm welkom, altijd goed. Wat een schat van een meid ook. Heerlijk gegeten, gekletst met allemaal, verhalen geluisterd. Voor ik het wist was het tijd voor B. om richting bed te gaan. De kinders waren ergens al weg, het was immers zaterdagavond. En ik bleef nog even bij B. om te zorgen dat hij lang genoeg wakker bleef, hahaha Rond half 10 ging ik weer naar huis om heerlijk na te genieten van deze avond.

Zondag

Vandaag, geen idee het weer ziet er goed uit, maar ik ben te vroeg wakker, had zin in koffie, de kans is dus groot dat ik met een uurtje nog even terug ga naar bed, en dan pas de dag start. Het weer ziet er goed uit, dus wie weet even een stukje fietsen? We zullen zien. De planning is nog open en vrij. Donderdag ga ik thermen samen met B. En daar zie ik naar uit. Voor het eerst sinds ik werk, op de vakanties na, neem ik een vrije dag 😉

Zover even mijn update, eigenlijk moet ik wel gaan fietsen, gezien ik door mijn foto materiaal heen ben, verse dan 😛 😉

Fijne zondag iedereen!

 

Weekend!

 

Vandaag maar weer eens bijkletsen, gewoon even tussendoor. Gisteren weer heerlijk gewerkt samen met mijn collega’s. Eén collega is op vakantie en de flex medewerkster die nu in zijn plaats werkt ken ik toevallig vanaf het begin, we zijn er samen zo ongeveer gestart, en dat schept een band. Zij begon haar stage toen en dit jaar heeft ze al haar diploma’s op zak mogen ontvangen en is ze klaar voor het vaste werk!

Slow en Fast was de middag, ik was er heerlijk op tijd zodat ik mee kon lunchen, gewoon gezellig en ik eet dan tenminste, dat is erg belangrijk natuurlijk. Na de lunch kwam de vaste kapster om 1 van de cliënten te knippen en ik vroeg haar of ze even tijd had om mijn zijkanten te doen, mijn haar is alweer langer en 1 blok als het allemaal op 1 lijn blijft zitten en zit constant in mijn gezicht. Ze zag wat ik bedoelde en die 10 minuten wilde ze wel even vrij maken.

Ik was moe, erg moe, had ik twee dagen lang, maandag en dinsdag dagen gehad waarin ik als een plumpudding de dagen had doorgebracht. Zo kwam woensdag de energie weer terug en stuiterde ik door. Tot bijna 3 uur in de nacht dus. Korte nacht en gisteren echt, ik was moe, toch vloog de middag om, zaten we elkaar aan te kijken, ‘oh we moeten de cliënten alweer naar huis brengen.’ Een lekker relaxed middagje dus waarin ook al besproken is wat we allemaal voor kerst gaan knutselen, ja serieus, ik ga thuis dus lekker alvast haakwerkjes voor kerst opzoeken en uitvoeren, hahaha.

Daten.

Ik heb het er al een tijdje niet meer over gehad, maar ik date nog steeds, vooralsnog om vooral sociale contacten op te doen, en dan dichter in de buurt van zowel mannen als vrouwen. Mannen ook natuurlijk en jullie hebben de B. al gezien. Hij is niet mijn vriend in de zin van dat het iets gaat worden. Wat wel? Hij is gewoon lief, we hebben kennisgemaakt en er is een mooie energie tussen ons. Hij helpt mij met mijn rug en nek en komt op dit moment eens per week zeker eten, maar afgelopen maandag na zwemmen ben ik nog even snel bij hem langs geweest, hij woont gewoon erg dichtbij en dit hadden we ook tegen elkaar gezegd. Als ik wel echt zou gaan daten, dan is hij er op de achtergrond. Hij heeft het op zich genomen om mij dan te beschermen tot hij ziet en weet dat het goed is. En dat is wat ik nodig had in de eerste plaats. Een vriendschap waarbij hij mee kijkt. Je zou het niet zeggen, maar vele mannen kunnen nogal raar reageren als je ze afwijst, zeker als zij jou al als prooi zien. Ook al ben je nog zo gereserveerd van tevoren. Daarom deed ik niet zo aan dates meer, en nu kan het gewoon, omdat hij  er is en mij beschermt.

Het blijft opvallen hoeveel mannen er gewoonweg uit zijn op een seksdate, echt hoor. En dat van mijn leeftijd juist, ook ouder of jonger, en in dit geval, heb ik een aantal jongeren op mijn weg gehad die graag met mij willen daten.. lees, ik 45… zij… respectievelijk 33, 28 en 26, hahaha ik moet zeggen, voel mij wel vereerd 😉

Misschien moet ik ze richting Paay sturen 😉

Goed het is weer bijna weekend, vandaag of morgen komt B. dus weer mijn kant op, hoor ik straks, en zondag wie weet gaan we ook met een hele ploeg een dagje watersporten, hangt even van het weer af. 😀

Ik wens jullie allemaal een heel fijn weekend toe!

 

Even een muziekje extra, hahaha… ja dat dus 😛

 

Het Paradijs in hel

eten1

Mocht je even gemist hebben wat ik uitgespookt heb vorige week zondag? ~klik dan hier~ De dag liep op zijn einde, het werd tijd om weer richting huis te gaan en dit keer zou L. trakteren om ergens wat te gaan eten, vorig keer ~klik hier~ , heb ik dat gedaan, en dit hoeft echt niet duur te zijn. En zo vroeg ik ook, een snackbar is goed wat mij betreft als we die ergens tegen komen. En zo geschiedde, maar we moesten nog wel terug naar de auto.

eten2

eten3

eten4

eten5

eten6

eten7

De zon trok zo nu en dan wat vaker achter de wolken, we liepen op ons gemakje terug, ik schoot de bovenstaande foto’s nog even, met het prachtige zonlicht nog net op die ene boom. Om dan richting huis te vertrekken. Het idee was, de Kwalitaria is tot 9 uur open hier gewoon om de hoek, is gezellig en goedkoop, tenminste, kan het zijn 😉

We reden over Putten weer terug en op een rotonde keken we zo op een Chinees restaurant ‘Paradijs`, en L. zei dat dit ook eventueel goed was, oke dan, wat mij betreft, kan ook! Maar ik let op de centjes maar het was oke! Goed, we moesten even zoeken hoe en waar te parkeren om vervolgens naar binnen te gaan, moe en ik was koud. Het is lekker in het gras liggen maar ik was doornat, want de grond was doornat, hahaha Maakt niet uit, dit kon ik nog wel even volhouden.

Het was druk in dit restaurant, wat Paradijs heet, in Putten dus.

Niet erg groot, voor Almeerse begrippen zelfs erg klein en ze moesten snel een tafel leegmaken, we kregen wat te drinken en een mandje met cassave en de kaart. So far, so good.

eten8

Vervolgens, hadden we ons drankje op, de kaarten lagen allang aan de kant en we zaten na een half uur elkaar nog aan te staren, en niemand die een bestelling op kwam nemen. Ergens zagen we iemand die iets op kwam nemen maar niet bij ons, wel alle andere tafels? Nou ja, ik begon mij zwaar te irriteren gezien ik de volgende dag gewoon weer moest werken, ondertussen toch al half 7 misschien en ik wilde rond 10 uur weer op mijzelf zijn en rond half 11 naar bed. Dit had ik al aangegeven ook, en zo ging dat niet lukken. Andere mensen zaten er al en kregen pas na dat half uur wachten wat wij al hadden gedaan hun eten geserveerd? L. en ik dachten serieus dat deze mensen aan het natafelen waren, nee, ze moesten nog beginnen!

Ik keek hem aan en zei, bij mij om de hoek zit ook een Chinees, deze weet ik de prijzen van en wat ik ervoor krijg! En ze zijn snel in service, zelfs in het restaurant, zeker als je maar met zijn tweetjes bent! We besloten dus om deze hel te verlaten en toch terug te rijden naar Almere.

eten9

Bij Nijkerk, bijna thuis! We Parkeerden met gemak voor de deur, kwamen binnen, kregen meteen een tafel en de kaart en te drinken. We bestelden binnen 10 minuten, en echt met een uur stonden we weer buiten, onze buikjes heerlijk vol gegeten, tijd om koffie thuis bij mij nog even te drinken en samen de foto’s door te nemen.

Chapeau Lin Wah!  

Al zolang als ik hier woon, is het gewoon goed! En gezellig ook, gesprekjes aan tafel zijn oke, rust is oke, en zelfs de leesbrillen in een trommel zijn aanwezig mocht je, je eigen leesbril vergeten zijn. Dat is nog eens service en denken aan je klanten!

eten10

Eenmaal thuis appte ik B. nog even dat ik veilig thuis was, hij ook van zijn vistrip aan de Waal, om vervolgens nog even na te kletsen en de foto’s te zien. En rond kwart over tien heb ik L. de deur uit gebonjourd en zo kon ik nog even rustig bij komen. En douchen, warm douchen.

Ik heb in elk geval genoten van deze dag, net als L. met mijn verhalen en voelen, de paddestoelen die al zo heerlijk tierden, dat bos is in elk geval vochtig genoeg nu 😉

Dan nu de hamvraag: Ben jij weleens een restaurant uitgelopen voor je hebt gegeten? Zo ja, waarom? 

’t Solse Gat in mijn kinderjaren

solsegat12

Om te weten waar ik het over heb, dan is het handig als je eerst ~hier leest, de legende kent~ . Wat ik nu ga vertellen is vanuit mijn herinneringen wat ik nog weet, wat mijn familie vertelt heeft toen ik nog een kind was.

Ermelo was de plek waar ik al vanaf mijn 2de jaar kom op de camping, we begonnen op het terrein van ‘In de rimboe‘, waar mijn oom en tante op visite kwamen en mijn oom direct verliefd werd op deze plek. Na wandelen is hij gaan kijken en vond een sta caravan, zoiets, ik bedoel, dit heb ik ook uit verhalen want ik was er nog te klein voor om het echt mee gekregen te hebben, en ineens stonden we aan de overkant op het terrein van ‘de kleine kriemelkuil. En zo komt het, dat ik de eerste 15 jaar van mijn leven niet beter weet dan dat ik er elke zomer wel kwam en was.

solsegat1

Het gekke is, vanaf het moment dat mijn oom de caravan had, dat ik mijn bio vader er niet kan plaatsen, wel mijn familie, mijn oom dus met tante, mijn opa en oma vooral ook en mijn moeder en mijn andere oom en tante en ikzelf, mijn nicht was er toen nog niet. Zelfs mijn oud oom en tante kan ik er plaatsen, dat zijn de herinneringen. Al weet ik van mijn moeder dat mijn bio vader er ook wel was en is geweest, ergens.

solsegat2

Omdat het een sta caravan met vaste plek was, was er ook een schuurtje bij en al snel kwamen daar fietsen in te staan, het hele jaar door, waardoor wij vooral op de fiets de omgeving gingen verkennen. Oh wacht, jawel, ik kan mijn vader 1 zomer plaatsen, omdat ik bij hem achterop zat, ik was nog te klein om zelf te fietsen, lange stukken in elk geval. (dit verhaaltje zal ik later vertellen).

solsegat3

Toen ik wat ouder werd en helemaal in de sprookjes zat met zelf lezen en ook voorgelezen te worden, kwamen we uit in het bos en bij ’t Solse Gat. Ik herinner mij vooral dat we daar met zijn allen waren, zonder bio vader, mijn oom, tante, opa, oma en mijn moeder. En dan begon het ergens met… Suzan, weet je dat?

solsegat4

Hier ooit een klooster heeft gestaan die weg is gezakt in het moeras op een dag? Als je goed kijkt, dan zie je het torentje nog.

Ik zag nonnen, van de monniken werd niet vertelt, duivels ook niet, maar simpelweg dat het klooster met alle mensen erin weg is gezakt. En dat was intrigerend, als je zo jong bent en zwaar empathisch wat je later pas leert, wat inlevingsvermogen is = fantasie zeer levendig, dan zie je het torentje ook echt staan! Trust me.

solsegat5

De grijns op het gezicht van mijn oom zag ik wel, maar dat zei niets, dat deed hij vaker. Natuurlijk! Wel keek ik dan op naar mijn opa, oma en mijn moeder, en allemaal knikten ze ja, en bevestigden het verhaal. Het ijzeren hekje sprak boekdelen.

solsegat6

Op de eerste foto weet ik, dat ik 7 jaar ben, dat zie ik aan het kapsel wat ik toen had, 2de klas lagere school zat ik toen, onderweg naar de 3de.

Mijn opa hield mijn hand vast oom verder naar beneden te gaan, om bij het hekje te stoppen. Daar werd mij dan weer vertelt, niet overheen stappen hoor! Want het is moeras en dan zink je weg! Ja, dat is natuurlijk het meest mooie om aan een kind te vertellen, die zorgt dan echt wel dat ze aan de goede kant blijft!

solsegat7

Het verhaal is altijd in mijn hoofd gebleven, zo ook het torentje en van jongs af aan trok dit gat mij, ik wilde er altijd heen als we er waren.

solsegat8

Rennend naar beneden met PAS OP, van de familie, het was echt zo steil dat het mij niet zal verbazen als iemand dat ooit flink is gestruikeld. Rollend ben ik ook wel naar beneden gegaan, toen waren er nog geen honden die er kwamen, althans, ik zag ze nooit.

solsegat10

 

Hier zie je L. energie op doen, dat had ik hem vertelt, dat je dat zou kunnen voelen, hij voelde het. En ik zat te staren naar de andere kant, want daar, helemaal aan de andere kant, was dat moeras toen alleen nog maar, zo groot was het niet, en daar stond in mijn herinnering het torentje, en daar had ik het afgelopen zondag dan ook telkens over.

 

Wat ik wel zeker weet, is dat de eerste foto van toen, op dit stuk is, je ziet zelf al hoeveel anders het is nu, hahaha onmogelijk om daar nog jezelf naar beneden te laten vallen, rennend of rollend.

 

solsegat11

En hier lig ik zelf nog even, alle herinneringen aan mij voorbij trekkend en afgelopen dinsdag stelde ik de hamvraag aan mijn moeder toen zij even hier was op visite. ‘Zeg mam, ’t Solse Gat, het torentje, was dat er nu wel? Of was dat er niet?’

Mijn moeder keek mij aan en ik zag een glimlach, en ze zei mij van de week… ‘dat hebben we waarschijnlijk ooit wel een keer vertelt en jij hebt dat dus geprojecteerd… Het heeft er nooit gestaan!’

So much for family 😉 Hahahaha Kun je nagaan, als je zoveel inlevingsvermogen hebt als kind, hoelang je dit beeld met je mee kunt dragen, ik bedoel, in mijn hersenpan? Zie ik nog steeds dat torentje staan… En ik heb er naar staan kijken, staren ooit, ook dat zie ik in mijn hoofd. Projectie, pure projectie.

I still love my family! En ik mis hen, met wie ik dit alles heb gedeeld, ooit lang geleden, sweet memories!

 

PS: ik baal een beetje, gezien ik dit vanmorgen niet kon publiceren, het bleek dat men aan onderhoud deed, en nu mis ik hier de categorieën in beheer achter de schermen… En dat men aan onderhoud deed, kreeg ik dus niet te zien, zo wilde het ook niet opslaan als concept, gelukkig dacht ik eraan, om het even in word op te slaan, en ja dat doe ik vaker in word schrijven, maar ik had alle foto’s ook al klaar, dus ready to go!

De legende van ’t Solse Gat

solsegat1

We zijn er, bijna! Nog een stukje lopen maar nu zitten we op de goede weg. Ik voel de energie weer stromen, de bomen kloppen en hey… Er zijn al heel veel paddestoelen, incluis vliegenzwammen en die vind ik hier in Almere nog steeds niet!

Eerst maar eens, tussen de foto’s door… de legende die ik al heel jong leerde, toen wist ik nog niet wat een legende was en mijn familie houdt ervan om de dingen te vertellen over vroeger alsof het echt is gebeurd. Catch my drift? 😉

 

Midden op de Veluwe – in het bos tussen Putten, Garderen en Drie – ligt het Solse gat, een grote kuil tussen de heuvels.

Daar stond eens een machtig klooster met veel torens. Het werd omgeven door een gracht en een brede, statige laan leidde naar de poort.

paddestoelen4

Maar het was een boos klooster; de overste en alle monniken hadden hun ziel aan de duivel verkocht. Ze leidden een leven van overdaad en weelde. Midden in de nacht werd de zwarte mis gelezen waar alle heksen en spoken uit de omgeving aan deelnamen. Men dronk wijn uit emmers en de hele nacht werden er overvloedige maaltijden opgediend. De duivel zorgde ervoor dat de voorraad nooit opraakte en hij mengde zelf de wijn. Er werd gedanst, gezongen en gevloekt tot in de vroege morgen. Velen hadden ’s nachts binnen het klooster vreemde en angstaanjagende geluiden gehoord en iedereen wist dat de hele nacht de vensters van alle zalen hel verlicht waren.

paddestoelen5

Dat heeft geduurd, tot in een stormachtige kerstnacht, nu al eeuwen geleden. De dorpelingen bleven tijdens die storm angstig in hun huizen en hoorden midden in de nacht plotseling één hevige donderslag. De volgende ochtend kwam een jongetje het dorp binnenrennen en vertelde dat het klooster in het bos geheel was verdwenen en er op die plaats een ijzingwekkend diepe kuil ontstaan was. De bomen er omheen lagen ontworteld ter aarde. Alle bewoners wilden het wonder zien. Men vond nog een met klinkertjes geplaveid straatje en de brede, statige laan; dat was alles wat van het klooster restte. De aarde had zich geopend en zich weer gesloten.

Sinds die tijd komt er om middernacht uit de diepte van het Solse gat een vreemd geluid. De klokken van het verzonken klooster beginnen onregelmatig en schor te luiden, alsof ze allen gebarsten zijn; eerst zacht, maar steeds harder en angstiger. Dan komen uit het duister van de brede laan de geesten van de monniken. Al klagend wandelen ze in een lange sombere rij: langzaam en gebogen gaan ze rondom het gat, waaruit een blauwe gloed opstijgt. Dan zweven ze allen rusteloos uiteen, om opnieuw uit de schaduw van de laan in een lange rij langzaam naar voren te treden. Dit gaat door tot aan het daglicht, dan vluchten ze plotseling jammerend weg in het diepste duister van de sombere kuil.

solsegat9

Zodra de zon schijnt, is het alsof er niets is voorgevallen. Alles is er rustig en men zou er haast aan twijfelen, dat even tevoren de schimmen verdwenen zijn in het water midden in de kuil van het Solse gat.

solsegat8

We zijn er, en de zon schijnt. Het stuk wat ik aangemerkt heb is belangrijk voor mijn volgende blog over ’t Solse Gat, dit moet je eerst weten, dit verhaal om te kunnen weten wat het met mij deed als kind, ik heb een te gekke familie namelijk, maar als je naïef bent, tsjah…  😉 En alles gelooft wat ze je vertellen… Want ze zijn immers jouw familie, het meest dierbare wat er maar bestaat, en niet 1 familielid, nee, opa, oma, moeder, beide ooms.. kortom allemaal hetzelfde verhaal.

(ik heb zelfs na deze zondag, afgelopen dinsdag nog even navraag gedaan over iets, wat ik niet meer zeker wist)

Volgende keer meer!

Oh ja, de bron van het verhaal? ~klik hier: voor de Almanak~