De Laatste loodjes

De laatste loodjes. Nog een paar dagen en dan zijn de 6 weken na de operatie voorbij. Ze zijn zwaar de laatste loodjes. niet alleen voor hem, maar ook voor mij. je zit, je voelt je beter, hij dan, hij wil alweer erop uit, maar het mag nog net even niet! Maandag… Na het weekend, dan mag alles weer aan.

De tijd, bestaat niet, zeggen sommige mensen. Zo is het ook, tijd bestaat niet, tenzij er afspraken worden gemaakt, dan pas gaat tijd tellen. Zo ook nu, maandag, het gesprek met de cardioloog in MCL en een hartfilmpje. Zijn medicatie en persoonlijke map mee, waarin van alles is bijgehouden. Zijn zoon gaat mee. Om daarna te horen dat hij weer zelf mag auto rijden, fietsen op straat.

Diezelfde middag belt fysio van de hartrevalidatie, telefonische intake. En de malle molen start op 1 april. Onze eerste date met de diëtiste in het ziekenhuis om de hoek. Ook van de hartrevalidatie team. Tot nu toe, zakt zijn suiker en zo heb ik ook een curve gemaakt gisteren toevallig. Ik was wel benieuwd, en dat zit goed, sterker nog, ik moet meer eten juist. Kan het nog meer tegenstrijdig? 4.4 aan waarde, hoogste 6.8, na het eten van zelfs een soort brownie met caramel en pinda’s. 2 crackers met kaas en een mandarijn, dat was lunch, en daarvoor dus de 4.4, 2 uur later 6.8. Dat is nog altijd lager dan Liefste krijgt nuchter, hij komt telkens uit rond de 8+ nog, maar is al een heel eind gezakt. Boven de 10 zien wij niet meer verschijnen. Ook dat gaat goed dus. De goede kant op, laat ik het zo maar zeggen dan. Want het moet nog meer omlaag natuurlijk.

Wat ik lastig vind nu? Is het bloggen weer oppakken, de luchtigheid, het plezier van de foto’s die jullie nu weer zien, zijn nog altijd van onze laatste roadtrip op 31 jan. 2021 gemaakt. Dit is nog altijd in IJlst, waar ik ook de fontein op de foto zette. ~klik hier voor de molen te IJlst~

Als ik nu even terug kijk, is het weer apart, dat ik “De onsterfelijke bloemen” fontein op 6 feb. in de ochtend in heb zitten plannen voor 7 feb. 2021. ~klik hier~

De ochtend voor het allemaal gebeurde… wonderlijk… hoe nu verder. Duik ik nu alsnog mijn archieven in? Of ga ik voor het nieuwe, de lente en zie ik dit later wel weer. Er zitten alweer zovele weken, 2 maanden zelfs tussen bijna. Ik heb na deze trip, nog 1 of 2x de camera in mijn handen gehad, daarna… hooguit via telefoon en dan nog, onzinnige dingen die je verder nergens ziet.

Dit bedoel ik, hoe bijzonder was het dunne laagje ijs op de grote vaart daar bij IJlst, de meeuwen erop… Waar er later vast schaatsers voorbij zijn getrokken. Dingen die ik even gemist heb. Die eerder even een crime waren om de weg op te gaan. Sneeuwstorm getrotseerd om alleen al spullen te brengen. Wat zeker weer zo is, je leert je ware vrienden kennen. Sommigen komen zelfs terug van vroeger. Anderen zijn ineens verdwenen. Nieuwe mensen dienen zich aan. Wonderlijk ook weer.

De laatste loodjes, ze zijn zwaar. nog 1 weekend te gaan. Dan mag de malle molen van het leven weer volop gaan draaien. Stap voor stap, dat zeker wel, maar een stukje vrijheid terug in de geest, doet al een hoop!

~mocht je nu gemist hebben wat er is gebeurd? ~klik hier~

Ik wens iedereen een fijn weekend toe, en hoe ik verder zal gaan hier? De tijd zal het leren. Ik dank jullie allemaal voor jullie medeleven en fijne blogs wat zeker voor ontspanning heeft gezorgd tussendoor en mij met regelmaat deed lachen, of even deed zitten met een brok in de keel. Dank jullie wel!

Druk, druk, druk

Mensen, mensen, wat voelt het druk aan voor ons op het moment. Alsof we amper een moment hebben om adem te halen. Afgelopen weekend, en het is alweer bijna weekend. Stond de huiskamer op zijn kop. 6 man in tha house tijdens lunch, waarvoor ik een tomatensoepje had gemaakt.

Zaterdag een halve dag, zondag een hele dag, waar er 2 man bleven eten en ik soervleisj op het menu had staan, ruim een dag van tevoren al in de marinade gezet en zondag laten sudderen. Nieuwe plannen, andere plannen, die Liefste niet zo goed had begrepen.

Maandag, uitgeput, hij vooral, even rust, met weten een dag later een uitvaart op de kalender. Te Paessens-Moddergat. Dinsdag, de uitvaart, laat in de ochtend vertrekken we, naar 1 van de vele neven om daar te wachten tot. Geen nazit, ook de kerk is te klein en er mogen maar zoveel personen mee naar binnen.

Wij wachten met zijn allen buiten tot de kist weer naar buiten komt, en lopen dan letterlijk een rondje om de kerk om zijn laatste rust plaats te vinden. Er wordt gebeden, en dan is het klaar. We lopen het rondje af en daar staat Tante, op afstand condoleren wij haar buiten.

Het is alweer donker als we thuis komen, we gaan nog even bij 2 verschillende neven even bijkletsen, anders dan anders, en op afstand. De neven moeten weer vissen, dus voor 4 uur, als het hoogtij wordt, zijn wij net weg, en zijn de neven weer aan boord. Zo gaat dat met garnalenvissers.

Gisteren, woensdag, onrust, alweer een halve week is weg, en ik heb nog weinig kunnen doen aan de normale huishouding, laat staan aan het idee dat ze de keuken ineens mee willen gaan nemen om te schilderen. Niet afgesproken, maar liefste had ergens ja gezegd. Ik uit mijzelf terwijl hij nog even op bed zit, rustig aan, dat heeft hij nodig, alles verwerken. Als ik hem vertel wat de plannen zijn en wat er nog gedaan moet worden aan ‘normale’ dagelijkse dingen, dat we volgende week maandag naar Eemnes moeten, we op mijn kleinzoon gaan passen voor een paar uurtjes, en dinsdag pas weer thuis komen ergens, misschien nog even langs mijn ouderpaar gaan… Dan merkt hij wel op dat het inderdaad wat teveel is.

Het is alweer donderdag, zaterdag is nu afgesproken wordt de woonkamer afgemaakt, daarna zien we wel even verder. Want ook nog, Liefste is morgen, vrijdag 27 nov. jarig, en ikzelf 6 dec. dat schiet ook al op. Niet dat wij er iets aan doen dit jaar, maar toch.

Ik weet niet hoe het bij jullie zit? Maar de tijd vliegt om hier, als een malle. Een gek.

Oplossing Ra Ra: De hurkende man bij Lelystad

Zien jullie hem? Aan de overkant? Op de strekdam bij Lelystad. De ultieme hint was natuurlijk dat wij van Almere naar Drachten terug gingen en dat doen wij heel graag over de dijk langs Almere richting Lelystad en dan kom je bij de haven en de Batavia uit. Hier stoppen we met regelmaat even en dit keer, naast de Batavia ook, en toen werd het perspectief anders.

De foto’s zijn op verschillende dagen genomen, bovenstaande is van afgelopen week, het is puur toeval, dat het op deze beide dagen zo grijs was.

Ik vond jullie reacties erg leuk in elk geval, maar nee, mijn haar zat niet in de war. Mijn handwerkjes tot nu toe blijven ook knooploos en vrij zover, ook al vecht ik soms even met een bijna knoopje als ik bezig ben.

het zijn geen struiken of het plafond… van de scheepvaart, hahaha Noch is het een hek of een struik. De uitgebloeide berenklauw, vond ik ook erg leuk om te lezen, deed mij grinniken zelfs. Of de mand van pitriet, macrame, een lamp… het had gekund, maar het is wat groter dan dat allemaal.

Wil je meer lezen over deze Exposure hurkende man? ~klik hier~

Ik wens jullie allemaal een fijn weekend toe! Ik ga even aan de haak, en ook nog! Er is een dia scanner in huis gekomen, en die ga ik even proberen aan de praat te krijgen om dan dia’s van Liefste te scannen. (Het is donderdag als ik dit schrijf, ik kan vrijdag pas ergens weer aan de slag voor de volgende skull opdracht, garen is onderweg).

Mochten jullie mij dus even kwijt zijn? Dan weten jullie waar ik mee bezig ben 😉

Wierum 3: Herfst aan het wad

Dat licht he… zo prachtig mooi! De zon ging onder en wij genoten van dit licht, en het uitzicht. met de zon erbij is alles toch net even mooier en zeker in het gouden uurtje.

Ik kon het niet laten natuurlijk, natuurlijk ben ik een heel klein stukje nog naar beneden gegaan, maar niet ver. En dit plaatje is natuurlijk ultiem, de kerk en liefste die zijn filmpjes aan het maken is. De kerk krijgt een prachtige gloed.

En boven het Wad… nog een paar foto’s dan..

De camera en de foon gingen opzij en we genoten echt nog even van de rust en stilte, de vogels, de natuur. totdat… de mensen die er wonen hun honden uit kwamen laten, allemaal tegelijk leek wel… Toen werd het tijd voor ons om te vertrekken. Ik nam nog 1 foto.

We stapten in, reden weg, ik opperde nog, moeten we niet even naar Kollum? Ik denk dat Paul Jansen weer wat nodig heeft en is zo wel thuis in de studio dan. (nationaal FM elke zaterdagochtend, dit is van Liefste en hij doet het bouwen en de techniek eventueel). Nee, dat was niet nodig…

Bij thuiskomst zou blijken, telefoon… en Liefste stapte opnieuw in de bus om toch naar Kollum te rijden zodat de radio de volgende ochtend kon draaien…. Het was een voorgevoel, erger nog, de volgende ochtend en middag zou ik hem weer kwijt zijn, maar ik had weinig zin om mee te gaan.

Hier eindigt deze reis die we op 1 dag gemaakt hebben, een middag. Ik genoot nog heerlijk na, nu nog dankzij mijn blog trouwens.

Mocht je iets hebben gemist?

Wierum 1: Even naar Pake en Beppe
Wierum 2: De eenden


Moddergat 6: Herfst aan het wad: De Schapen

Paesens-Moddergat 6: De schapen

Wierum 2: De eenden

Een bekend plaatje denk ik voor diegenen die hier weleens komen in Wierum. De kerk, en als je Hollands Hoop kent, de tv serie ook. Voortaan weet ik zelfs waar ik kijken moet als men de graven laat zien om de familie steen te spotten. Alles wordt anders als iets een persoonlijk verhaal wordt ook al was je er toen nog niet bij. Het wordt toch een familie verhaal voor jezelf ook op den duur.

Wij zaten inmiddels boven op de dijk.

De paaltjes nog onder water door de vloed, en ineens spotte ik heel veel eenden, ik heb nog niet opgezocht welke het nu zijn. Ik heb van hoog bovenaf geprobeerd er eentje helemaal in beeld te krijgen, maar dat was wederom een crime met inzoomen en geen statief. En ineens brak er een stukje wolkendek, en kwam de zon nog even om het hoekje gluren.

En het lukte mij om toch de eenden wat beter op de foto te krijgen. Wie het weet mag het zeggen om welke eendenras dit gaat.

In elk geval, werd het licht weer prachtig mooi, en was er reden om nog altijd te blijven genieten, we bleven nog even lekker zitten samen, dicht tegen elkaar aan. Soms even los, het was er zowaar mensvrij, nog wel.

Ik zit te denken aan de bergeend, maar dan mis ik de grote knobbel dus…

~later meer.

Wierum 1: Even naar Pake en Beppe

Moddergat 6: Herfst aan het wad: De Schapen

En voor de Pasesen blogs geef ik de laatste, waarin de lijst weer staan van de voorgaande blogs:

Paesens-Moddergat 6: De schapen