Wierum 3: Herfst aan het wad

Dat licht he… zo prachtig mooi! De zon ging onder en wij genoten van dit licht, en het uitzicht. met de zon erbij is alles toch net even mooier en zeker in het gouden uurtje.

Ik kon het niet laten natuurlijk, natuurlijk ben ik een heel klein stukje nog naar beneden gegaan, maar niet ver. En dit plaatje is natuurlijk ultiem, de kerk en liefste die zijn filmpjes aan het maken is. De kerk krijgt een prachtige gloed.

En boven het Wad… nog een paar foto’s dan..

De camera en de foon gingen opzij en we genoten echt nog even van de rust en stilte, de vogels, de natuur. totdat… de mensen die er wonen hun honden uit kwamen laten, allemaal tegelijk leek wel… Toen werd het tijd voor ons om te vertrekken. Ik nam nog 1 foto.

We stapten in, reden weg, ik opperde nog, moeten we niet even naar Kollum? Ik denk dat Paul Jansen weer wat nodig heeft en is zo wel thuis in de studio dan. (nationaal FM elke zaterdagochtend, dit is van Liefste en hij doet het bouwen en de techniek eventueel). Nee, dat was niet nodig…

Bij thuiskomst zou blijken, telefoon… en Liefste stapte opnieuw in de bus om toch naar Kollum te rijden zodat de radio de volgende ochtend kon draaien…. Het was een voorgevoel, erger nog, de volgende ochtend en middag zou ik hem weer kwijt zijn, maar ik had weinig zin om mee te gaan.

Hier eindigt deze reis die we op 1 dag gemaakt hebben, een middag. Ik genoot nog heerlijk na, nu nog dankzij mijn blog trouwens.

Mocht je iets hebben gemist?

Wierum 1: Even naar Pake en Beppe
Wierum 2: De eenden


Moddergat 6: Herfst aan het wad: De Schapen

Paesens-Moddergat 6: De schapen

Wierum 2: De eenden

Een bekend plaatje denk ik voor diegenen die hier weleens komen in Wierum. De kerk, en als je Hollands Hoop kent, de tv serie ook. Voortaan weet ik zelfs waar ik kijken moet als men de graven laat zien om de familie steen te spotten. Alles wordt anders als iets een persoonlijk verhaal wordt ook al was je er toen nog niet bij. Het wordt toch een familie verhaal voor jezelf ook op den duur.

Wij zaten inmiddels boven op de dijk.

De paaltjes nog onder water door de vloed, en ineens spotte ik heel veel eenden, ik heb nog niet opgezocht welke het nu zijn. Ik heb van hoog bovenaf geprobeerd er eentje helemaal in beeld te krijgen, maar dat was wederom een crime met inzoomen en geen statief. En ineens brak er een stukje wolkendek, en kwam de zon nog even om het hoekje gluren.

En het lukte mij om toch de eenden wat beter op de foto te krijgen. Wie het weet mag het zeggen om welke eendenras dit gaat.

In elk geval, werd het licht weer prachtig mooi, en was er reden om nog altijd te blijven genieten, we bleven nog even lekker zitten samen, dicht tegen elkaar aan. Soms even los, het was er zowaar mensvrij, nog wel.

Ik zit te denken aan de bergeend, maar dan mis ik de grote knobbel dus…

~later meer.

Wierum 1: Even naar Pake en Beppe

Moddergat 6: Herfst aan het wad: De Schapen

En voor de Pasesen blogs geef ik de laatste, waarin de lijst weer staan van de voorgaande blogs:

Paesens-Moddergat 6: De schapen

Wierum 1: Even naar Pake en Beppe

Onze volgende stop, ook hier was ik al eens geweest, alleen maar later en later op de avond of tijdens de vroege schemering meestal. voor we naar huis reden. Nu nog met redelijk daglicht, de zon ging dalen, maar het was ook al grijs. Wierum. het geboortedorp van Liefste zijn moeder, dit is waar zijn familie vandaan komt. (Moeders kant).

Voor wie het niet weet, maar misschien de serie wel kent. Hier wordt de tv serie Hollands Hoop opgenomen oa. Ik kende het niet, en ben pas mee gaan kijken vanaf seizoen 3, er komt gerust nog een 4 denken wij zomaar.

Elke keer als de kerk van Wierum in beeld is, zie ik Liefste wat oplichten. Maar ook, omdat ik inmiddels al een tijdje weet, dat zijn opa daar ligt. En natuurlijk had ik al eens gevraagd, of hijzelf het graf weleens had bezocht. Nee, dat had hij nog nooit, ook al heeft hij deze pake het langste gekend zelfs. Terwijl ik nog even rustig voor de kerk bleef hangen om het beeld, was Liefste het terrein al opgelopen en voor ik het wist, ook al had hij geen idee waar hij lag, hij liep er in 1x naar toe…

Toeval is… Hoe kan dat nou.. hij had geen idee, hij werd ernaar toe getrokken. En ook zijn Beppe ligt hier, samen liggen zij hier. En ja, ik keek achterom naar Liefste. Eerder zei hij mij een keer dat het hem niets deed, zo’n graf, of steen… maar ik zag de traan in zijn ogen, vochtig, het deed hem wel degelijk iets. Ik knuffelde hem, samen stonden we er even bij stil om daarna omdat hij het wilde weg te lopen. Onderwijl vertelde hij, dat deze pake, ook van die beelden maakte zoals op de dijk staat.

Wat op het monument staat dus, dat soort beelden zullen we maar zeggen, van staal, ijzer, metaal, en dan voor de hobby, en velen kwamen bij hem vroeger omdat ze iets moois wilden voor in de tuin. Hier is het wederom een herdenkingsmonument voor de vissers die ooit…

Jullie zien Liefste al op de dijk lopen hier, op weg naar het bankje wat daar staat. Ik volgde, en liet hem even lekker zijn ding doen. Zijn herinneringen, en ik deed mijn ding. Het klinkt nu even heel zwaar, dat was het niet, viel echt mee, want de lach en de traan vermengden zich met elkaar, en zelfs de zon, zou nog even achter de wolken vandaan komen en een gouden gloed werpen op ons en de omgeving.

~later meer

Voor wie het voorgaande van deze mini road trip gemist heeft?

Moddergat 6: Herfst aan het wad: De Schapen

En voor de Pasesen blogs geef ik de laatste, waarin de lijst weer staan van de voorgaande blogs:

Paesens-Moddergat 6: De schapen

Moddergat 6: De schapen!

Deze foto, heb ik op FB nu als omslagfoto, hahaha, omdat ik vind, het schaap keek mij zo aan, de paaltjes, wad, het heeft het gewoon voor een omslagfoto, want dan zie je niet alles natuurlijk.

Het laatste stukje van genieten, weer naar boven, en op dit moment, ook al zie ik de schapen echt wel natuurlijk, maar lijkt het, het laatste te zijn wat ik op de foto zette, op deze dag. Misschien ook, omdat ik er al zolang stond te genieten ook in rust, dat ze ook als vanzelf dichterbij kwamen, maar natuurlijk op het moment dat ik weer weg wilde gaan. Zo gaat dat meestal. Dus, genoot ik nog even langer en.. kwam de volgende shoot er nog uit.

Nieuwsgierig, opkijkend, langzaam naderend, maar als ik naar hen toe wilde gaan of mijn hand alleen al optilde langzaam, renden ze toch weer weg, hahaha. Op mijn terug weg, spotte ik nog iets… ik vond het op een bos wurmen lijken…

Het is dan ook de positie waarin dit bosje ligt dat het mij zo aan wormen doet denken van vroeger, regenwormen, toen ik ze nog oppakte, en leerde van mijn opa hoe ze boven de grond te krijgen met een spa even heen en weer woelen in het gras. Dat dus… ik moest glimlachen bij die gedachte.

Weer op de dijk, zag ik onze blauwe bus, ik belde Liefste die erin zat, en hij kwam rustig aanrijden naar de trap, zodat ik direct kon instappen. Vlak voor hij er was, nam ik nog 1 foto dan.

Het monument, zoals ik nu begin te leren, dat elk vissersdorp er wel eentje kent, alle zeelui die ooit zijn verdronken, staan hier op vermeld. Ook hier, blijf ik altijd even stil staan, gaan mijn gedachten uit naar al die mannen ooit…

Tijd om naar huis te rijden dacht ik… nou ja… Liefste dacht daar anders over! Had ik kunnen weten natuurlijk!

~later meer

Moddergat 1: Herfst aan het wad
Moddergat 2: Herfst aan het wad
Moddergat 3: Herfst aan het wad
Moddergat 4: Hersft aan het wad
Moddergat 5: Herfst aan het wad:De Zuidertoren

En voor de Pasesen blogs geef ik de laatste, waarin de lijst weer staan van de voorgaande blogs:

Paesens-Moddergat 6: De schapen

Moddergat 5: De Zuidertoren

Ik zag telkens deze witte toren op Schier… zoals ze hier dan zeggen, en vroeg ernaar aan Liefste. Is dat ook een vuurtoren dan? Zo oogt het wel. Hij wist het eigenlijk niet, en eigenlijk heeft niemand het over deze toren aan de overkant, dus ben ik gaan zoeken natuurlijk bij thuis komst. Het was een vuurtoren:

De Zuidertoren werd in 1854, tegelijk met de Noordertoren op het Nederlandse Waddeneiland Schiermonnikoog gebouwd. Omdat men vroeger niet beschikte over lichtkarakters plaatste men soms twee torens of vuren, zodat de zeeman wist waar hij was. Bovendien konden twee vuren of torens een lijn vormen, zodat schepen langs gevaarlijke ondiepten geleid konden worden.

En meer foto’s heb ik niet gemaakt, omdat het bootje eigenlijk mijn aandacht trok vooral zo in de zon weer. Maar dat neemt niet weg, dat ik de rest ook kan laten lezen natuurlijk over wat er met deze toren allemaal is gebeurd:

In 1910 kreeg de buitentoren, de huidige vuurtoren, een draailicht. Vanaf dan kon men de kust ook herkennen met één licht en was het licht van deze toren overbodig geworden.

De toren bleef echter wel staan en kreeg in 1950 de functie van watertoren voor de drinkwatervoorziening op het eiland. Hiervoor werd er een waterreservoir van 44 m³ in de torenschacht aangebracht. Via een laddertrap in het midden van het reservoir kon men naar boven komen. De functie van watertoren heeft de toren tot 1992 gehad. In 1998 verwierf KPN de toren voor het symbolische bedrag van 1 gulden. KPN gebruikte de Zuidertoren sindsdien als antennetoren. Op 26 juni 2018 werd bekend dat de toren in eilander handen zou komen. Een stichting heeft de toren en de buitenruimte eromheen opgeknapt en wil er een museum in beginnen.

Op het duin naast de toren is de voormalige lichtwachterswoning uit 1854 te vinden, die de naam Duinoord draagt. Ook het olieschuurtje uit 1872 is nog steeds aanwezig.

Bron: wikipedia

~later meer

Moddergat 1: Herfst aan het wad
Moddergat 2: Herfst aan het wad
Moddergat 3: Herfst aan het wad
Moddergat 4: Hersft aan het wad