Druk, druk, druk

Mensen, mensen, wat voelt het druk aan voor ons op het moment. Alsof we amper een moment hebben om adem te halen. Afgelopen weekend, en het is alweer bijna weekend. Stond de huiskamer op zijn kop. 6 man in tha house tijdens lunch, waarvoor ik een tomatensoepje had gemaakt.

Zaterdag een halve dag, zondag een hele dag, waar er 2 man bleven eten en ik soervleisj op het menu had staan, ruim een dag van tevoren al in de marinade gezet en zondag laten sudderen. Nieuwe plannen, andere plannen, die Liefste niet zo goed had begrepen.

Maandag, uitgeput, hij vooral, even rust, met weten een dag later een uitvaart op de kalender. Te Paessens-Moddergat. Dinsdag, de uitvaart, laat in de ochtend vertrekken we, naar 1 van de vele neven om daar te wachten tot. Geen nazit, ook de kerk is te klein en er mogen maar zoveel personen mee naar binnen.

Wij wachten met zijn allen buiten tot de kist weer naar buiten komt, en lopen dan letterlijk een rondje om de kerk om zijn laatste rust plaats te vinden. Er wordt gebeden, en dan is het klaar. We lopen het rondje af en daar staat Tante, op afstand condoleren wij haar buiten.

Het is alweer donker als we thuis komen, we gaan nog even bij 2 verschillende neven even bijkletsen, anders dan anders, en op afstand. De neven moeten weer vissen, dus voor 4 uur, als het hoogtij wordt, zijn wij net weg, en zijn de neven weer aan boord. Zo gaat dat met garnalenvissers.

Gisteren, woensdag, onrust, alweer een halve week is weg, en ik heb nog weinig kunnen doen aan de normale huishouding, laat staan aan het idee dat ze de keuken ineens mee willen gaan nemen om te schilderen. Niet afgesproken, maar liefste had ergens ja gezegd. Ik uit mijzelf terwijl hij nog even op bed zit, rustig aan, dat heeft hij nodig, alles verwerken. Als ik hem vertel wat de plannen zijn en wat er nog gedaan moet worden aan ‘normale’ dagelijkse dingen, dat we volgende week maandag naar Eemnes moeten, we op mijn kleinzoon gaan passen voor een paar uurtjes, en dinsdag pas weer thuis komen ergens, misschien nog even langs mijn ouderpaar gaan… Dan merkt hij wel op dat het inderdaad wat teveel is.

Het is alweer donderdag, zaterdag is nu afgesproken wordt de woonkamer afgemaakt, daarna zien we wel even verder. Want ook nog, Liefste is morgen, vrijdag 27 nov. jarig, en ikzelf 6 dec. dat schiet ook al op. Niet dat wij er iets aan doen dit jaar, maar toch.

Ik weet niet hoe het bij jullie zit? Maar de tijd vliegt om hier, als een malle. Een gek.

Oplossing Ra Ra: De hurkende man bij Lelystad

Zien jullie hem? Aan de overkant? Op de strekdam bij Lelystad. De ultieme hint was natuurlijk dat wij van Almere naar Drachten terug gingen en dat doen wij heel graag over de dijk langs Almere richting Lelystad en dan kom je bij de haven en de Batavia uit. Hier stoppen we met regelmaat even en dit keer, naast de Batavia ook, en toen werd het perspectief anders.

De foto’s zijn op verschillende dagen genomen, bovenstaande is van afgelopen week, het is puur toeval, dat het op deze beide dagen zo grijs was.

Ik vond jullie reacties erg leuk in elk geval, maar nee, mijn haar zat niet in de war. Mijn handwerkjes tot nu toe blijven ook knooploos en vrij zover, ook al vecht ik soms even met een bijna knoopje als ik bezig ben.

het zijn geen struiken of het plafond… van de scheepvaart, hahaha Noch is het een hek of een struik. De uitgebloeide berenklauw, vond ik ook erg leuk om te lezen, deed mij grinniken zelfs. Of de mand van pitriet, macrame, een lamp… het had gekund, maar het is wat groter dan dat allemaal.

Wil je meer lezen over deze Exposure hurkende man? ~klik hier~

Ik wens jullie allemaal een fijn weekend toe! Ik ga even aan de haak, en ook nog! Er is een dia scanner in huis gekomen, en die ga ik even proberen aan de praat te krijgen om dan dia’s van Liefste te scannen. (Het is donderdag als ik dit schrijf, ik kan vrijdag pas ergens weer aan de slag voor de volgende skull opdracht, garen is onderweg).

Mochten jullie mij dus even kwijt zijn? Dan weten jullie waar ik mee bezig ben 😉

Wierum 3: Herfst aan het wad

Dat licht he… zo prachtig mooi! De zon ging onder en wij genoten van dit licht, en het uitzicht. met de zon erbij is alles toch net even mooier en zeker in het gouden uurtje.

Ik kon het niet laten natuurlijk, natuurlijk ben ik een heel klein stukje nog naar beneden gegaan, maar niet ver. En dit plaatje is natuurlijk ultiem, de kerk en liefste die zijn filmpjes aan het maken is. De kerk krijgt een prachtige gloed.

En boven het Wad… nog een paar foto’s dan..

De camera en de foon gingen opzij en we genoten echt nog even van de rust en stilte, de vogels, de natuur. totdat… de mensen die er wonen hun honden uit kwamen laten, allemaal tegelijk leek wel… Toen werd het tijd voor ons om te vertrekken. Ik nam nog 1 foto.

We stapten in, reden weg, ik opperde nog, moeten we niet even naar Kollum? Ik denk dat Paul Jansen weer wat nodig heeft en is zo wel thuis in de studio dan. (nationaal FM elke zaterdagochtend, dit is van Liefste en hij doet het bouwen en de techniek eventueel). Nee, dat was niet nodig…

Bij thuiskomst zou blijken, telefoon… en Liefste stapte opnieuw in de bus om toch naar Kollum te rijden zodat de radio de volgende ochtend kon draaien…. Het was een voorgevoel, erger nog, de volgende ochtend en middag zou ik hem weer kwijt zijn, maar ik had weinig zin om mee te gaan.

Hier eindigt deze reis die we op 1 dag gemaakt hebben, een middag. Ik genoot nog heerlijk na, nu nog dankzij mijn blog trouwens.

Mocht je iets hebben gemist?

Wierum 1: Even naar Pake en Beppe
Wierum 2: De eenden


Moddergat 6: Herfst aan het wad: De Schapen

Paesens-Moddergat 6: De schapen

Wierum 2: De eenden

Een bekend plaatje denk ik voor diegenen die hier weleens komen in Wierum. De kerk, en als je Hollands Hoop kent, de tv serie ook. Voortaan weet ik zelfs waar ik kijken moet als men de graven laat zien om de familie steen te spotten. Alles wordt anders als iets een persoonlijk verhaal wordt ook al was je er toen nog niet bij. Het wordt toch een familie verhaal voor jezelf ook op den duur.

Wij zaten inmiddels boven op de dijk.

De paaltjes nog onder water door de vloed, en ineens spotte ik heel veel eenden, ik heb nog niet opgezocht welke het nu zijn. Ik heb van hoog bovenaf geprobeerd er eentje helemaal in beeld te krijgen, maar dat was wederom een crime met inzoomen en geen statief. En ineens brak er een stukje wolkendek, en kwam de zon nog even om het hoekje gluren.

En het lukte mij om toch de eenden wat beter op de foto te krijgen. Wie het weet mag het zeggen om welke eendenras dit gaat.

In elk geval, werd het licht weer prachtig mooi, en was er reden om nog altijd te blijven genieten, we bleven nog even lekker zitten samen, dicht tegen elkaar aan. Soms even los, het was er zowaar mensvrij, nog wel.

Ik zit te denken aan de bergeend, maar dan mis ik de grote knobbel dus…

~later meer.

Wierum 1: Even naar Pake en Beppe

Moddergat 6: Herfst aan het wad: De Schapen

En voor de Pasesen blogs geef ik de laatste, waarin de lijst weer staan van de voorgaande blogs:

Paesens-Moddergat 6: De schapen

Wierum 1: Even naar Pake en Beppe

Onze volgende stop, ook hier was ik al eens geweest, alleen maar later en later op de avond of tijdens de vroege schemering meestal. voor we naar huis reden. Nu nog met redelijk daglicht, de zon ging dalen, maar het was ook al grijs. Wierum. het geboortedorp van Liefste zijn moeder, dit is waar zijn familie vandaan komt. (Moeders kant).

Voor wie het niet weet, maar misschien de serie wel kent. Hier wordt de tv serie Hollands Hoop opgenomen oa. Ik kende het niet, en ben pas mee gaan kijken vanaf seizoen 3, er komt gerust nog een 4 denken wij zomaar.

Elke keer als de kerk van Wierum in beeld is, zie ik Liefste wat oplichten. Maar ook, omdat ik inmiddels al een tijdje weet, dat zijn opa daar ligt. En natuurlijk had ik al eens gevraagd, of hijzelf het graf weleens had bezocht. Nee, dat had hij nog nooit, ook al heeft hij deze pake het langste gekend zelfs. Terwijl ik nog even rustig voor de kerk bleef hangen om het beeld, was Liefste het terrein al opgelopen en voor ik het wist, ook al had hij geen idee waar hij lag, hij liep er in 1x naar toe…

Toeval is… Hoe kan dat nou.. hij had geen idee, hij werd ernaar toe getrokken. En ook zijn Beppe ligt hier, samen liggen zij hier. En ja, ik keek achterom naar Liefste. Eerder zei hij mij een keer dat het hem niets deed, zo’n graf, of steen… maar ik zag de traan in zijn ogen, vochtig, het deed hem wel degelijk iets. Ik knuffelde hem, samen stonden we er even bij stil om daarna omdat hij het wilde weg te lopen. Onderwijl vertelde hij, dat deze pake, ook van die beelden maakte zoals op de dijk staat.

Wat op het monument staat dus, dat soort beelden zullen we maar zeggen, van staal, ijzer, metaal, en dan voor de hobby, en velen kwamen bij hem vroeger omdat ze iets moois wilden voor in de tuin. Hier is het wederom een herdenkingsmonument voor de vissers die ooit…

Jullie zien Liefste al op de dijk lopen hier, op weg naar het bankje wat daar staat. Ik volgde, en liet hem even lekker zijn ding doen. Zijn herinneringen, en ik deed mijn ding. Het klinkt nu even heel zwaar, dat was het niet, viel echt mee, want de lach en de traan vermengden zich met elkaar, en zelfs de zon, zou nog even achter de wolken vandaan komen en een gouden gloed werpen op ons en de omgeving.

~later meer

Voor wie het voorgaande van deze mini road trip gemist heeft?

Moddergat 6: Herfst aan het wad: De Schapen

En voor de Pasesen blogs geef ik de laatste, waarin de lijst weer staan van de voorgaande blogs:

Paesens-Moddergat 6: De schapen