Pimpel of koolmees?

De middag dat Mr. Vink zich liet zien in de tuin, daarna, overigens niet meer gezien hier. Zat er ook een pimpelmees, toch? Op de grond op het pindanetje wat uit de voederhanger is gevallen.

Tegelijk kwam de koolmees even eten van de andere voeding, een stuk vet met meelwormen en andere zaken erin. Althans, ik haal ze graag door elkaar deze twee meessoorten. En mensen zeggen telkens, een pimpelmees is net Batman, die heeft het maskertje voor. De koolmees heeft weer de zwarte streep over de buik. Vaak gaat het te snel om dat te zien voor mij en te bepalen, wat wat is.

Dan hangen ze zo bijvoorbeeld, ja dan zie ik echt echt niet hoor. 😉 Pimpel of koolmees.

En ze zijn zo snel, ook deze foto’s zijn vanuit de woonkamer door het glas genomen. Het was even druk in de tuin.

Dan zou dit ook weer een koolmees zijn, als ik dit zo zie, maar ja, ik zie de bovenkant van de kop niet, en de borst ook niet. Ze vliegen in elk geval aan en af. Elke dag komen ze meerdere malen even voedsel halen. Soms wel met 4 tegelijk.

De laatste foto die ik nam, he he, eindelijk echt goed in beeld, vond ik dan. Hangend aan het pindavoedernetjes. Waarvan er eentje dus nu op de grond ligt, ze raken leeg. En Picasso de slimmerik denkt nu… als ik er naast ga zitten dan vliegen ze wel zo mijn poten in.

Wij hangen het netje telkens weer terug, maar of dat nog echt zin heeft? Ik denk dat het maar los ernaast ga hangen aan het touw aan de bovenkant. 😉

Mannetjes Vink

Al enige tijd zag ik zo nu en dan een vreemde vogel in de magnolia zitten die hier nog altijd in de knop zit, en de bloemen nog dicht blijven. Ik kon het door het licht en de takken niet goed zien wat voor vogel het was. Tot gistermiddag. Ik hoorde het al luid fluiten, luider dan de pimpelmezen die al langer komen eten in de magnolia.

De foto’s zijn niet zo scherp omdat ik ze van binnen door het glas heen heb genomen en ik was best gespannen om het maar proberen te vangen ingezoomd en alles. Niet echt relaxed in elk geval met Picasso op zijn paal achter het raam, je weet het nooit.

Het vogeltje vloog bijna weer weg, nou ja, ik weet nu dat ie in de tuin zit. Echter zat hij niet bij het voer, maar midden op het nu nog ontbrekende pad, op zoek naar iets wat ik niet kon zien. Wat op de grond ligt zijn delen van de magnolia zelf, bladeren en zo, door harde wind naar beneden gekomen. En daar liep het heftig van alles op te rapen en weer weg te gooien ook.

Wie weet kom ik er nog achter, maar het is voor nu weer even gelukt. Ik blijf op de uitkijk zitten en hou mijn oren open. 😉

Wierum 2: De eenden

Een bekend plaatje denk ik voor diegenen die hier weleens komen in Wierum. De kerk, en als je Hollands Hoop kent, de tv serie ook. Voortaan weet ik zelfs waar ik kijken moet als men de graven laat zien om de familie steen te spotten. Alles wordt anders als iets een persoonlijk verhaal wordt ook al was je er toen nog niet bij. Het wordt toch een familie verhaal voor jezelf ook op den duur.

Wij zaten inmiddels boven op de dijk.

De paaltjes nog onder water door de vloed, en ineens spotte ik heel veel eenden, ik heb nog niet opgezocht welke het nu zijn. Ik heb van hoog bovenaf geprobeerd er eentje helemaal in beeld te krijgen, maar dat was wederom een crime met inzoomen en geen statief. En ineens brak er een stukje wolkendek, en kwam de zon nog even om het hoekje gluren.

En het lukte mij om toch de eenden wat beter op de foto te krijgen. Wie het weet mag het zeggen om welke eendenras dit gaat.

In elk geval, werd het licht weer prachtig mooi, en was er reden om nog altijd te blijven genieten, we bleven nog even lekker zitten samen, dicht tegen elkaar aan. Soms even los, het was er zowaar mensvrij, nog wel.

Ik zit te denken aan de bergeend, maar dan mis ik de grote knobbel dus…

~later meer.

Wierum 1: Even naar Pake en Beppe

Moddergat 6: Herfst aan het wad: De Schapen

En voor de Pasesen blogs geef ik de laatste, waarin de lijst weer staan van de voorgaande blogs:

Paesens-Moddergat 6: De schapen

Fietstochtje: Opeinde

Goed, ik ga het proberen, dit blog in elkaar te zetten, Opeinde dus, een fietstochtje die ik al even geleden in juli maakte. Ik kwam na Vrijburgh hier uit. Opeinde ligt eigenlijk vast aan Drachten, je fietst onder de A7 door en voila je bent er.

Ik kwam langs deze boerderij en zag het ooievaarsnest. Ik stopte even voor dit plaatje en toen zag ik nog iets. Serieus? Ja, serieus, in dit veld liep een ooievaar te scharrelen, heel ver weg. Op het nest zag ik verder niets.

Dit zijn de beste foto’s, het zat echt heel ver weg ook. Net als de reetjes die ik toen spotte, later op deze fietstocht. ~klik hier~

Ik weet nu nog even niet of de linkjes in een nieuw tabblad openen. Djiez wat een gedoe, hahaha. Maar oke… Ik fietste ook nog langs een kerkje, helaas had ik teveel tegenlicht op dit tijdstip van de dag. Dat lijkt een gewoonte te zijn hier in Friesland, dat ik op de verkeerde momenten langs de mooie dingen kom en het licht staat eigenlijk net verkeerd.

Tegenover dit kerkje zaten dus ook de muskus eenden die ik in het laatste blog heb gebruikt om aan te geven dat de editor is veranderd. Nee, ik heb nog nergens naar gekeken verder, ben al blij dat ik de categorieën kan vinden, dat ik weet hoe eventueel in te plannen. En hoe ik een afbeelding erin krijg. De linkjes ook. ~klik hier voor de muskuseenden~

Nu even zien of dit ook nog gewoon kan zoals ik het gewend ben:

Ja, ook dat kan nog, ik denk dat ik hier dan wel aan kan wennen, denk ik…

Ik wens iedereen een fijn weekend toe!