Wierum 1: Even naar Pake en Beppe

Onze volgende stop, ook hier was ik al eens geweest, alleen maar later en later op de avond of tijdens de vroege schemering meestal. voor we naar huis reden. Nu nog met redelijk daglicht, de zon ging dalen, maar het was ook al grijs. Wierum. het geboortedorp van Liefste zijn moeder, dit is waar zijn familie vandaan komt. (Moeders kant).

Voor wie het niet weet, maar misschien de serie wel kent. Hier wordt de tv serie Hollands Hoop opgenomen oa. Ik kende het niet, en ben pas mee gaan kijken vanaf seizoen 3, er komt gerust nog een 4 denken wij zomaar.

Elke keer als de kerk van Wierum in beeld is, zie ik Liefste wat oplichten. Maar ook, omdat ik inmiddels al een tijdje weet, dat zijn opa daar ligt. En natuurlijk had ik al eens gevraagd, of hijzelf het graf weleens had bezocht. Nee, dat had hij nog nooit, ook al heeft hij deze pake het langste gekend zelfs. Terwijl ik nog even rustig voor de kerk bleef hangen om het beeld, was Liefste het terrein al opgelopen en voor ik het wist, ook al had hij geen idee waar hij lag, hij liep er in 1x naar toe…

Toeval is… Hoe kan dat nou.. hij had geen idee, hij werd ernaar toe getrokken. En ook zijn Beppe ligt hier, samen liggen zij hier. En ja, ik keek achterom naar Liefste. Eerder zei hij mij een keer dat het hem niets deed, zo’n graf, of steen… maar ik zag de traan in zijn ogen, vochtig, het deed hem wel degelijk iets. Ik knuffelde hem, samen stonden we er even bij stil om daarna omdat hij het wilde weg te lopen. Onderwijl vertelde hij, dat deze pake, ook van die beelden maakte zoals op de dijk staat.

Wat op het monument staat dus, dat soort beelden zullen we maar zeggen, van staal, ijzer, metaal, en dan voor de hobby, en velen kwamen bij hem vroeger omdat ze iets moois wilden voor in de tuin. Hier is het wederom een herdenkingsmonument voor de vissers die ooit…

Jullie zien Liefste al op de dijk lopen hier, op weg naar het bankje wat daar staat. Ik volgde, en liet hem even lekker zijn ding doen. Zijn herinneringen, en ik deed mijn ding. Het klinkt nu even heel zwaar, dat was het niet, viel echt mee, want de lach en de traan vermengden zich met elkaar, en zelfs de zon, zou nog even achter de wolken vandaan komen en een gouden gloed werpen op ons en de omgeving.

~later meer

Voor wie het voorgaande van deze mini road trip gemist heeft?

Moddergat 6: Herfst aan het wad: De Schapen

En voor de Pasesen blogs geef ik de laatste, waarin de lijst weer staan van de voorgaande blogs:

Paesens-Moddergat 6: De schapen

Een stop in Nes.

Na Moddergat, reed liefst zo een dorpje in, wat ik wel voorbij had zien komen, maar nog nooit was hij daar gestopt. Nu reed hij het dorpje Nes in, en begon te vertellen. Arjen Dijkstra, een gitarist met een jong gezin die hier op de begraafplaats moest liggen.

Zinloos geweld, in 1998… Arjen was met zijn groep in Amsterdam, hij werd neergestoken maar had het zelf niet zo in de gaten als ik het verhaal zo lees en hoor, hoorde al van liefste. “Hij is in de bus dood gebloed, niemand had het in de gaten! Op de terug weg naar Friesland, pas bij bijna thuiskomst, kregen ze het door.”

Liefste ging voorop, zoekend naar Arjen, ik half in gedachten, keek, liet het inzinken en probeerde het nieuws terug te halen. Want het was overal op het journaal geweest… ‘Welk jaar was dat dan?’ Vroeg ik, onderwijl wat foto’s nemend van de stenen en de kerk. Dat wist Liefste ook niet meer precies, maar het was een tijd geleden. We liepen het rondje en het bleek, we hadden direct naar rechts gemoeten, hij ligt praktisch bij de ingang…

Naast zijn familieleden…

20 jan. 1998 — Arjen Dijkstra, de 24-jarige basgitarist van het rockbluesbandje Gaos uit het Friese Anjum is neer gestoken.

AMSTERDAM (ANP) – De rechtbank in Amsterdam heeft de 27-jarige J. H. veroordeeld tot zes jaar gevangenisstraf en 50.000 gulden schadevergoeding wegens het doodsteken van de 24-jarige Arjen Dijkstra, lid van een Friese popgroep. Het geld is bestemd voor Dijkstra’s partner en haar kleine kind.

De officier van justitie had acht jaar geëist tegen H., die zelf ook muzikant is. Het steekincident vond in januari plaats in de Amsterdamse Staatsliedenbuurt, waar een uitwisselingsprogramma plaatsvond voor Friese en Amsterdamse popgroepen. Tijdens de optredens kregen de twee onenigheid, maar legden die even later weer bij.

Desondanks ontstond na afloop weer ruzie en stak de uit Amsterdam afkomstige H. het dronken slachtoffer met een knipmes in zijn borst. Deze overleed dezelfde nacht ongemerkt in de bus die 27 amateurmuzikanten naar Friesland bracht. Zijn medepassagiers dachten dat de bassist lag te slapen. Pas tijdens een tussenstop ter hoogte van Wieringerwerf ontdekten zij dat hij was doodgebloed.

De verklaringen over de precieze toedracht lopen uiteen. H. beriep zich op noodweer. Hij verklaarde dat Dijkstra zijn keel greep en hem dreigde te vermoorden.

bron: ~klik hier~

Vandaag sta ik dus even stil bij Arjen Dijkstra, iemand die ik nooit heb gekend. het lieveheersbeestje staat op zijn steen. En dit nieuws heeft mij nooit bereikt, omdat ikzelf bezig was met mijn eigen sores. Een paar weken eerder, had ik zelf mijn opa, mijn alles verloren…. Nog geen maand eerder.

Wij reden verder, de zon was even weg, vragen komen op, waar je toch geen antwoord op krijgt. Het waarom van zinloos geweld.

Per ongeluk, zou Liefste de volgende dag nog even bij zijn neef belanden om iets te brengen, en toen hij daar aan kwam, trof hij de broer van Arjen, nog geen 24 uur nadat wij even bij zijn graf waren geweest. Waar Liefste de familie al in jaren niet meer had gezien. Sommige dingen blijven bijzonder…

~later meer, we maakten nog 1 stop.

Simone van der Vlugt: Het Schaduwspel, voor mij erg bijzonder.

Op de rouwkaart van mijn Indische oma, staat als geboorteplaats Batavia. Voor wie het niets zegt, dat is het huidige Jakarta, wat ik ook nog leerde als Djakarta te Indonesië, op Java.

En dan blijkt dit boek er te zijn; Het Schaduwspel van Simone van der Vlugt, uitgekomen in de zomer van 2018. Die had ik even gemist, maar kreeg het vorig jaar in het vizier dankzij mijn ouders omdat ik Schilderslief kreeg voor mijn verjaardag.

En nu, is het gelezen, ik heb nooit geweten hoe Batavia ooit is ontstaan, en hoe dit zich heeft gevormd. Natuurlijk had ik weleens van Jan Pieterszoon Coen gehoord, en over de VOC hebben we het ook wel gehad op school ooit, maar nu… wowwwwwwwwwwwwwwww Ik heb wederom uit 1 prachtige Historische roman meer geleerd dan ik ooit van mijn eigen familie heb gedaan, de Indische kant, ik weet ook niet of ik daar nog erg trots op zal zijn vanaf hier. Zoals het misschien vaker gaat, nou ja. Trots is een groot woord, ik ben deel Indisch, maar meer Nederlands, aangezien er nog meer culturen in zitten, en uiteindelijk kwamen de voorouders van mijn oma die op Java is geboren in Batavia, uiteindelijk gewoon uit Zwolle. 😉

Mocht Simone van der Vlugt hier zelf komen lezen? Lieve Simone, ik heb een verzoekje, jij hebt mij meer geleerd over Jan Pieterszoon Coen, natuurlijk heb ik meer gelezen op internet over Eva Ment, zijn vrouw, van wie ik nog nooit had gehoord. En mijn vraag is nu, zou je over haar alleen niet een prachtige historische roman willen schrijven? Ook al is het lastig te achterhalen zoals je zelf al vertelt in de historische voetnoten achterin, en dat veel van wat ik op internet lees, grote onzin is, dus… Lieve Simone, wat mij betreft, schrijf over Eva Ment en hoe haar leven zich verder heeft ontwikkeld. Dank je wel.

Uhhh, voor jullie, als je van historische romans houdt? Dan is dit een aanrader.

Ik heb het zesde deel ook alweer opgepakt van de Zeven Zussen, titel: Zon. Iemand vroeg mij laatst nog, deel 1 sprak haar niet zo aan, of zij dan verder moest gaan lezen. Dat hangt er natuurlijk heel erg van af.

Elk deel zit een historie in wat waar gebeurd is, met een bekend persoon of personen, en daaromheen is fictief een verhaal van 1 van de zussen geschreven.

Niet alle delen spreken mij aan, maar als je een elk gaat vragen, die de serie ook leest, zijn het telkens weer andere zussen, (elk boek gaat over 1 zus), die aanspreekt qua verhaal en achtergrond.

Ondertussen is er echt een doorlopende lijn van de ene zus naar de andere. Ik vind het magnifiek geschreven ook. en leer ook nog eens meer geschiedenis over bepaalde landen of mensen. Laat ik dan in elk geval verraden, dat elke zus naar de Plejaden is vernoemd, vanuit de astronomie, alleen de zevende zus, is er nooit gekomen, en dat is het mysterie, en boek 7, het laatste deel moet nog uitkomen.

Morgen gaan we denk ik, weer even naar Harlingen, tenzij ik mijzelf weer verlies in het boek 😉

Oh ja, wat nu op mijn lijstje staat en nog niet in huis is?

Tropenbruid, van Susan Smit. Gek genoeg… komt ook deze historische roman uit in Batavia.

En dit publiceer ik dan weer heel toevallig? Op de trouwdag van mijn Hollandse opa en oma, als dan… 74 jaar gehuwd vandaag. Dat had gekund!

De Belgische tandarts te Friesland

Gisteren schreef ik een groot stuk van mijn voorgeschiedenis en 1 kies waar ik last van had, en deze vervolgens na een bezoek van een kaakchirurg ineens stopte met raar doen. Weer normaal werd eigenlijk. Dus… Liet ik het maar weer omdat mijn vertrouwen in een tandarts gewoon helemaal weg was.

Tot de zomer van 2018, ergens in de auto bij iemand anders nog, ik was nog niet bij Liefste, kauwde ik ergens op, een pepermuntbal denk ik, die waren hot voor mij in de zomer van 2018, en er brak een stukje kies af. Rara… die ene kies. maar ja, ik zat even in Leeuwarden en inmiddels had ik heel veel trucjes geleerd om mijn gebit en vooral tandvlees goed te houden. Zo ook de B12 en VitamineD tekorten waren bekend dus het ging eigenlijk heel erg goed, ik dacht het probleem is opgelost. Maar nu, er brak iets af, en ja dan…

Ik had er eigenlijk weinig last van, en bleef het goed onderhouden, poetsen met sensodyne, extra aandacht geven, baking soda, spoelen en poetsen op die plek. , ik zou eerdaags weleens… Maar ja, een break up en een nieuwe vriend, heen en weer gaan van huis naar huis, mijn kleinzoon geboren inmiddels, kortom, tijd te kort! 2018 en 2019 vlogen voorbij als een gek….

En toen… kwam ongeveer een anderhalve maand geleden, juli 2020, en ook, ik had het al eens gevraagd aan Liefste, hij ging braaf elke 3 maanden naar de mondhygiëniste en kwam vrolijk ook weer thuis. Hij had het telkens over zijn Belgische Tandarts Patrick, die hier door de weeks boven de praktijk woont, maar in de weekenden terug naar huis gaat in België, er staat dus standaard 1 Belgische auto voor het Blekerhûs geparkeerd, in het centrum.

Ineens voelde ik de kies weer, maar nu ging het zeer doen met eten vooral, kauwen zo nu en dan, poetsen, en zuig bewegingen, slikken. Oke…

Ik vroeg aan Liefste of ik aub naar zijn tandarts mocht, dat ik van zijn tandarts wel wilde weten, hoe, wat of waar, ik vertelde hem het hele verhaal van start tot finish, en hij besloot te bellen. Ik ben namelijk vrij om te gaan waar ik wil qua tandarts. Dus dat moest kunnen. Liefste belde… “Patrick heeft nu net na morgen vakantie, hij zit nu vol, over twee weken is hij weer terug.”

(Nee ik ga niet zeggen wat ik dacht).

Goed, het was niet anders, die twee weken konden er ook wel bij. Een afspraak maken hier betekent overigens ook dat je vrijwel de volgende dag vaak al terecht kunt ook nog. pffffff geen tijd om bij na te denken dus. Twee weken lang, hield ik nog wel uit.

Maar ja, Liefste kreeg de mega klussen van verbouwing op zijn pad, en die 2 weken werden er 4, voorzichtig vroeg ik nu toch, alsjeblieft maak even tijd vrij, want je moet mee! Hij belde… en vorige week was het zover, gek genoeg, ging ik niet eerst naar de tandarts uit België hier in Friesland, maar naar de mondhygiëniste.

~later meer

Merskenheide en even heen en weer.

Deze foto’s zijn gemaakt op 5 augustus 2020, de hittegolf was net in zwang en Liefste was een dagje vrij eindelijk. Ik wilde graag even naar de heide om te zien of het al paars zou zijn, of nog net niet. Zo geschiedde. Wil je meer zien en lezen over hoe dit is ontstaan? Een eerder blog met foto’s vind je ~hier~.

Het was dus al paars, alleen het zoemen van de bijen ontbrak. Dat viel echt op, omdat ik er eerder ben geweest, vroeger ook al, en het hoort nu te zoemen, dat kan heel indringend worden zelfs als je een tijdje ertussen gaat zitten, of erdoorheen loopt. Nu dus helemaal niets. Ik zag hier en daar een libelle in de verte, maar ook lang niet zoveel als het jaar hiervoor.

Zo ook, de vennen stonden praktisch leeg. De allereerste keer dat ik hier kwam, lag dit vol met water, waren naar het leek wel 3 vennen bij elkaar. Nu stond er alleen in de achterste wat water en kon ik er zo heen lopen zelfs. Dat is natuurlijk een heel slecht teken.

En hier, allemaal bij elkaar, verschillende soorten sporen die al in bloei zijn. tijdens de hittegolf zelfs. Een bovist, wat stoelen en een zwammetje, tegelijk het maisveld met de zomerse bloemen ernaast. Het is als Sint Juttemis bijna.

En dan dat prachtige rode dak in de verte wat er net bovenuit komt. Ee huis. thuis, mijn thuis is tegenwoordig waar Liefste is, en waar ik ben. We moesten even naar Almere, de tijd om eventueel terug te gaan begint denken wij, aan te breken. Echter is fysiotherapie gewoon door gegaan, is mijn dochter verhuisd en had ik het huisje nog niet gezien. Heeft Liefste een fiets voor haar bij elkaar gewerkt, ( in natura uitbetaald ), zo kan het ook gaan. Klussen betekent in deze tijd niet altijd cold hard cash verdienen. Dochter zo blij als wat met eindelijk eens een goede fiets waar zo mijn kleinzoon veilig achterop kan, In plaats van de oude barrels waar ze tot heden vaak op fietste. (met reden, die stelen ze niet) 😉

En er werd een nieuwe salontafel voor mij geleverd, dat allemaal per ongeluk op 1 dag. De fysio stond al vast, de fiets dan mee te nemen stond vast, en ik werd afgelopen week gebeld of men… de tafel kon brengen op… nou ja! Dat is echt toevallig! Ja, dat kan, alleen het tijdstip, gaf ik aan, graag dan en dan, na fysio. Nou, dat werd dus tussen 7.15 uur en 9.15 uur, die mail krijg je dan de middag ervoor. Kortom, maandagavond, reden wij langs het ouderlijk paar om daar meteen even de ringen voor mijn moeder af te leveren. Even gedag te zeggen en door naar Almere.

De plantjes hadden inmiddels wel dorst. Mijn dochter verzorgde ze, maar ja, de verhuizing kwam daar zeer onverwacht tussen, dus er zijn er een aantal die hebben bijna de geest gegeven. Komt wel weer goed, of anders, het zij zo. Kan gebeuren. We namen een heerlijke douche, keken wat tv, en vervolgens doken we op bed, de wekker gezet en om half 7 ging deze af. Ik heb amper of niet lekker geslapen in elk geval. Dat is meestal zo als ik dit soort vroege afspraken heb, bang om niet op tijd wakker te zijn of zo. Meer mensen die dit hebben?

Natuurlijk als de wekker dan gaat, ben je wel in diepe slaap. Ik gooide de wekker nog 1 keertje op snoozen, om vervolgens er dan toch maar uit te gaan. Koffie, en op balkon voelde lekker, ik ging even buiten zitten. De straat in mij opnemen die sterk achteruit gaat. Qua aanzicht. Winkelwgentjes beneden wat niet mag, wel een stuk of 6, kortom controle is er ook niet. De stempels staan er nog, ik opende een brief waarin vermeld stond dat ze voorlopig nog blijven staan. Er hadden zich duiven genesteld in de stempels, vandaar dat ze niets mochten en konden doen. DD van de brief 3 juli… het is september, en nog zijn de materialen er niet. En toch de huur met 3% even verhoogd, en ze hebben zich zo ingedekt met die stempels en de gebreken, dat we niet om verlaging kunnen vragen wettelijk gezien, voor achteruit gang van het woongenot. (Ja, ik kijk grag Mr. Frank Visser en weet soms dan zelf even uit te vissen hoe ik iets op kan zoeken of dat ik mij bewust wordt van rechten en plichten qua woningbouw).

De salontafel werd keurig op tijd gebracht, ik hoefde niet te racen voor mijn fysio welke om exact 9.15 uur stond. Ze waren er al voor half 9, kortom, ik kon op mijn gemak nog een keertje douchen, aankleden en mijn fiets pakken. Liefste mocht uitslapen, dat had hij wel verdiend 😉

Ik fietste naar het gezondheidscentrum, alles is anders daar, nog meer voorzichtigheid. het was er dan ook super rustig. Ik ging naar boven, ging in de gymzaal zitten zoals altijd. En wachtte af… rustig af. Nu is mijn peut meestal eentje van uitlopen, dus ik was op tijd. Ik hoorde hem gewoon door alles heen vaag praten, patiënt eventueel lachen en antwoorden. En ineens was het 9.40 uur, de gymzaal was leeg, waar het normaal stervensdruk is, maar nu kwam er een vrouw binnen die verbaasd was mij te zien, zij ging fietsen ik zat nog te wachten. Om dan te ontdekken dat de tijd zover heen was. Huh? Even in dubio, maar ik besloot op te staan en eens even aan te gaan kloppen.

Het kan niet altijd recht lopen schijnbaar. Er was 1 afspraak verzet, en dat was deze, Denis deed open, (ja echt met 1 n… naar het liedje van Blondie is hij vernoemd). Zag mij, keek meteen verbaasd… Ik vroeg hem… uhhh 9.15 uur? Ikke? Loop je zo uit?

Meid zegt ie.. je staat er niet in, deze mw. staat er al een maand in voor vandaag op dit tijdstip… uh? Hij zette zich achter zijn pc, ging kijken waar ik dan wel zou staan, nou nergens dus! Ik zeg hem nog.. ik wilde vorige week al, maar toen was je er niet, dus deze week, di. 9.15 uur zei ze tegen mij door de foon… Denis is door de komende weken heen gegaan, hele dagen bekeken, maar ik stond er niet tussen…. foute boel. Ik stond bijna in tranen. En ik vroeg hem, heb je aub even 5 minuten dan als je klaar bent met deze Mw.? ja, dat had hij, normaal gesproken is dat namelijk het sport uurtje in de oude tijd. Vandaar dat ik meestal op die dinsdag ben om 9.15 uur… dan kan hij uitlopen 😉

Kortom, ook bij mij, kan het weleens mis gaan, door.. nou ja.. wie of wat dan ook. Denis gaat er zelf ook nog even achteraan, maar nu sta ik weer ingepland, over 3 weken zeker weten bijna, ben ik weer thuis, om als het goed gaat! (covid19 beslissing), thuis te blijven voorlopig!

Hij heeft mij er nu zelf weer ingezet! Pffffffffffffff nou goed, het mij het ochtendje en start van de dag wel, om daarna rustig aan te ontbijten met Liefste. Maar eerst, ging ik nog even naar mijn centrum, naar mijn AH, mijn favo cassiere was er, ze was zo blij mij te zien. Maar ik kreeg wel te horen… schoonmoeder.. kanker overleefd… maar gestorven nu aan corona… in het verzorgingstehuis. Ik vroeg of ze in ons tehuis zat bij ons in de wijk. Nee… ze noemde het tehuis, waar mijn cliënten eventueel ‘werken’, een deel van hen dus… ik zeg neeeeeeeeeeee dit meen je niet! Pfffffff Goed, condoleances over en weer om daarna even bij Bruna, mijn favo boekenwinkel even te zien of mijn naamgenoot aanwezig was. Ik zag de andere meiden wel, eentje was nieuw voor mij, de ander ook bekend, maar mijn naamgenoog Suus, zag ik niet…

Waar is ze? Uhhhh, ze is ziek thuis.. ik vroeg meteen… ‘toch niet?’

Nou, dat moest ze nu juist nu ondergaan… de test… want haar dochter op school was thuis gekomen met verkoudheid, en zijzelf, Suus… nu ook hoesten en proesten en dus de test, en dan de uitslag… nog onbekend dus of het gewoon een verkoudheid is… of dat ik er nu twee ken in mijn woonstraal en contactstraal… open en bloot contactstraal die corona hebben…

Ik kom thuis, vertel het aan Liefste… hij kent immers mijn patroon van boodschappen doen etc. Dat ik vaak daar ben onder de mensen, omdat ik met de fiets moet als ik alleen ben, dus ja, 1 doos kattengrit en wat schoonmaakmiddelen maken al dat ik soms zelfs twee keer op 1 dag het centrum in moet. En ik zie hem al bedenkelijk kijken. Onze persoonlijke gedachtengang was… ergens in sept… maar nu vroeg ik, omdat 3 okt, ineens een bijzondere datum is.. voor ons persoonlijk… ben ik voor 3 okt. thuis? Of moet ik … Zijn woorden… ik weet het niet! Neem maar mee! Pak maar in!

Sowieso moet ik nog even mee terug, want morgen ga ik hier naar de tandarts, maar dat is voor een volgend blog.

Ik moest dit gewoon even kwijt zo… sorry voor het lange verhaal. tot heden was ik niet zo bang voor corona, nu nog niet, maar ik ga eerlijk zijn… er gaan alarmbellen af bij het idee dat ik straks dagen alleen in Almere moet rond scharrelen eventueel. Want, ook mijn dochter werkt nog altijd thuis! Mijn schoonzoon rijdt op de stadsbus, maar afgeschermd met mondkapje… zij zijn veilig, ze houden zich veilig…

En dan nog het nieuws gisteravond… bij thuiskomst te Drachten… mensen wassen hun handen minder vaak… illegale feestjes, ook jongeren. Ik voel mij hier veiliger in elk geval. Laat ik het voor nu daarop houden.