Over zweten, koude douches, hete stenen en zoveel meer. Thermen in Soesterberg.

hotstone-massage

Wauw. Ik kan niet anders zeggen. Nummer 10 op het plaatje, het voelde zo goed en lekker, de dag veel te snel voorbij, iets wat ik niet had gedacht. Ik bedoel hoeveel sauna’s kun je treffen en dingen doen over een hele dag die al om half 11 begon, de rit erheen, om 11 uur daar zijn en dan pas na 20.00 uur weer naar huis? Kan dat in een sauna? Met een zwembad?

JA, dat kan dus, sterker nog, ik had nog wel even willen blijven, maar ja. B. moest rijden, en B. werd na het buffet toch wel moe en was er even klaar mee. Mijn lichaam qua sauna ook. Echter kan ik nog hangen in een zwembad, leave me 😉

Twee wensen zijn uitgekomen. 

Ooit had ik al de wens toen de eerste welness/spa werd geopend, in Valkenburg, om daar ooit eens heen te gaan. Daarna kwam de naam De Zwaluwhoeve veel en vaak omhoog. Tot zelfs dat mijn moeder ooit heeft voorgesteld om met de vrouwen in de familie een dagje te gaan doen. Ja, werd er wel gezegd, maar daarna werd er niet meer over gesproken.

Nu, zovele jaren na dato, waar ik ooit wel met ex man nog op een vakantiepark wel een keer sauna en Turks stoombad had gedaan en daarna alleen zwemmen, verder niets, wilde ik weleens een keer naar een welness toe, zien hoe dat is. Nu kwam B. ermee en doet dit vaker in een jaar, doet het al heel lang ook en zo kwam ik aan met Thermen Soesterberg, in de buurt, niet al te ver, en net heropend. Why not? Hij boekte dezelfde avond nog, om vorig week het echt vast te leggen met een datum. Een hele dag en deel avond, ik dacht echt, als dat maar niet saai gaat worden ergens. Het tegendeel!

Hot Stone Massage

Omdat ze daar net heropend zijn, kun je nu boeken met leuke kortingen en zo ook arrangementen, en hij boekte voor ons een arrangement met hot stone massage, die ik uitgekozen heb. Hij vroeg het aan mij, wat wil je Suus? Hot stone, of ontspanning. Ik koos de hotstone massage omdat ook deze op mijn wishlist stond. Twee in 1 en wat was dat zalig. Bij binnenkomst hoorden we dat wij om 14.00 uur aan de beurt waren, en samen gingen we dan en lagen we daar. Natuurlijk vertelde ik van mijn lasten en dat was geen probleem, en wat was dit heerlijk! Ontspannen en die warmte, zo diep en intens in mijn huid, en … pijnvrij? Al eerder dankzij de sauna’s overigens, maar nu, echt, pijnvrij. Dertig minuten lang werden mijn benen en rug en nek gemasseerd met die hete stenen, lekker hoor. Dit ga ik vaker doen 😉

Zweten

Ik moest even wennen, het was immers al 26 jaar geleden en dan is het echt even wennen in de eerste sauna, we pakten de panormasauna, met groot uitzicht. Ik kwam er voor de eerste keer en volgde B. in deze, vragen, wat zeggen, ik bedoel, ja, wist ik veel. Dus pratend kwamen we binnen, ik stelde mijn vragen, hoe nu, waar gaan we, er zaten al mensen in natuurlijk. Kijk dat uitzicht nu! Prachtig! En toen begon er 1 mw. ‘Weet iemand of je hier stil moet zijn?’ Weet ik veel, zei ik nog, eerste keer ever dat ik hier kom en überhaupt in een spa ben? Toen bleek inderdaad dat je stil moest zijn, dat er een speciale sauna is voor ‘goede gesprekken.’ Oké sorry hoor, maar de boodschap stond inderdaad op de deuren getekend, waar ik nog zei… volgens de site mag je niet met slippers hier naar binnen… en iedereen had slippers aan… 😉 Ja, wat jij kunt, kan ik ook, en ook dat stond op de deuren maar die vraag had ik nog net niet kunnen stellen. Ik zag spontaan de mensen kijken naar hun voeten en denken… WOOPS!

Stort emmer/koude douche!

Als ik al ergens tegenop zag waren het de eventuele dompelbaden, deze zijn belangrijk, maar zijn echt maar 5 graden C. Wetend dat mijn spieren in de winter slechter reageren omdat het dan ook kouder is, had ik geen idee wat mijn lichaam ging doen. Gelukkig was B. er, kreeg ik weer even stoomcursus, eerst enkels, polsen, dan pas de rest, ja right. En ik heb naar lucht staan happen, tot hij mij liet zien, in die koude douche hoeken en hoekjes, dat er ook overal emmers hingen, en dat is echt een koude stort, hij nam er eentje. Ik ook, ik moest er even door! Na de volgende sauna, besloot ik om het meteen te doen, maar hier kreeg ik dus op mijn flikker, eerst enkels, gewone douche, of dompelbad, langzaam, bla. Ja. Meneer B. Gelukkig hielden mijn spieren zich goed, want hierna was het natuurlijk telkens tijd om even te zwemmen, en vooral buiten, in de baden die 32 graden C waren.

Zwemmen in de regen!

Maar liefst vier zwembaden en twee ervan liggen buiten, heerlijk. Als ik terug denk aan vervlogen tijden dan weet ik nog heel goed, hoe fijn het is om juist in de regen te zwemmen. Meestal is het onder water dan warmer dan erboven en dat geeft een bijzondere sensatie. Dit ervoer ik als kind al, tijdens vakanties, in zee en ineens regen bijv. of op eeen camping met zwembad en ook daar ineens even regen, dan konden ze mij er moeilijk uit krijgen omdat het boven water gewoon kouder was dan erin. Zo ook nu, of eigenlijk, het was heerlijk qua temperatuur, amper wind, maar ja wel een grijze dag met veel regen. Who cares! Nou bijna niemand dus, want de baden buiten waren telkens vol.

De Sauna Meester – Opgietingen

De wat zeg je? De Sauna Meester, die opgietingen doet, en daarbij een show weg geeft en weet ik veel. Ik had er nog nooooooooit van gehoord, bestaat dat ook al? Nou ja. De thermen Soesterberg heeft net bij gebouwd en is uitgebreid en heeft daarmee een sauna theater? Neer gezet. Wat is dat nu weer, ik had het gelezen van tevoren (ik had alles even doorgenomen gisterochtend voor het gaan omdat ik wilde weten wat ik kon verwachten), en las ook dit dus. Het zal wel, ik zie wel. En B. kende het natuurlijk al en om de zoveel tijd werd er een ‘show’ met verschillende thema’s gegeven. 180 mensen kunnen er tegelijk in. En dit was echt als in theater vorm opgezet, ronde banken, heel veel plek en plaats en in het midden een grote ronde stenen opzet met alle stenen erin, en vele emmers wachtend op de show. Geuren, filmdoek en daar werden foto’s op getoond in stijl. Wapperen met handdoeken waardoor je het nog even warmer kreeg en een goede vleug van de geur waar hij mee bezig was. het was heet! En erg lekker!

Ik kan het amper na vertellen eigenlijk deze show, dat moet je een keer zelf meemaken als je nog nooit in een welness bent geweest.

Nog zoveel meer!

Echter ga ik het hier bij laten, ik ben totaal ontspannen, en ga hiervan na genieten vandaag. 1 Ding weet ik wel, de dag was gewoon tekort, twee dingen waar ik tegenop zag, de dag zelf qua lengte, ga ik mij niet vervelen? En de dompelbaden. Beiden zijn goed gekomen al zal ik altijd naar lucht staan te happen als ik in een dompelbad moet om de poriën weer te sluiten na een sauna. We hebben ze niet eens allemaal gehad en in de laatste hebben we het kwartier wat een max is. niet eens gered 😉

Op naar een volgende keer, en ik ben B. ontzettend dankbaar voor dit dagje waarin ik mij 100% vrij heb gewaand van alles! Het gevoel alsof ik op vakantie was, zelfs bij thuiskomst, de tijd is gevlogen, tegelijk, stond het even stil.

Wil je meer weten over thermen Soesterberg? ~klik hier~ , ze hebben nog steeds openingsacties, pak dus je kans.

Ben jij weleens in een Thermen/Wellness/Spa geweest? Zo nee, staat het op je wishlist? Zo ja, wat is jouw favoriete Thermen in Nederland. 

 

 

Kleine omaatje

kleineomaatje

Honderdvijfentwintig.

Dat is wat zij geworden zou zijn vandaag als ze nog had geleefd. Mijn kleine omaatje, een term die ik verzonnen heb volgens de familie. Wat jullie zien is mijn overgrootmoeder samen met mij en mijn nicht(je).

Ik ben hier zelf 9 jaar oud en mijn nichtje is hier 7 maanden oud. Deze foto is dan ook genomen rond haar verjaardag want zij woonde best wel ver weg. Helemaal in Wilheminaoord op de grens van Drenthe – Friesland.

Nog vier jaren zou ze er zijn vanaf hier, toen ik 13 was overleed zij. Dit was het eerste overlijden die ik mee zou maken van een afstand. Ik mocht niet mee toen zij eenmaal overleden was om afscheid te nemen. Dit is niet erg hoor, Ik heb het zeker wel gevraagd, ook al, was ik al 13 jaar, ik had het nog nooit mee gemaakt dat iemand overleden was in de familie of daarbuiten. En ik zie mijzelf nog springen vragend of ik mee mocht.

Ik zag, weer even naar Wilhelminaoord, even naar Omaatje, die niet meer was, toch ik zag de autorit voor mij met de familie, alsof het een feestje was. Mijn moeder besloot daarom dat ik er nog niet aan toe was. Pas met 16 jaar zou ik werkelijk mijn eerste begrafenis mee gaan maken,. Zelfs hier kwam een discussie van met mijn moeder. Echter wijzer en ouder, zei ik slechts, ‘mam, ik moet het ooit een keer ervaren hoe dit is en gaat!’

Ze gaf mij gelijk en zo maakte ik de begrafenis van mijn oud ome Jaap mee, ja daar was ik ook close mee, al had ik hem op dat moment al jaren niet meer gezien, omdat wij zo ver weg woonden en laten we eerlijk zijn, als je tiener wordt en bent, doe je andere dingen even. Ga je uit, wil je niet mee naar je suffe familie 😉

Anyway, dit was de moeder van mijn opa, mooie herinneringen heb ik aan de dagen dat wij haar kant op gingen.

Ik zal nooit vergeten dat mijn oom was gehuwd in 1980? Even uit mijn hoofd, in de maand november en dat ik mee moest, omdat ik bruidsmeisje was, even naar kleine omaatje. Het was de eerste keer dat zij niet aanwezig kon zijn op de dag zelf, op alle andere bruiloften wel dus samen met mijn oom en kersverse tante de auto in. De rit kwam en mijn tante en ik waren al gkleed van huis uit in onze bruidskleding, zo ook mijn oom. Wat kan er gebeuren.

Nou, je kunt dus een V-snaar breken, of dat doe je niet zelf, de auto verliest hem, stonden we dan ergens in the middle of nowhere, al wel in Drenthe ergens aan de kant waar amper een auto voorbij kwam. Stel je voor, nog geen mobieltjes he.

Mijn oom dacht slim te zijn en ik moest mijn panty uit doen, zo leerde ik per ongeluk al jong dat deze nog weleens kan helpen om een V-snaar te vervangen en dat je een garage kunt halen. Dit keer dus niet. Jassen hadden we niet bij ons, was niet nodig, de auto was warm toch?

Right? Gosh, wat was het koud. De Wegenwacht kwam na ellenlang wachten, het leek uren te duren, natuurlijk duurt dat lang om ons weg te slepen hop naar een garage, in welke stad weet ik niet meer. Wat ik nog wel weet is dat mijn tante tijdens het wachten mij mee nam naar een Zeeman volgens mij, en daar kocht zij een nieuwe winterjas voor mij. Rood, donkerrood. Wat was dat lekker warm! Die jas heb ik nog jaren kunnen dragen, als een herinnering.

Ik zie nog dat ik terug kwam samen met mijn tante in de garage, nog steeds in bruidskleding alle drie, het was denk ik geen gezicht, maar ja, je bent nog net 8 jaar oud. De auto was bijna klaar, wat er nu aan de hand was weet ik niet meer. Hij deed het weer en ik dacht, nu gaan we alsnog, maar nee, de teleurstelling was best groot, toen mijn oom zei, we gaan naar huis!

Een week later denk ik, echt niet zo lang na dit alles, gingen we alsnog, alleen dit keer droeg ik gewoon warme kleding en zaten onze jurken en het pak van mijn oom in de kofferbak. Om ons pas om te kleden in het bejaardentehuis voor we bij omaatje naar binnen stapten. Samen met mijn tante op een groot toilet met veel ruimte 😉

Waarom ik altijd zal onthouden hoe oud ze geworden zou zijn? Omdat mijn dochter, exact 100 jaar later is geboren. Mijn omaatje 1892, mijn dochter 1992…

 

 

Het Paradijs in hel

eten1

Mocht je even gemist hebben wat ik uitgespookt heb vorige week zondag? ~klik dan hier~ De dag liep op zijn einde, het werd tijd om weer richting huis te gaan en dit keer zou L. trakteren om ergens wat te gaan eten, vorig keer ~klik hier~ , heb ik dat gedaan, en dit hoeft echt niet duur te zijn. En zo vroeg ik ook, een snackbar is goed wat mij betreft als we die ergens tegen komen. En zo geschiedde, maar we moesten nog wel terug naar de auto.

eten2

eten3

eten4

eten5

eten6

eten7

De zon trok zo nu en dan wat vaker achter de wolken, we liepen op ons gemakje terug, ik schoot de bovenstaande foto’s nog even, met het prachtige zonlicht nog net op die ene boom. Om dan richting huis te vertrekken. Het idee was, de Kwalitaria is tot 9 uur open hier gewoon om de hoek, is gezellig en goedkoop, tenminste, kan het zijn 😉

We reden over Putten weer terug en op een rotonde keken we zo op een Chinees restaurant ‘Paradijs`, en L. zei dat dit ook eventueel goed was, oke dan, wat mij betreft, kan ook! Maar ik let op de centjes maar het was oke! Goed, we moesten even zoeken hoe en waar te parkeren om vervolgens naar binnen te gaan, moe en ik was koud. Het is lekker in het gras liggen maar ik was doornat, want de grond was doornat, hahaha Maakt niet uit, dit kon ik nog wel even volhouden.

Het was druk in dit restaurant, wat Paradijs heet, in Putten dus.

Niet erg groot, voor Almeerse begrippen zelfs erg klein en ze moesten snel een tafel leegmaken, we kregen wat te drinken en een mandje met cassave en de kaart. So far, so good.

eten8

Vervolgens, hadden we ons drankje op, de kaarten lagen allang aan de kant en we zaten na een half uur elkaar nog aan te staren, en niemand die een bestelling op kwam nemen. Ergens zagen we iemand die iets op kwam nemen maar niet bij ons, wel alle andere tafels? Nou ja, ik begon mij zwaar te irriteren gezien ik de volgende dag gewoon weer moest werken, ondertussen toch al half 7 misschien en ik wilde rond 10 uur weer op mijzelf zijn en rond half 11 naar bed. Dit had ik al aangegeven ook, en zo ging dat niet lukken. Andere mensen zaten er al en kregen pas na dat half uur wachten wat wij al hadden gedaan hun eten geserveerd? L. en ik dachten serieus dat deze mensen aan het natafelen waren, nee, ze moesten nog beginnen!

Ik keek hem aan en zei, bij mij om de hoek zit ook een Chinees, deze weet ik de prijzen van en wat ik ervoor krijg! En ze zijn snel in service, zelfs in het restaurant, zeker als je maar met zijn tweetjes bent! We besloten dus om deze hel te verlaten en toch terug te rijden naar Almere.

eten9

Bij Nijkerk, bijna thuis! We Parkeerden met gemak voor de deur, kwamen binnen, kregen meteen een tafel en de kaart en te drinken. We bestelden binnen 10 minuten, en echt met een uur stonden we weer buiten, onze buikjes heerlijk vol gegeten, tijd om koffie thuis bij mij nog even te drinken en samen de foto’s door te nemen.

Chapeau Lin Wah!  

Al zolang als ik hier woon, is het gewoon goed! En gezellig ook, gesprekjes aan tafel zijn oke, rust is oke, en zelfs de leesbrillen in een trommel zijn aanwezig mocht je, je eigen leesbril vergeten zijn. Dat is nog eens service en denken aan je klanten!

eten10

Eenmaal thuis appte ik B. nog even dat ik veilig thuis was, hij ook van zijn vistrip aan de Waal, om vervolgens nog even na te kletsen en de foto’s te zien. En rond kwart over tien heb ik L. de deur uit gebonjourd en zo kon ik nog even rustig bij komen. En douchen, warm douchen.

Ik heb in elk geval genoten van deze dag, net als L. met mijn verhalen en voelen, de paddestoelen die al zo heerlijk tierden, dat bos is in elk geval vochtig genoeg nu 😉

Dan nu de hamvraag: Ben jij weleens een restaurant uitgelopen voor je hebt gegeten? Zo ja, waarom? 

De legende van ’t Solse Gat

solsegat1

We zijn er, bijna! Nog een stukje lopen maar nu zitten we op de goede weg. Ik voel de energie weer stromen, de bomen kloppen en hey… Er zijn al heel veel paddestoelen, incluis vliegenzwammen en die vind ik hier in Almere nog steeds niet!

Eerst maar eens, tussen de foto’s door… de legende die ik al heel jong leerde, toen wist ik nog niet wat een legende was en mijn familie houdt ervan om de dingen te vertellen over vroeger alsof het echt is gebeurd. Catch my drift? 😉

 

Midden op de Veluwe – in het bos tussen Putten, Garderen en Drie – ligt het Solse gat, een grote kuil tussen de heuvels.

Daar stond eens een machtig klooster met veel torens. Het werd omgeven door een gracht en een brede, statige laan leidde naar de poort.

paddestoelen4

Maar het was een boos klooster; de overste en alle monniken hadden hun ziel aan de duivel verkocht. Ze leidden een leven van overdaad en weelde. Midden in de nacht werd de zwarte mis gelezen waar alle heksen en spoken uit de omgeving aan deelnamen. Men dronk wijn uit emmers en de hele nacht werden er overvloedige maaltijden opgediend. De duivel zorgde ervoor dat de voorraad nooit opraakte en hij mengde zelf de wijn. Er werd gedanst, gezongen en gevloekt tot in de vroege morgen. Velen hadden ’s nachts binnen het klooster vreemde en angstaanjagende geluiden gehoord en iedereen wist dat de hele nacht de vensters van alle zalen hel verlicht waren.

paddestoelen5

Dat heeft geduurd, tot in een stormachtige kerstnacht, nu al eeuwen geleden. De dorpelingen bleven tijdens die storm angstig in hun huizen en hoorden midden in de nacht plotseling één hevige donderslag. De volgende ochtend kwam een jongetje het dorp binnenrennen en vertelde dat het klooster in het bos geheel was verdwenen en er op die plaats een ijzingwekkend diepe kuil ontstaan was. De bomen er omheen lagen ontworteld ter aarde. Alle bewoners wilden het wonder zien. Men vond nog een met klinkertjes geplaveid straatje en de brede, statige laan; dat was alles wat van het klooster restte. De aarde had zich geopend en zich weer gesloten.

Sinds die tijd komt er om middernacht uit de diepte van het Solse gat een vreemd geluid. De klokken van het verzonken klooster beginnen onregelmatig en schor te luiden, alsof ze allen gebarsten zijn; eerst zacht, maar steeds harder en angstiger. Dan komen uit het duister van de brede laan de geesten van de monniken. Al klagend wandelen ze in een lange sombere rij: langzaam en gebogen gaan ze rondom het gat, waaruit een blauwe gloed opstijgt. Dan zweven ze allen rusteloos uiteen, om opnieuw uit de schaduw van de laan in een lange rij langzaam naar voren te treden. Dit gaat door tot aan het daglicht, dan vluchten ze plotseling jammerend weg in het diepste duister van de sombere kuil.

solsegat9

Zodra de zon schijnt, is het alsof er niets is voorgevallen. Alles is er rustig en men zou er haast aan twijfelen, dat even tevoren de schimmen verdwenen zijn in het water midden in de kuil van het Solse gat.

solsegat8

We zijn er, en de zon schijnt. Het stuk wat ik aangemerkt heb is belangrijk voor mijn volgende blog over ’t Solse Gat, dit moet je eerst weten, dit verhaal om te kunnen weten wat het met mij deed als kind, ik heb een te gekke familie namelijk, maar als je naïef bent, tsjah…  😉 En alles gelooft wat ze je vertellen… Want ze zijn immers jouw familie, het meest dierbare wat er maar bestaat, en niet 1 familielid, nee, opa, oma, moeder, beide ooms.. kortom allemaal hetzelfde verhaal.

(ik heb zelfs na deze zondag, afgelopen dinsdag nog even navraag gedaan over iets, wat ik niet meer zeker wist)

Volgende keer meer!

Oh ja, de bron van het verhaal? ~klik hier: voor de Almanak~

 

 

Suske & Wiske en ’t Solse Gat

bospad12

Grapje hoor, die titel, ineens moest ik daar aan denken, het had zomaar gekund, die titel voor Suske en Wiske, dat lijkt mij wel wat. Dat wordt dan net zoiets als de Witte Wieven album. Goed, we begonnen aan onze tocht, ik ging af op mijn herinneringen en vanaf dit boshuis waar wij zouden starten wist ik het helemaal niet. ~klik hier~ .

bospad1

Ik wist al dankzij het programma Binnenste Buiten dat wij hier op een punt zaten met 8,5 km lopen, nu wandel ik graag, maar of ik dit zou gaan redden? Gezien ’t Solse Gat, dan pas ergens op het einde zou komen, ja dat was mij teveel en te ver. We begonnen toch aan de tocht, en ja hier was wel regen geweest, maar die was allang vertrokken, ergens zou er hooguit 1 klein buitje overtrekken had ik al gezien op buienradar.

Een klik op de foto en ze worden groter en je krijgt een slidewhow.

We zagen vrijwel direct al overal paddestoelen of in dit geval bankjes, niet zo gek, zo nat als het geweest was en als de zon nu staat, is het ook direct scherp en warm natuurlijk, dat wil wel. Met goede moed begon ik aan de tocht samen met L. Hij was wel nieuwsgierig nu  naar dat gat waar ik zoveel al over had vertelt.

bospad5

Wat werd ik blij mensen, dat wij al vrij snel kwamen wij dit paddestoeltje tegen en ja wij bogen af, ik werd nog meer vrolijk en hop de paden op, de lanen in!

bospad6

bospad7

Ik schoot een hoop foto’s omdat de zon zo mooi tussen de bomen door kwam, maar ja, in het echt moet je dat zien eigenlijk, is het wel echt te vangen op een foto 😉

De volgende foto, er kwam damp uit de grond, heb het geprobeerd te vangen en dit is de enige foto waar ik het zelf zie, maar ik was erbij natuurlijk.

bospad8

Zien jullie het? Precies in het zonlicht, boven het mos gedeelte.

Al vroeg in de prehistorie werden de bossen bewoond door mensen. De bossen werden gekapt om hout voor de huizen en schuren te winnen. Later in de 17e eeuw werd er ook hout voor de bouw van schepen gebruikt. De boeren gebruikten alleen de bomen met een rechte stam, de kromme stammen werden niet aangeraakt omdat ze niet bruikbaar waren. Dit proces heeft jaren geduurd en hierdoor ontstond er een bos met kromme en in elkaar gegroeide bomen. In de volksmond zijn deze kromme bomen bekend als de ‘dansende bomen’.

bospad9

bospad10

Jaren later kwam het terrein in handen van de Oranjes. Zij hebben het terrein beschermd tegen menselijk ingrijpen en als jachtterrein gebruikt. Van de Oranjes ging het bosrijke gebied over naar Staatsbosbeheer. Sindsdien heeft de natuur vrij spel en mogen recreanten van het oudste bos van Nederland genieten.

bospad11

Boswachterij Speulder- en Sprielderbos wordt verdeeld in 3 typen: het ‘boombos’, het ‘donkere bos’ en het ‘lichte bos’.

  • – Het ‘boombos’ is het gedeelte dat sinds de prehistorie bekend staat als bos.
  • – Het ‘donkere bos’ is het terrein met bomen met zeer dichte kronentakken. Hierdoor komt er weinig zonlicht tot de bodem en is er weinig bodembegroeiing.
  • – Het ‘lichte bos’ zijn de alledaagse jonge bossen van grove dennen, beuken en berken.

De gevarieerde bodemgesteldheid en boomtypen hebben een groot dierenrijk aangetrokken. Elk bostype trekt namelijk weer andere bewoners aan.

bospad15

Het circa 3300 hectare grote bos is een typisch en zeldzaam perceel ‘boombos’ met de zogenaamde ‘dansende’ bomen in hartje Veluwe.

bospad13

We liepen een heel eind, voor mijn gevoel, er was bijna niemand te zien, of in de verte. Ergens begon ik langzamer te gaan, het klopte niet voor mijn gevoel, ik zag teveel dennen, we kwamen geen weg bewijzering meer tegen, of we snapten het niet, eerst geel/blauw, daarna rood/wit, en nul paddestoelen, of wat dan ook, en kruisingen, zonder ook maar enige aanduiding welke kant je op moest of ging… In mijn herinnering moesten we vooral loofbomen gaan zien, en dat was dus juist contra. Dus besloot ik het pad telkens linksaf te nemen, al jong geleerd, als je niet weet waar je heen gaat, sla dan telkens dezelfde kant af, en zo kwamen we weer uit bij Boshuis Drie.

bospad14

bospad17

Daar was het wel druk en ergens zei ik al, we hadden het fietspad moeten gaan volgen, want die boog ergens af, maar goed, ik ging hier naar binnen, en vroeg het gewoon. De dame keek mij ongelovig aan en ze bleef ook stil, om vervolgens te zeggen: U kunt er met de auto heen, er is een parkeerplaats en dan nog een klein stukje lopen…

En dit, had ik al eens tegen mijn moeder gezegd ook, dat ik in mijn herinnering samen met mijn oom, weleens met de auto daar ben geweest even, ooit… Mijn moeder zei mij, nee… we waren altijd op de fiets…. Ik wist gewoon, dat ik ergens ooit met de auto daar was geweest, maar ja, je bent nog klein, zoveel verhalen, en mijn familie houdt van verhalen, wat ik later nog zal vertellen, we konden de auto in en op zoek naar ’t Solse Gat!

Heb jij een bepaalde plek waar je vroeger veel en vaak heen ging als kind waar je al jaren niet meer bent geweest? Zo ja, waar?