De Laatste loodjes

De laatste loodjes. Nog een paar dagen en dan zijn de 6 weken na de operatie voorbij. Ze zijn zwaar de laatste loodjes. niet alleen voor hem, maar ook voor mij. je zit, je voelt je beter, hij dan, hij wil alweer erop uit, maar het mag nog net even niet! Maandag… Na het weekend, dan mag alles weer aan.

De tijd, bestaat niet, zeggen sommige mensen. Zo is het ook, tijd bestaat niet, tenzij er afspraken worden gemaakt, dan pas gaat tijd tellen. Zo ook nu, maandag, het gesprek met de cardioloog in MCL en een hartfilmpje. Zijn medicatie en persoonlijke map mee, waarin van alles is bijgehouden. Zijn zoon gaat mee. Om daarna te horen dat hij weer zelf mag auto rijden, fietsen op straat.

Diezelfde middag belt fysio van de hartrevalidatie, telefonische intake. En de malle molen start op 1 april. Onze eerste date met de diëtiste in het ziekenhuis om de hoek. Ook van de hartrevalidatie team. Tot nu toe, zakt zijn suiker en zo heb ik ook een curve gemaakt gisteren toevallig. Ik was wel benieuwd, en dat zit goed, sterker nog, ik moet meer eten juist. Kan het nog meer tegenstrijdig? 4.4 aan waarde, hoogste 6.8, na het eten van zelfs een soort brownie met caramel en pinda’s. 2 crackers met kaas en een mandarijn, dat was lunch, en daarvoor dus de 4.4, 2 uur later 6.8. Dat is nog altijd lager dan Liefste krijgt nuchter, hij komt telkens uit rond de 8+ nog, maar is al een heel eind gezakt. Boven de 10 zien wij niet meer verschijnen. Ook dat gaat goed dus. De goede kant op, laat ik het zo maar zeggen dan. Want het moet nog meer omlaag natuurlijk.

Wat ik lastig vind nu? Is het bloggen weer oppakken, de luchtigheid, het plezier van de foto’s die jullie nu weer zien, zijn nog altijd van onze laatste roadtrip op 31 jan. 2021 gemaakt. Dit is nog altijd in IJlst, waar ik ook de fontein op de foto zette. ~klik hier voor de molen te IJlst~

Als ik nu even terug kijk, is het weer apart, dat ik “De onsterfelijke bloemen” fontein op 6 feb. in de ochtend in heb zitten plannen voor 7 feb. 2021. ~klik hier~

De ochtend voor het allemaal gebeurde… wonderlijk… hoe nu verder. Duik ik nu alsnog mijn archieven in? Of ga ik voor het nieuwe, de lente en zie ik dit later wel weer. Er zitten alweer zovele weken, 2 maanden zelfs tussen bijna. Ik heb na deze trip, nog 1 of 2x de camera in mijn handen gehad, daarna… hooguit via telefoon en dan nog, onzinnige dingen die je verder nergens ziet.

Dit bedoel ik, hoe bijzonder was het dunne laagje ijs op de grote vaart daar bij IJlst, de meeuwen erop… Waar er later vast schaatsers voorbij zijn getrokken. Dingen die ik even gemist heb. Die eerder even een crime waren om de weg op te gaan. Sneeuwstorm getrotseerd om alleen al spullen te brengen. Wat zeker weer zo is, je leert je ware vrienden kennen. Sommigen komen zelfs terug van vroeger. Anderen zijn ineens verdwenen. Nieuwe mensen dienen zich aan. Wonderlijk ook weer.

De laatste loodjes, ze zijn zwaar. nog 1 weekend te gaan. Dan mag de malle molen van het leven weer volop gaan draaien. Stap voor stap, dat zeker wel, maar een stukje vrijheid terug in de geest, doet al een hoop!

~mocht je nu gemist hebben wat er is gebeurd? ~klik hier~

Ik wens iedereen een fijn weekend toe, en hoe ik verder zal gaan hier? De tijd zal het leren. Ik dank jullie allemaal voor jullie medeleven en fijne blogs wat zeker voor ontspanning heeft gezorgd tussendoor en mij met regelmaat deed lachen, of even deed zitten met een brok in de keel. Dank jullie wel!

Rain or shine?

Hier, hebben we nu 3 dagen prachtig weer gehad. Tot gisteravond, ineens hoorde ik iets buiten. Zal toch niet? Jawel, heftige regenval, en zelfs nu, nu ik dit zit te tikken regent het weer even.

En toch neem ik jullie nog 1 keertje mee terug naar bijna anderhalve week geleden. De laatste foto’s van de sneeuw die gelukkig snel smolt, als sneeuw voor de zon.

De oude materialen van het schip wat de ouders van Lefste hebben gehad. Ze hingen binnen, maar gelukkig heb ik hem weten te overtuigen, nu de schutting het afgelopen jaar is gebouwd en weer netjes is, om deze naar buiten te doen, en een mooi plekje daar te geven. Als het allemaal aan een schip hangt, dan hangt het toch ook buiten?

Boeien en touwen, ja, dat kan erg mooi zijn 😉

Herinneringen aan de schutting, met wat sneeuw. Langzaam aan, lees ik zelfs in oude brieven die naar ons toe gekomen zijn… Zie ik op foto’s maar ook al per videoband, beelden van toen… Toen het schip door de vader van Liefste zelf gebouwd ooit, hoe deze vaart over de Friese wateren met name. En nu hangen er nog een paar herinneringen hier, op een juiste plek, ik vind het mooi!

Hoe staat het bij jullie met het weer? Veel zon gehad? of regen?

Picasso wordt ineens schoterig

Ik wilde eigenlijk een heel ander blog maken dan ik nu doe. Soms moet je het ijzer smeden als het heet is. En dat gebeurde eergisteravond, gezien dit ingepland is. Picasso wordt ineens schoterig, dat vertelde ik een paar blogs geleden al, maar ja, het was maar 1 zinnetje.

Ik weet, de foto’s zijn slecht omdat ik snel wilde reageren als bewijs, je weet het maar nooit met Picasso, gezien hij nooit een schootzitter is geweest. Wel dicht tegen mij aan eventueel op de bank, maar hij kiest er nu ook voor, als ik mijn benen gewoon op de grond heb staan, geen deken over mij heen heb, om dan ook op schoot te komen zitten. Dit is heel gek voor mij.

Liefste en Picasso hebben een haat liefde verhouding samen. Al vanaf het begin. Liefste krijgt meestal een haal van hem als hij hem probeert te aaien. Nu ligt dat ook aan die kolenscheppen van handen die eigenlijk alleen honden gewend zijn, en die aai je toch anders dan een kat. Toch?

Het leek even foutje bedankt, als je ziet hoe Picasso naar Liefste kijkt terwijl hij op schoot is gesprongen. Hij zat namelijk eerst bij mij maar ik was te beweeglijk, mijn drinken stond op tafel en als ik dan ook maar even beweeg is hij ook weg. Ook bij mij. Ik riep dus meteen, ‘niet bewegen, niet aaien!’ Hahahaha en het wonder geschiedde… Op de laatste foto ligt zijn kop rustig op schoot en is hij tevreden. Zeker anderhalf uur ongeveer heeft Picasso bij Liefste op schoot gelegen.

Ik heb vanaf zijn kittentijd al gezegd, wacht maar tot hij 8+ is, dan gaat hij op schoot liggen, en zie? Bijna 8.5 jaar oud en ineens de laatste weken, wil hij wanneer het maar lukt op schoot en nu zelfs bij Liefste, die kan beter stil zitten dan ik 😉

Dit is zo bijzonder voor mij, dat ik het in mijn online dagboek wil vast leggen. Picasso heeft zijn eigen caetgorie overigens, maar dit blog uit 2016 wil ik uitlichten mocht je meer willen lezen over Picasso en hoe hij bij mij is gekomen. ~klik hier~

Terug in de tijd: 10 jaar voorbij: 2

Mijn dochter belde mij op exact in deze laatste periode dat mijn vaatwasser was geknald met rook en alles, kortom shit! Liefste was de handige man was mij vertelt en ik zei nog, ik zal hem vragen of hij mij kan helpen. Ik ging terug en had het nummer allang in mijn foon staan. Liefste en die man bij wie ik was hadden elkaar al ruim 20 jaar niet gezien overigens. En nu was hij hier. Eenmaal weer thuis belde ik toen nog niet Liefste en vertelde mijn probleem. Hij zou kijken of hij er wat aan kon doen, hij kwam de volgende dag al met een andere vaatwasser? Kortom deze werden gewisseld en hij nam de mijne mee, maar die was niet meer te redden.

Een week later barstte de bom in Leeuwarden en besloot ik definitief te stoppen met die relatie die eigenlijk niet eens een relatie was. Echter, heb ik dankzij hem wel veel ervaringen weer opgedaan in allerlei opzichten, zoals Pitch en Putten geleerd. Leuke uitjes gemaakt etc. Kortom, dankbaar zal ik blijven! Want hij heeft er ook voor gezorgd dat ik Liefste ben tegen gekomen.

Mijn spullen moesten gehaald worden en ik belde Liefste hierover, toen nog niet mijn Liefste en hij zorgde ervoor dat hij het ging halen, zodat wij elkaar niet meer hoefden te zien. Om dan in Heerenveen af te spreken, een belofte gemaakt door iemand anders, zou hij inlossen. Kom, ik moet toch naar Texel, dan neem ik je mee, dan ben je op 1 waddeneiland geweest in elk geval! Ik twijfelde nog, maar dacht ook, waarom niet! Moet je niet alle kansen grijpen die er zijn?

Je kunt natuurlijk op een bank gaan zitten en wachten tot het gebeurd allemaal, maar kansen moet je grijpen. En ik zei ja! Ik ga mee, dus hij haalde mijn spullen op die er nog lagen om dan samen te gaan zwemmen diezelfde middag nog. In Joure, in het zwembad wist ik het al zeker… He is the one! De dag werd afgesloten in Laaksum, waar ik voor het eerst kwam en tegen middernacht pas zou ik voor het eerst in mijn leven in Drachten eindigen bij hem thuis. Liefste had netjes een logeerbed opgemaakt en een kamer opgeruimd en schoon gemaakt. Te lief voor woorden, hahaha Maar ja… ik draaide mij om in de kleine gang en zei simpelweg.. ‘Je denkt toch niet dat ik daar ga slapen als ik weet dat jij 1 kamer verderop ligt?’ Ik heb nog nooit een man die 9 jaar ouder is dan mijzelf verlegen zien worden, zien blozen. Ik nam hem bij de hand en we gingen gewoon slapen. Er hoeft niets te gebeuren zei ik nog.

De volgende ochtend togen we vroeg naar Texel, voor mij de eerste keer. Het was mooi weer op de heen weg, maar op Texel zelf ging de afspraak die hij eigenlijk had niet door, dus crosten we even over Texel, even naar de vuurtoren en op de terug weg, of op het strand al, kwam de regen aanzetten. Wat ons deed besluiten om de boot maar weer te pakken en mij naar Almere te brengen. Hij zou 1 nachtje blijven, mijn dochter zou ook weer komen dat weekend. Maar dat ene nachtje werden er 3…. om vervolgens weer met hem mee te kunnen gaan voor een paar dagen en hij mij weer thuis bracht en hij bij mij bleef. We zijn echt over en weer, want ik werk ook nog 1 dag in de week, 5 weken onafgebroken samen geweest. Het ging als vanzelf en heel natuurlijk.

2019 volgde en alles bleef natuurlijk gaan, met nu dan ook wat dagen apart en de LAT was een feit. Heel veel lol gehad samen, familie leren kennen van elkaar.

Het coronajaar.. 2020. Ver van de bedoeling maar goed, mijn werk sloot, geen DBS (dagbesteding), maar in huis en daar mocht ik niet werken. De eerste lockdown en we waren al samen dus vroeg Liefste of ik met hem in Quarantaine wilde gaan in Friesland. En dit, is de reden dat ik hier nu nog zit. Heel erg bijzonder in elk geval en dankbaar dat ik dit jaar samen met hem heb mogen doorbrengen. Het is dat we nu opnieuw in een lockdown zitten, want er waren al plannen dat ik echt weer terug zou gaan naar Almere. Waar wij echt wel tussendoor zijn geweest, medische behandelingen gaan bij mij tot nu toe gewoon door. Alleen fysio heb ik rust gegund omdat ik Liefste heb die mij kan masseren. Dat kan ik dus even overslaan.

2021, niemand weet wat dit jaar zal brengen, echt niemand, waardoor plannen lastig wordt. Toch blijven er dingen bestaan die zeker zullen gebeuren, en ik wens echt, dat iedereen! Weer vrij kan zijn, dat we weer normaal, of meer normaal kunnen leven. Want er is een groot verschil tussen Almere en Drachten en het gedrag van de mensen hoor ik, zie ik als we er even zijn en we weten niet hoe snel we er weer weg moeten komen eigenlijk. Tot de dag van vandaag, maar diep van binnen. We gaan het zien!

Oh, mijn dochter en schoonzoon, zijn in de laatste 2 jaar al 2x verhuisd, eerste huisje 2 kamerwoning, natuurlijk te klein voor 3, 2 volwassenen en 1 peuter inmiddels en afgelopen zomer, hebben ze een 3 kamerwoning gekregen, en dus heeft mijn kleinzoon zijn eigen kamer, is de huiskamer een stuk groter en zijn ze ontzettend gelukkig nu! Hebben ze beiden een steady job, ook voor mijn dochter ziet het er goed uit, kortom, als mama, kan ik alleen maar gelukkig zijn! En bovenal TROTS!

Mocht je even niet meer op blog zijn of komen de komende dagen? Wie weet wat ik zelf zal doen, geen idee. Dan wens ik iedereen alvast een heel goed uiteinde toe en een fijne start!

Terug in de tijd: de laatste 10 jaar: 1

Ik neem jullie mee terug nog een keer naar 27 december 2010. Tien jaren zijn voorbij gegleden. Tien jaren waarin ik heel veel mee heb gemaakt, heb doorstaan. Waar ik nu van denk, echt? Heb ik dat allemaal overleefd? Ja dat heb ik! En wie niet?

Iedereen heeft zijn of haar verhaal, elk huisje heeft een kruisje. En vandaag, is het de dag dat mijn opa jarig zou zijn geweest en ik gisteren al heel veel herinneringen omhoog toverde en ik mis deze dag van vroeger. De pijn slijt, maar vergeten doe je het nooit!

2010, het jaar waarin mijn dochter 18 werd en een paar maanden daarna de deur uit ging om als student op kamers te gaan. Jeetje, 10 jaar geleden alweer! Rust voor ons allebei. Het was wennen, maar een nieuwe periode brak duidelijk aan. Ze zou binnen 2 jaar haar partner vinden, met wie zij nu sinds 2018 een prachtige zoon op de wereld heeft gezet. 😀

In datzelfde jaar zou ik mijn Felix verliezen, mijn vorige kater die pas 11 was, maar een enorme tumor in de nek ontwikkelde die te snel ging. Dankzij mijn ouders heb ik hem rustig in kunnen laten slapen, met mijn dochter erbij, en mijn moeder was mee. Ik zou 2 jaar zonder kat zijn, en blijven.

2012, right? Mijn dochter die een poes had samen met haar Liefste, ontsnapte de tuin in tijdens haar eerste krolse periode en ja… daar kwam Picasso! Goed inmiddel 8.5 jaar oud bijna en hij begint ineens schoterig te worden.

Ongeveer in deze periode, 2011, stopte web-log ermee en ik viel onder die mensen die niet meer kon inloggen en niet meer bij haar blogs kon om ze veilig te stellen. Alles heeft een reden leerde ik in die ook vooral. En zo kon ik alleen via scherm zonder in te loggen nog wat blogs redden en in word opslaan eventueel. Gelukkig heb ik dat wel gedaan. Omdat ik er niet meer in kon, had ik er geen zin meer in. Frustratie alom dat ik het niet naar wordpress kon verhuizen, besloot ik om er mee te stoppen, genoeg te doen in het echte leven en ander social media kwam ook op.

T/m het jaar 2017 kabbelde het leven voort met vrienden en vriendinnen, bij wie ik ook hielp in de huisouding eventueel. Kwamen er mooie jaren voorbij, met ups en downs zoals altijd. In 2017 ging het mis dankzij een film en wat geleerd had, om op te komen voor mijzelf en mijn mond eventueel open te doen om dingen uit te spreken. Dat was goed, maar niet bij haar. Zul je altijd zien he? 😉 2 vriendschappen heb ik open gezet om mijzelf eer aan te doen. Te stoppen met alleen shit van anderen op mij te nemen en zelf ook eens shit bij hen te leggen. Maar nee, dan waren ze niet thuis. Kortom ik heb geleerd! Vooral om voor jezelf te zorgen, en als je zelf heel bent, dat je er dan pas kunt zijn voor anderen. Net als van jezelf houden, pas als je echt van jezelf houdt, kun je van iemand anders houden.

In die tussentijd begon ik het bloggen toch te missen. Mijn dochter blogte ook weer wat ze kwam vertellen en dankzij haar, met een beetje hulp binnen wordpress, besloot ik om terug te komen en zo startte ik op 31 januari 2015 dit blog, zoals jullie het inmiddels kennen. ~lees hier het eerste blog Blauw~

Kortom, alweer bijna 5 jaar terug op blog, maar dit keer, als ik de tijd en zin heb, mooie foto’s heb, en zijn de verhalen van toen verdwenen. Ik zag Merlijn nog een aantal keren in die periode om ook dat gedag te zwaaien en klaar te zijn voor standvastigheid. Een soort van daten, wel niet. Rare tips te krijgen en ergens zelfs even tinder uitgeprobeerd, hahaha gosh. Ik heb zeker wel dates gehad, maar om de 1 of andere reden kwamen er vooral achteraf gezien, dat vertellen ze nooit van tevoren natuurlijk, gehuwde mannen? Djiez.

Die wees ik net zo makkelijk de deur, ik was en ben veel meer waard dan dat! De zoektocht met zo nu en dan eigenlijk, nou ja, ik blijf wel alleen, net zo makkelijk, gedachte. Om een sprong te maken naar eind 2017. Mijn dochter is zwanger! Gosh… Ik die haar altijd gezegd heeft om goed na te denken of ze überhaupt wel kinderen op deze aarde zou gaan zetten, een vrij leven te leven met alle vrijheid van dien en kunnen reizen, werken of wat dan ook! Of het ‘handenbindertje’ vaak voor de rest van je leven. Het kwam gewoon! En beiden super happy! Ik kwam iemand tegen die mij hielp met mijn dochter die inwoonde op dat moment, net. In 2018, had ik de gelegenheid, kreeg ik de kans om de kinderen even mijn flat te geven om samen te starten met hun nieuwe gezinnetje. April 2018 was het zover, mijn kleinzoon zag het levenslicht, en ik verbleef tijdelijk in Leeuwarden.

Het werd een bewogen jaar van vele nieuwe gezichten en zogenaamde vriendschappen, achteraf, dat ik het al zat was. Ik bleef echter om de kinderen hun tijd samen te gunnen, maar er was niets. Ik besloot dan ook eind augustus terug te gaan, en ja mijn schoonzoon moest het veld ruimen en mijn dochter bleef nog even bij mij met de kleine. Maar al snel besloot ze toch naar haar Liefste te gaan en een onrustige periode tegemoet te gaan. Wel ontmoette ik Liefste daar in Leeuwarden aan tafel en ja. Tijdens het gesprek, het eerste gesprek zei hij iets en ik wist… JIJ BENT HET! Iets wat je niet uit kunt leggen maar het is gewoon. Hij wist het zelf nog niet 😉

~Later meer