Wirdum/Wurdum

Oke, deze eerste foto is dan weer vanuit de bus gemaakt. maar toen, kwamen we in Wirdum, ik nam nog wat foto’s die ik niet de moeite vind om te plaatsen, maar toen kwamen we in de buurt van een bruggetje en daar zag ik iets en iets te hard misschien vroeg ik, ‘Kunnen we hier wel even stoppen????????’. En dat kon, er was vrijwel meteen aan de andere kant van de brug een parkeerplaats vrij waar liefste de bus direct neer kon zetten. En ik kon uitstappen… nou goed, ik laat het hier zien, maar het zal ergens anders ooit een keer terug komen. Ik denk bij bVision namelijk…

~proest~ ik zag een trafo huisje naar ik aanneem. En nu, moet ik ze nog naar Sjoerd sturen, mag hij de rest uitzoeken. Er stond geen adres op, maar wel dat het direct naast het water lag, de brug praktisch, en daar zag ik dat de mensen die hun tuin erop hebben, daar gewoon iets van een afdak hebben gebouwd tegen dit huisje aan. Maar dat heb ik niet op de foto gezet. Wel nog even…

En links van deze foto, daar staat het trafo huisje. Meer heb ik niet geschoten. Ik liep weer naar de bus en stapte in, om verder te reizen naar Sneek. Op zoek naar de 1ste fontein van deze dag.

~later meer

Warga/Wergea

Ja, we kwamen door dit dorpje heen, het was niet de eerste keer voor mij. Zeker niet, maar nu er een programma is genaamd: Het Dorp op de NPO door Huub Stapel gepresenteerd, kwam ineens Wargea <—- klik voor terug kijken. Duurt 26 minuten, voorbij. En dat dit café door 10 dorpelingen samen is gekocht om het van een faillissement te behoeden. Al rijdend nam ik de foto er was geen ruimte om de bus even te parkeren helaas.

En daar staat ook dit bijzondere bushokje wat ik toch wel even op de foto wilde zetten. Bijzonder toch? Als ee lucifer doosje.

Vervolgens reden we rustig door over de N31, op weg naar Wirdum waar ik vanuit de bus, deze reeks foto’s nog nam, waar liefste kon, stopte hij even of reed langzaam zodat ik wat foto’s kon nemen.

Na deze foto van de bevroren sloot en het rijp wat er nog was, zaten we al gauw in Wirdum, en daar kon er wel even een stop gemaakt worden omdat ik iets zag waar ik even de tijd voor wilde nemen. De bus kon rustig geparkeerd worden.

~later meer

(Bij)Tanken

Tanken, dat is het eerste wat moest gebeuren voor wij afgelopen zondag dd. 31 jan. 2021 de weg op konden. Symbolisch gezien voor mijzelf was het even hard nodig om bij te tanken onderweg, en te genieten van deze prachtige dag! Ik had het nodig, gezien ik behalve de boodschappen eigenlijk alleen maar binnen zit en niet verder kom dan de tuin, die nog langer niet klaar is, en pas van het voorjaar als het weer wat beter wordt, verder in elkaar geknutseld zal worden.

Daarnaast, is het Liefste die natuurlijk thuis is, en zijn vriendenkring waar altijd wel iets is, om zich heen heeft. En dus met regelmaat gebeld wordt of hij wil en kan komen helpen met het 1 of ander. En dat kan, maar ik kan op dit moment dan niet mee. Waar dat normaal eventueel met of zonder fiets mee wel mogelijk was. Dit is hard, natuurlijk weet ik het al, vraag ik het niet eens, maar als het dan hardop gezegd wordt dat je niet mee kunt… is toch hard.

En mijn bronchitis die ik al jaren amper had, speelde op en wilde zelfs met de ventolin amper over gaan. Ik kreeg letterlijk en figuurlijk amper meer lucht. Een goed gesprek met een vriendin mijn buik vol van veel dingen, waar ik weinig aan kan doen. Emotioneel, omdat je gewoonweg niet naar je ouders toe kunt terwijl er jarigen zijn en huwelijken zoveel jaren gevierd zouden kunnen worden. Ja, ergens moet dat eruit. Nu, sinds zaterdagavond, en de zondag overdag onze trip, is wonder boven wonder, mijn bronchitis gezakt, zo goed als over? Hoe dan? Omdat ik weer even lucht kreeg en erop uit kon samen met Liefste, lekker met zijn tweetjes.

Ik genoot al, slechts even verderop van huis, op een industrieterrein van Drachten, waar het ijs op het water zich toonde in de zon, terwijl Liefste de bus aan het bij tanken was, tankte ik hier al bij met de natuur, de belofte van een mooie zonnige dag, ijs op het water, en veel rijp onderweg op de struiken waar de zon nog niet was geweest, en ik genoot.

Ik kreeg weer lucht.

Kermis in de hel

Dat zei mijn oma vroeger altijd als het regende en de zon scheen tegelijk, als er dan ook nog een regenboog tevoorschijn kwam, was het helemaal kermis! Voor wie goed kijkt, ziet op de bovenste foto het begin van een regenboog. In navolging van onze rit terug vanuit Smilde ~klik hier~ Werden de luchten prachtig mooi, dreigend, doch zon, gouden gloed over de bomen en de weilanden en zelfs de schapen die er nog stonden blonken goudkleurig op.

En ik zoomde in, al rijdend, dat zeg ik er even bij! Want het leek net, of het is zo dus, dat de regenboog zich nog voor de bomen ging vormen. En dat was een spectaculair gezicht. Langs deze weg, waren van die inhammen om je auto neer te kunnen zetten als je eigenlijk motorpech hebt. Maar ja, er was amper een auto te bekennen, dus Liefste zei, wacht maar even…

Hij zette de auto neer, veilig en wel en deed het raam voor mij omlaag. En zie? Midden in het weiland start de regenboog. Dit had ik al heel lang niet gezien. Een regenboog is voor mij een groet van mijn oma namelijk. Er zijn tijden dat ik ze heel veel zie, en nu, ook al weet ik dat ze er zijn, maar niet in mijn vizier, dat was echt al heel lang geleden!

Om vervolgens een paar seconden later, de regenboog dubbel te zien! Kijk maar eens goed 😉

Prachtig toch? Ik genoot ervan. En zo kon ik ook nog even spelen met inzoomen.

Zoals jullie al kunnen zien op de laatste foto, het begon harder te regenen en het regende precies aan mijn kant in. Mijn lens werd te nat en reageerde bijna niet meer. Ik moest ermee stoppen helaas. En toch zie je ook hier als je goed kijkt nog een dubbele regenboog, juist op die ene met vele druppels 😉

Toch licht ik deze twee nog even uit.

Ik genoot nog wat langer door, maar we reden ook door nu. De regen viel nu best wel met een bakje naar beneden. De zon bleef ook nog wel even schijnen, tot het tijd was voor het donker. Dit alles op 24 dec. 2020 op mijn laatste roadtrip van het jaar 2020.

Geen kip, wel een paard

Ik sloot het afgelopen jaar af met een blog over mijn laatste wandeling te Smilde, die ik net voor kerst heb gemaakt. ~klik hier~ Daarin vertelde ik al dat er geen kip te zien was, op de wegen waar ik liep. Echt niemand. Zelfs rijdende auto’s niet. Het leek er compleet uitgestorven.

Bovenstaande foto maakte ik op mijn terug weg, hier belde Liefste mij ook zo ongeveer om te vragen waar ik was. ‘Om de hoek ben ik, ik kom eraan!’

Liefste was klaar met de opnames, film dan. Toen ik de hoek om kwam, zag ik ze weer even naar binnen gaan. En ik liep naar het paard wat er recht tegenover stond. Wat ik natuurlijk allang had gezien bij aankomst, maar ja, eerst voorstellen en het was er zo modderig, dat ik zelf ook diep weg zonk in die berm.

Er was dus wel een paard, en nog een paard, maar die stond helemaal achterin en was bruin. die viel niet op. Dit paard zoals je ziet werd nu toch wel nieuwsgierig toen ik voor de tweede keer voorbij kwam en ook dichterbij.

Dit keer stond dit paard net even anders en kon ik er makkelijker bij ook zonder al te diep weg te zinken. En ja, ik en paarden, graag! Al heb ik nooit paard gereden, nooit geleerd, heb ik ze niet altijd in de buurt gehad, ooit op school met een beste vriendin van toen, ging ik veel mee naar de manege, zij reed wel.

Een beetje boel blubberig dus, ik vond het bijna zielig, het moest de balans zelf goed zien te bewaren. Eep vertelde ons, gezien het zijn overburen zijn. Dat de paarden ’s avonds gewoon op stal gaan, gelukkig maar! Alleen overdag mogen ze naar buiten, maar ze kunnen ook naar binnen. Ze kiezen er dus zelf voor 😉

We namen afscheid en gingen er weer vandoor.

Het licht veranderde en werd zo mooi, ik testte even mijn camera vanuit de auto. Zelfs hier, op de grote weg, geen kip te bekennen!

Zie? dreigende wolken, spatje regen, maar toch, het gouden licht wat over de bomen en de weilanden scheen, zo mooi! In het echt, nog zoveel mooier dan op de foto te zien is.

~later meer