Time to go

Langzaam ben ik aan het inpakken. Het is tijd om richting eigen huis te gaan. De bedoeling was eigenlijk al eind januari, mijn moeders verjaardag, maar ja, er kwam opnieuw een lockdown, en samen blijven nu we toch al sinds maart vorig jaar in 1 huis zitten leek ons gezelliger. Toch, begon het te knagen, zo ook bij mijn dochter, die op haar manier vroeg wanneer ik weer eens thuis zou gaan komen.

Lastig, er werd een ongeveer datum afgesproken tussen Liefste en mijzelf. Mits het zo uit zou komen, maar een project die inmiddels was gestart zou eerst nog even doorgang krijgen. En dan het weekend na die ene week, zou ik naar huis toe gaan. We spreken over ongeveer half februari ergens. Dat was de planning.

Het liep anders, zoals jullie inmiddels weten en inmiddels is het alweer april, half april zelfs en de koek raakt wat op. Vermoeidheid neemt bij mij de overhand. Het zorgen voor, met liefde gedaan. Liefste is nu bij zijn revalidatie, de fysio, tweede keer deze week, en elke week in de nog komende 7 weken zal dit zo blijven. Hij moet ook weer de dingen oppakken, en dat doet hij ook! Veelvuldig alweer, rijdt hij rond, klust alweer, kleine klusjes dan. Toch, weer op de rails proberen te komen. Vol met plannen. Klussen die hij wil aanpakken. Kortom, dan zit ik toch maar in de weg.

Als ik dus even offline ben, dan weten jullie dat de grote verhuizing is gestart. 😉 Mijn dochter is al bezig met plannen maken, voor wandelingen in het park met mijn kleinzoon, ja graag! Of even bij elkaar op de koffie, het is slechts 2x een park oversteken. Kortom, ja ook daar kijk ik naar uit hoe dubbel het nu ook even voelt.

Het komt allemaal goed!

Negatief is positief

Afgelopen week zou liefste starten met zijn revalidatie. Maar natuurlijk, kreeg hij op de zaterdagavond vorig weekend met Pasen een kriebelhoest. En zijn lichaam was de medicijnen aan het verwerken, hij was echt aan het afkicken. Zijn reuk en smaak waren er nog gewoon, net als zijn temperatuur normaal bleef. Alleen een kriebelhoest.

In de week voor Pasen, was de eerste week dat hij weer mocht rijden in zijn eigen bus, en dat heeft hij ook gedaan. En elke keer als hij wat langere ritten heeft gedaan, krijgt hij of een loopneus, of een kriebelhoest. De airco, de blower, geef het een naam, hij krijgt er last van.

Maar ja, die kriebelhoest was afgelopen dinsdag na Pasen nog niet klaar. Dus zei ik, zo kom jij het ziekenhuis niet eens in. Zal ik maar afbellen? Of even vragen wat zij willen? Dat was goed. Hij zou het zelf doen maar las ergens. “Ik moet 24 uur van tevoren afbellen, dus kan niet.”

Ik keek hem aan, echt waar? Schat het Pasen geweest, niemand had af kunnen bellen, ze waren er niet, wedden? Dus besloot ik, ik bel wel even, gewoon op luidspreker, zodat hij mee kon luisteren. Ik kreeg contact, geen probleem, Mr. kan gewoon volgende week (morgen dus), starten. Oke, opgelost en ik ging naar het kruid vat om de meest simpele ouderwetse thijmsiroop te halen, suikervrij. Hij nam het, en eigenlijk was het vrijwel direct over, de kriebelhoest. Ik hoorde hem niet meer. Klaar! Zo dachten wij.

Later op de middag, kreeg Liefste een mail, van de revalidatie sectie, ze wilden dat hij zich liet testen. Goed, maar we wisten het allebei al, en op zoek naar de GGD. Liefste al zwaar gefrustreerd, snappen ze het dan niet? Ik ben al in het ziekenhuis getest, en bla, dat dit alweer 7 weken geleden was, dat wil er dan niet in. Hij is toch thuis geweest al die tijd en bla, dat is ook zo. En toen zei ik hem, dat ik wel mee zou gaan ook, want als dan… we slapen toch in 1 bed. Ik zou het regelen! Hij ging ervandoor. Even wat ophalen ergens. Ja is goed!

Liefste inmidels weg, en ik ging bellen voor een afspraak, ik had netjes alle gegevens bij de hand, tot ik een telefonist aan de lijn kreeg. “Mag ik de toestemming van uw partner? Mag ik hem even aan de lijn? Uhhhhh Hij is weg, hij is er niet nu!”

“Dan mag ik geen afspraak maken…”

Ik moest van binnen al lachen, dit wordt wat. Hij kwam thuis en intussen had ik een vriendin van ons gesproken die mij vertelde dat er ook al thuis testen te koop zijn voor 9 euro bij de D A bijv. en andere drogisterijen. Goedgekeurd door het RIVM. Dat zou een oplossing kunnen zijn voordat we verder zouden gaan.

Maar nee, Liefste koos er dan toch voor om het officieel te doen. Samen belden we en samen maakten wij een afspraak, tot onze grote verbazing, de volgende dag was helemaal prima, om 09.03 uur, zo werd ons gezegd en bevestiging per mail die mee moest dan. Oke!

Natuurlijk werd er gevraagd waarom wij ons wilden laten testen, we legden het uit, dat het voor het ziekenhuis was, en er werd meteen al aangegeven dat de test als deze welke kant ook uit, het ziekenhuis er niet naar mag vragen, noch krijg je een bevestiging zwart op wit dat je negatief of positief bent. Bij ons ging het telefonisch allemaal.

We keken elkaar aan en begonnen te lachen samen. Nou ja, het zekere voor het onzekere. We gingen, we kwamen thuis en de volgende dag al kregen we onze uitslag. Beiden negatief, dus zeer positief!

Liefste mailde naar het ziekenhuis naar ‘het team’, en had ook getikt, ik krijg geen bevestiging maar ik ben negatief, en letterlijk las ik mee, “we geloven u zo … wij weten dat we het niet mogen vragen eigenlijk.” U bent dinsdag gewoon welkom.

Schiet mij maar lek in dit geval.

En nu zien we telkens de reclame voorbij komen op tv ook, klachten? Hoesten? Loopneus? In dat geval, omdat de wind nogal koud is en ik vooral op de fiets mijn boodschappen doe, zou ik elke dag wel kunnen testen, want die loopneuzen komen als ik van de fiets af stap en er staat een noordelijke wind.

Anyway, wij zijn getest afgelopen week, en beiden negatief dus. En dat houden we graag zo!

Jarig, 3 jaar alweer! Little Dutch

Kijk hem nou vrolijk zijn! Wat was het leuk om mijn kleinzoon weer even te kunnen knuffelen en vast te houden, spelen, en vooral zijn verjaardag alvast te vieren anderhalve week geleden alweer!

Maar vandaag, 9 april is hij echt jarig!

Mijn dochter die net als haar moeder gek is op houten speelgoed, had het merk ~Little Dutch~ ontdekt toen hij net geboren was. Toen nog erg lastig verkrijgbaar, maar nu 3 jaar verder, is het telkens makkelijker te vinden. Grrrrr, was ik vorig jaar op zoek naar iets in de winkels, was het nergens te vinden!

Nu blijkt BabyPlanet die hier in Friesland om de hoek zit, de hele collectie op voorraad te hebben eventueel. Een week hiervoor alweer, zijn Liefste en ik dus op winkel afspraak geweest daar. Een vol uur, en als we langer nodig hadden was dat ook geen probleem, nou zo lang hadden wij niet nodig, wel wilde ik ook iets voor de baby kopen die nog onderweg is. Ook daarin ben ik geslaagd. Het eerste badpakje ligt thuis in maatje 56.

Hij is er gek mee! Ook al had zijn moeder wat speelgoed mee genomen natuurlijk, was dat onnodig, Luca heeft de rest van de dag heerlijk met zijn nieuwe truck met oplegger gespeeld, de de grote baan, soort knikkerbaan maar dan met ook met 4 autootjes staat nog niet op de foto. De collectie groeit in elk geval gestaag en de volgende ochtend, kreeg ik foto’s opgestuurd via app, dat hij vooral met deze twee cadeaus bezig was nog steeds. Een schot in de roos dus!

Natuurlijk moest mijn moeder, die ook mee was, omdat we elkaar sinds 1 dec. 2020 niet meer hadden gezien, onze 3 verjaardagen al hebben moeten overslaan, mijne, mijn pa, en mijn moeder dus.. gingen we even naar de warme bakker, mijn moeder moest en zou, ja zij is van de Friese kant deels 😉 Suikerbrood hebben, natuurlijk! Ze haalde er ook eentje voor mijn dochter, die nog geen idee had, het verschil van supermarkt en warme bakker… de volgende middag kreeg ik opnieuw een appje… dat ik niet thuis meer mag komen als ik hier ben geweest zonder suikerbrood van de warme bakker.

Vanmorgen natuurlijk al even contact gehad, mijn dochter vertelde mij, dat zij was gaan zingen voor Luca, dat hij meteen een rondje draaide en weg rende en vroeg om ‘Dootjes, dootjes en taart!’ Al klappend in zijn handen. Maar nee, die komen vanavond pas, want zowel papa als mama zijn beiden nu aan het werk, en vanavond vieren ze het met zijn drietjes, en morgen? Komen de overgrootouders, mijn ouders dus, en zondag zijn andere oma.. gelukkig hebben wij het al gevierd 😉

Goede Vrijdag?

De tijd, wij zijn het echt even helemaal kwijt. Langzaam gaan we weer op weg, mensen gedag zeggen, nog een keer het verhaal vertellen, en gewoon een stukje rijden. Deze foto maakte ik tijdens onze eerste wandeling van de week op de hei. Passend bij vandaag denk ik zomaar. Hadden wij gisteren helemaal gemist over een debat op tv, FB ontplofte waar wij het even niet snapten, we waren met het ziekenhuis bezig en onderweg later. Om later op de avond dan toch even mee te krijgen wat er gaande was.

Een wirwar aan nieuws kregen we even te zien, een lichte jubelstemming kwam bij mij op. Zou het? Eindelijk? Een Zeer Goede Vrijdag gaan worden? Iets wat wij ons niet eens realiseerden, net zoals Pasen komend weekend, oh ja Pasen… pffffff Boodschappen, informeren of de supermarkten open of dicht zijn, met kerst waren ze beide dagen gewoon open. Goed, een Zeer Goede Vrijdag dus… dat zou mooi zijn!

En voor ik dit blog ging maken, keek ik even het nieuws van heden ochtend van de NOS. De jubelstemming is voorbij.

Really? Hij gaat zijn stinkende best doen!

Right?

Het moge duidelijk zijn… ik geef niet snel mijn mening of laat mij uit over de politiek. Simpelweg dat ik geleerd heb, dat het leven is en laten leven. In dit geval zeg ik, hij had van mij om mogen vallen net als deze boom. Deze boom, rechts op de foto, verdiend het meer om nog overeind te staan.

Wat er met dit stukje bos aan de hand is, weten wij niet. Met verwondering liepen wij hier na enige tijd weer eens, meestal slaan we, of ik dit over, dit stukje bij de Merskenheide. Veel bomen gebroken, of gewoon omgevallen alsof het van stof is gemaakt. Het lijkt aardig ziek te zijn. Het voelde niet goed in elk geval.

~later meer van onze eerste wandeling.~

De Laatste loodjes

De laatste loodjes. Nog een paar dagen en dan zijn de 6 weken na de operatie voorbij. Ze zijn zwaar de laatste loodjes. niet alleen voor hem, maar ook voor mij. je zit, je voelt je beter, hij dan, hij wil alweer erop uit, maar het mag nog net even niet! Maandag… Na het weekend, dan mag alles weer aan.

De tijd, bestaat niet, zeggen sommige mensen. Zo is het ook, tijd bestaat niet, tenzij er afspraken worden gemaakt, dan pas gaat tijd tellen. Zo ook nu, maandag, het gesprek met de cardioloog in MCL en een hartfilmpje. Zijn medicatie en persoonlijke map mee, waarin van alles is bijgehouden. Zijn zoon gaat mee. Om daarna te horen dat hij weer zelf mag auto rijden, fietsen op straat.

Diezelfde middag belt fysio van de hartrevalidatie, telefonische intake. En de malle molen start op 1 april. Onze eerste date met de diëtiste in het ziekenhuis om de hoek. Ook van de hartrevalidatie team. Tot nu toe, zakt zijn suiker en zo heb ik ook een curve gemaakt gisteren toevallig. Ik was wel benieuwd, en dat zit goed, sterker nog, ik moet meer eten juist. Kan het nog meer tegenstrijdig? 4.4 aan waarde, hoogste 6.8, na het eten van zelfs een soort brownie met caramel en pinda’s. 2 crackers met kaas en een mandarijn, dat was lunch, en daarvoor dus de 4.4, 2 uur later 6.8. Dat is nog altijd lager dan Liefste krijgt nuchter, hij komt telkens uit rond de 8+ nog, maar is al een heel eind gezakt. Boven de 10 zien wij niet meer verschijnen. Ook dat gaat goed dus. De goede kant op, laat ik het zo maar zeggen dan. Want het moet nog meer omlaag natuurlijk.

Wat ik lastig vind nu? Is het bloggen weer oppakken, de luchtigheid, het plezier van de foto’s die jullie nu weer zien, zijn nog altijd van onze laatste roadtrip op 31 jan. 2021 gemaakt. Dit is nog altijd in IJlst, waar ik ook de fontein op de foto zette. ~klik hier voor de molen te IJlst~

Als ik nu even terug kijk, is het weer apart, dat ik “De onsterfelijke bloemen” fontein op 6 feb. in de ochtend in heb zitten plannen voor 7 feb. 2021. ~klik hier~

De ochtend voor het allemaal gebeurde… wonderlijk… hoe nu verder. Duik ik nu alsnog mijn archieven in? Of ga ik voor het nieuwe, de lente en zie ik dit later wel weer. Er zitten alweer zovele weken, 2 maanden zelfs tussen bijna. Ik heb na deze trip, nog 1 of 2x de camera in mijn handen gehad, daarna… hooguit via telefoon en dan nog, onzinnige dingen die je verder nergens ziet.

Dit bedoel ik, hoe bijzonder was het dunne laagje ijs op de grote vaart daar bij IJlst, de meeuwen erop… Waar er later vast schaatsers voorbij zijn getrokken. Dingen die ik even gemist heb. Die eerder even een crime waren om de weg op te gaan. Sneeuwstorm getrotseerd om alleen al spullen te brengen. Wat zeker weer zo is, je leert je ware vrienden kennen. Sommigen komen zelfs terug van vroeger. Anderen zijn ineens verdwenen. Nieuwe mensen dienen zich aan. Wonderlijk ook weer.

De laatste loodjes, ze zijn zwaar. nog 1 weekend te gaan. Dan mag de malle molen van het leven weer volop gaan draaien. Stap voor stap, dat zeker wel, maar een stukje vrijheid terug in de geest, doet al een hoop!

~mocht je nu gemist hebben wat er is gebeurd? ~klik hier~

Ik wens iedereen een fijn weekend toe, en hoe ik verder zal gaan hier? De tijd zal het leren. Ik dank jullie allemaal voor jullie medeleven en fijne blogs wat zeker voor ontspanning heeft gezorgd tussendoor en mij met regelmaat deed lachen, of even deed zitten met een brok in de keel. Dank jullie wel!