Picasso en de schaduw

Wat zijn de kansen, als je dan een schaduwspel op de schutting hebt van de magnolia, dat Picasso dan precies over de schaduw de schutting op klimt en het lijkt of hij op de stam zit? Die kans is klein met deze enorme schutting en wetend dat hij altijd ergens anders de schutting op kan gaan klimmen.

En dan blijft hij nog een tijdje zitten ook. Uitzonderlijk dat ik met de camera naar buiten kon komen en dat hij bleef zitten. Meestal als hij mij ziet, met of zonder camera, komt hij naar mij toe of gaat verder de schutting af nu dus niet, dat bracht mij een paar bijzondere plaatjes.

Even snuiven nog, gluren bij de buren, wat er zat weet ik niet. Ik hoorde geen vogels of iets, kortom je weet het nooit, het kan van alles zijn. Om dan… verder te gaan, hop naar achteren.

En weg was ie… Wat hij uitspookt en waar hij naar toe gaat, ik heb nog altijd geen idee! Ver zal het niet zijn, want altijd als ik zijn snoepjestrommel pak als ik hem binnen wil hebben en ik schud even? Dan hoor ik hem door eventuele struiken en springen op de schutting net zo hard weer terug komen. Rennend over de schutting heen en hop, binnen op zijn paal. Het werkt altijd πŸ˜‰

Kermis in de hel

Dat zei mijn oma vroeger altijd als het regende en de zon scheen tegelijk, als er dan ook nog een regenboog tevoorschijn kwam, was het helemaal kermis! Voor wie goed kijkt, ziet op de bovenste foto het begin van een regenboog. In navolging van onze rit terug vanuit Smilde ~klik hier~ Werden de luchten prachtig mooi, dreigend, doch zon, gouden gloed over de bomen en de weilanden en zelfs de schapen die er nog stonden blonken goudkleurig op.

En ik zoomde in, al rijdend, dat zeg ik er even bij! Want het leek net, of het is zo dus, dat de regenboog zich nog voor de bomen ging vormen. En dat was een spectaculair gezicht. Langs deze weg, waren van die inhammen om je auto neer te kunnen zetten als je eigenlijk motorpech hebt. Maar ja, er was amper een auto te bekennen, dus Liefste zei, wacht maar even…

Hij zette de auto neer, veilig en wel en deed het raam voor mij omlaag. En zie? Midden in het weiland start de regenboog. Dit had ik al heel lang niet gezien. Een regenboog is voor mij een groet van mijn oma namelijk. Er zijn tijden dat ik ze heel veel zie, en nu, ook al weet ik dat ze er zijn, maar niet in mijn vizier, dat was echt al heel lang geleden!

Om vervolgens een paar seconden later, de regenboog dubbel te zien! Kijk maar eens goed πŸ˜‰

Prachtig toch? Ik genoot ervan. En zo kon ik ook nog even spelen met inzoomen.

Zoals jullie al kunnen zien op de laatste foto, het begon harder te regenen en het regende precies aan mijn kant in. Mijn lens werd te nat en reageerde bijna niet meer. Ik moest ermee stoppen helaas. En toch zie je ook hier als je goed kijkt nog een dubbele regenboog, juist op die ene met vele druppels πŸ˜‰

Toch licht ik deze twee nog even uit.

Ik genoot nog wat langer door, maar we reden ook door nu. De regen viel nu best wel met een bakje naar beneden. De zon bleef ook nog wel even schijnen, tot het tijd was voor het donker. Dit alles op 24 dec. 2020 op mijn laatste roadtrip van het jaar 2020.

Geen kip, wel een paard

Ik sloot het afgelopen jaar af met een blog over mijn laatste wandeling te Smilde, die ik net voor kerst heb gemaakt. ~klik hier~ Daarin vertelde ik al dat er geen kip te zien was, op de wegen waar ik liep. Echt niemand. Zelfs rijdende auto’s niet. Het leek er compleet uitgestorven.

Bovenstaande foto maakte ik op mijn terug weg, hier belde Liefste mij ook zo ongeveer om te vragen waar ik was. ‘Om de hoek ben ik, ik kom eraan!’

Liefste was klaar met de opnames, film dan. Toen ik de hoek om kwam, zag ik ze weer even naar binnen gaan. En ik liep naar het paard wat er recht tegenover stond. Wat ik natuurlijk allang had gezien bij aankomst, maar ja, eerst voorstellen en het was er zo modderig, dat ik zelf ook diep weg zonk in die berm.

Er was dus wel een paard, en nog een paard, maar die stond helemaal achterin en was bruin. die viel niet op. Dit paard zoals je ziet werd nu toch wel nieuwsgierig toen ik voor de tweede keer voorbij kwam en ook dichterbij.

Dit keer stond dit paard net even anders en kon ik er makkelijker bij ook zonder al te diep weg te zinken. En ja, ik en paarden, graag! Al heb ik nooit paard gereden, nooit geleerd, heb ik ze niet altijd in de buurt gehad, ooit op school met een beste vriendin van toen, ging ik veel mee naar de manege, zij reed wel.

Een beetje boel blubberig dus, ik vond het bijna zielig, het moest de balans zelf goed zien te bewaren. Eep vertelde ons, gezien het zijn overburen zijn. Dat de paarden ’s avonds gewoon op stal gaan, gelukkig maar! Alleen overdag mogen ze naar buiten, maar ze kunnen ook naar binnen. Ze kiezen er dus zelf voor πŸ˜‰

We namen afscheid en gingen er weer vandoor.

Het licht veranderde en werd zo mooi, ik testte even mijn camera vanuit de auto. Zelfs hier, op de grote weg, geen kip te bekennen!

Zie? dreigende wolken, spatje regen, maar toch, het gouden licht wat over de bomen en de weilanden scheen, zo mooi! In het echt, nog zoveel mooier dan op de foto te zien is.

~later meer

Dag 2020, welkom 2021

Op de valreep net voor kerst, ging Liefste nog even naar Smilde, naar de oefenruimten van Eep. Of ook wel studio’s dus. Het weer was om en om, zon, dan weer donker, regen en ga zo maar door. Echter had ik wel even lang genoeg binnen gezeten en mee rijden in de auto biedt dan toch even een roadtrip gevoel in deze. Dus op naar Smilde, waar nu niemand bezig is met oefenen of ook maar opnemen van een album of iets.

Ik bevond mij op een mini industrie terrein of iets. En ik besloot ergens, na al die technische praat om een ommetje te maken dan. Er was echt geen kip op straat, en kwam langs een dierencrematorium. Ik schoot deze foto van mijzelf omdat de zon ineens mijn eigen schaduw liet zien. Hmmm, dat kan beter.

Terwijl ik rustig aan het wandelen was met hier en daar gewoon genieten, hoor ik ineens iemand roepen. Hey hallo daar! Heeft U het tegen mij?

Ja dus, ‘Mag ik weten waar U foto’s van maakt?’

Een beetje perplex om deze vraag in the middle of nowhere met de zon en de wolken die spelen met de bomen, lukt het mij om antwoord te geven.

‘Uh, van mijn eigen schaduw op de weg? Terwijl ik wijs naar mijn schaduw dus op de grond.

‘Oh dan is het goed!’ Zei ze en weg was ze….

Nou ja, ik was echt even overrompeld, want het was vanuit het pand van het dierencrematorium te Smilde dus. Wie google kent, kan het zo opzoeken. Snappen doe ik dit niet helemaal, er was echt geen kip te bekennen of iets. het pand, te blokkedozerig om ook maar van te denken, ohw wat prachtig! Dat wil ik op de foto hebben. Nou goed, ze liet mij achter met een hersenkraker. Ik besloot om weer de terug weg aan te vangen en ja, daar kwamen de wolkenfoto’s dus uit dankzij de zon die zo hier en daar dus tevoorschijn kwam.

Ik was bijna bij de studio’s weer, nog net om het hoekje toen Liefste belde en vroeg waar ik was. ‘Oh je bent gaan wandelen!’ Wij zijn klaar was de boodschap, dus liep ik rustig aan terug naar de bus.

De laatste roadtrip voor mij in 2020, en ik zeg het met liefde gedag en wens dat 2021 wederom mooie roadtrips mag brengen, maar dan met gewoon horeca onderweg open of dat we onverwachts in de buurt zijn van vrienden of wat dan ook, om daar dan even langs te kunnen gaan. En andersom natuurlijk!

Ik wens iedereen een heel goed uiteinde toe, en dat 2021 een bijzonder mooi jaar mag worden! Met al jouw wensen en dromen die uit mogen komen, dus … be careful what you wish for…. it might come true πŸ˜‰

Tot volgend jaar!

Terug in de tijd: 10 jaar voorbij: 2

Mijn dochter belde mij op exact in deze laatste periode dat mijn vaatwasser was geknald met rook en alles, kortom shit! Liefste was de handige man was mij vertelt en ik zei nog, ik zal hem vragen of hij mij kan helpen. Ik ging terug en had het nummer allang in mijn foon staan. Liefste en die man bij wie ik was hadden elkaar al ruim 20 jaar niet gezien overigens. En nu was hij hier. Eenmaal weer thuis belde ik toen nog niet Liefste en vertelde mijn probleem. Hij zou kijken of hij er wat aan kon doen, hij kwam de volgende dag al met een andere vaatwasser? Kortom deze werden gewisseld en hij nam de mijne mee, maar die was niet meer te redden.

Een week later barstte de bom in Leeuwarden en besloot ik definitief te stoppen met die relatie die eigenlijk niet eens een relatie was. Echter, heb ik dankzij hem wel veel ervaringen weer opgedaan in allerlei opzichten, zoals Pitch en Putten geleerd. Leuke uitjes gemaakt etc. Kortom, dankbaar zal ik blijven! Want hij heeft er ook voor gezorgd dat ik Liefste ben tegen gekomen.

Mijn spullen moesten gehaald worden en ik belde Liefste hierover, toen nog niet mijn Liefste en hij zorgde ervoor dat hij het ging halen, zodat wij elkaar niet meer hoefden te zien. Om dan in Heerenveen af te spreken, een belofte gemaakt door iemand anders, zou hij inlossen. Kom, ik moet toch naar Texel, dan neem ik je mee, dan ben je op 1 waddeneiland geweest in elk geval! Ik twijfelde nog, maar dacht ook, waarom niet! Moet je niet alle kansen grijpen die er zijn?

Je kunt natuurlijk op een bank gaan zitten en wachten tot het gebeurd allemaal, maar kansen moet je grijpen. En ik zei ja! Ik ga mee, dus hij haalde mijn spullen op die er nog lagen om dan samen te gaan zwemmen diezelfde middag nog. In Joure, in het zwembad wist ik het al zeker… He is the one! De dag werd afgesloten in Laaksum, waar ik voor het eerst kwam en tegen middernacht pas zou ik voor het eerst in mijn leven in Drachten eindigen bij hem thuis. Liefste had netjes een logeerbed opgemaakt en een kamer opgeruimd en schoon gemaakt. Te lief voor woorden, hahaha Maar ja… ik draaide mij om in de kleine gang en zei simpelweg.. ‘Je denkt toch niet dat ik daar ga slapen als ik weet dat jij 1 kamer verderop ligt?’ Ik heb nog nooit een man die 9 jaar ouder is dan mijzelf verlegen zien worden, zien blozen. Ik nam hem bij de hand en we gingen gewoon slapen. Er hoeft niets te gebeuren zei ik nog.

De volgende ochtend togen we vroeg naar Texel, voor mij de eerste keer. Het was mooi weer op de heen weg, maar op Texel zelf ging de afspraak die hij eigenlijk had niet door, dus crosten we even over Texel, even naar de vuurtoren en op de terug weg, of op het strand al, kwam de regen aanzetten. Wat ons deed besluiten om de boot maar weer te pakken en mij naar Almere te brengen. Hij zou 1 nachtje blijven, mijn dochter zou ook weer komen dat weekend. Maar dat ene nachtje werden er 3…. om vervolgens weer met hem mee te kunnen gaan voor een paar dagen en hij mij weer thuis bracht en hij bij mij bleef. We zijn echt over en weer, want ik werk ook nog 1 dag in de week, 5 weken onafgebroken samen geweest. Het ging als vanzelf en heel natuurlijk.

2019 volgde en alles bleef natuurlijk gaan, met nu dan ook wat dagen apart en de LAT was een feit. Heel veel lol gehad samen, familie leren kennen van elkaar.

Het coronajaar.. 2020. Ver van de bedoeling maar goed, mijn werk sloot, geen DBS (dagbesteding), maar in huis en daar mocht ik niet werken. De eerste lockdown en we waren al samen dus vroeg Liefste of ik met hem in Quarantaine wilde gaan in Friesland. En dit, is de reden dat ik hier nu nog zit. Heel erg bijzonder in elk geval en dankbaar dat ik dit jaar samen met hem heb mogen doorbrengen. Het is dat we nu opnieuw in een lockdown zitten, want er waren al plannen dat ik echt weer terug zou gaan naar Almere. Waar wij echt wel tussendoor zijn geweest, medische behandelingen gaan bij mij tot nu toe gewoon door. Alleen fysio heb ik rust gegund omdat ik Liefste heb die mij kan masseren. Dat kan ik dus even overslaan.

2021, niemand weet wat dit jaar zal brengen, echt niemand, waardoor plannen lastig wordt. Toch blijven er dingen bestaan die zeker zullen gebeuren, en ik wens echt, dat iedereen! Weer vrij kan zijn, dat we weer normaal, of meer normaal kunnen leven. Want er is een groot verschil tussen Almere en Drachten en het gedrag van de mensen hoor ik, zie ik als we er even zijn en we weten niet hoe snel we er weer weg moeten komen eigenlijk. Tot de dag van vandaag, maar diep van binnen. We gaan het zien!

Oh, mijn dochter en schoonzoon, zijn in de laatste 2 jaar al 2x verhuisd, eerste huisje 2 kamerwoning, natuurlijk te klein voor 3, 2 volwassenen en 1 peuter inmiddels en afgelopen zomer, hebben ze een 3 kamerwoning gekregen, en dus heeft mijn kleinzoon zijn eigen kamer, is de huiskamer een stuk groter en zijn ze ontzettend gelukkig nu! Hebben ze beiden een steady job, ook voor mijn dochter ziet het er goed uit, kortom, als mama, kan ik alleen maar gelukkig zijn! En bovenal TROTS!

Mocht je even niet meer op blog zijn of komen de komende dagen? Wie weet wat ik zelf zal doen, geen idee. Dan wens ik iedereen alvast een heel goed uiteinde toe en een fijne start!