Pimpel of koolmees?

De middag dat Mr. Vink zich liet zien in de tuin, daarna, overigens niet meer gezien hier. Zat er ook een pimpelmees, toch? Op de grond op het pindanetje wat uit de voederhanger is gevallen.

Tegelijk kwam de koolmees even eten van de andere voeding, een stuk vet met meelwormen en andere zaken erin. Althans, ik haal ze graag door elkaar deze twee meessoorten. En mensen zeggen telkens, een pimpelmees is net Batman, die heeft het maskertje voor. De koolmees heeft weer de zwarte streep over de buik. Vaak gaat het te snel om dat te zien voor mij en te bepalen, wat wat is.

Dan hangen ze zo bijvoorbeeld, ja dan zie ik echt echt niet hoor. 😉 Pimpel of koolmees.

En ze zijn zo snel, ook deze foto’s zijn vanuit de woonkamer door het glas genomen. Het was even druk in de tuin.

Dan zou dit ook weer een koolmees zijn, als ik dit zo zie, maar ja, ik zie de bovenkant van de kop niet, en de borst ook niet. Ze vliegen in elk geval aan en af. Elke dag komen ze meerdere malen even voedsel halen. Soms wel met 4 tegelijk.

De laatste foto die ik nam, he he, eindelijk echt goed in beeld, vond ik dan. Hangend aan het pindavoedernetjes. Waarvan er eentje dus nu op de grond ligt, ze raken leeg. En Picasso de slimmerik denkt nu… als ik er naast ga zitten dan vliegen ze wel zo mijn poten in.

Wij hangen het netje telkens weer terug, maar of dat nog echt zin heeft? Ik denk dat het maar los ernaast ga hangen aan het touw aan de bovenkant. 😉

Fijne Pasen

Ik wens iedereen alvast een fijn Pasen toe, als je het gaat vieren. Hier? Niet zozeer, misschien dat we nog ergens gevraagd worden of dat slim is, is iets anders, het zit wel in onze bubbel.

Zelf heb ik weinig met Pasen, als kind weet ik nog wel dat we wel aan een ontbijt deden uitgebreid, zelf gebakken broodjes, vlechtbroden dat soort dingen werden op tafel gezet. Luxe broodjes, van alles natuurlijk. En bij mijn opa en oma als ik daar was dan stond er standaard een Duivekater op tafel bij het ontbijt en de lunch. <— klik daar als je niet weet wat het is.

Lammetjes horen ook bij de lente en Pasen, maar deze schapen hadden geen lammeren, onderweg wel al velen gezien, ze zijn er echt wel. Of deze nog gaan lammeren ik heb geen idee.

En zo liepen wij verder het rondje bos, en zag ik dit nest. Althans ik ga ervan uit dat het een nest is, was, oud, nieuw, geen idee, ik heb er een tijdje gestaan maar nul beweging of een vogel die ernaar toe kwam. Om daarna een ….

een behoorlijk hol tegen te komen, alles vlak langs het pad overigens. Wij liepen gewoon over het gebaande pad voor ons voetgangers, wandelaars. Of dit hol bezet is, je hebt geen idee, het lijkt van niet, en zo wel? Wat zit er dan in… Een vos, konijnen?

Voor mieren is het in elk geval wat groot 😉

Vervolgens zagen we meer en meer bomen die gewoon afgebroken lijken te zijn zonder enige reden. Geen bliksemschade of iets te bekennen en ook niet met de hand, zo lijkt het.

Ik bedoel, dit is gewoon als een luciferhoutje omgewaaid lijkt wel… afgebroken, met nieuwe vegetatie aan de stam. Sommige bomen misten zelfs hun bast en grote gaten zijn erin te zien of ze aangetast zijn door houtworm, kevers. Ik dacht hier ook een foto van te hebben, maar niet. Ik was te verwonderd zo hier en daar.

En ook hier, de top is gewoon afgebroken… vol met schimmel 😉

Gelukkig stonden er ook nog wat bomen overeind.

We liepen het kleine rondje af en kwamen weer terug op een stukje hei. De adder kwam voorbij, vlak bij de ven, die vorig jaar helemaal droog stond, de laatste keer in augustus dat wij er waren. Nu gelukkig stond er weer wat water in.

Vorige zomer liep ik gewoon daar waar het water nu staat, intens droog. Fijn te zien dat er weer wat water in staat, al is het nog weinig. De eerste keer dat ik hier kwam, reikte het tot aan het pad zowat. Het kan dus voller en groter zijn.

Bij onze bus, vlak bij, vond ik 1 bloeiende bloem, ja die moest ook nog even op de foto natuurlijk.

Ik wens iedereen een zeer fijn weekend toe, of je het nu viert of niet! Pasen betekent voor ons niets, zoals mijn moeder vroeger zei… ‘Verplichte vrije dagen wat van mij niet hoeft.’

Toch zeg ik: Happy Ostara, Brightest Blessings!

Goede Vrijdag?

De tijd, wij zijn het echt even helemaal kwijt. Langzaam gaan we weer op weg, mensen gedag zeggen, nog een keer het verhaal vertellen, en gewoon een stukje rijden. Deze foto maakte ik tijdens onze eerste wandeling van de week op de hei. Passend bij vandaag denk ik zomaar. Hadden wij gisteren helemaal gemist over een debat op tv, FB ontplofte waar wij het even niet snapten, we waren met het ziekenhuis bezig en onderweg later. Om later op de avond dan toch even mee te krijgen wat er gaande was.

Een wirwar aan nieuws kregen we even te zien, een lichte jubelstemming kwam bij mij op. Zou het? Eindelijk? Een Zeer Goede Vrijdag gaan worden? Iets wat wij ons niet eens realiseerden, net zoals Pasen komend weekend, oh ja Pasen… pffffff Boodschappen, informeren of de supermarkten open of dicht zijn, met kerst waren ze beide dagen gewoon open. Goed, een Zeer Goede Vrijdag dus… dat zou mooi zijn!

En voor ik dit blog ging maken, keek ik even het nieuws van heden ochtend van de NOS. De jubelstemming is voorbij.

Really? Hij gaat zijn stinkende best doen!

Right?

Het moge duidelijk zijn… ik geef niet snel mijn mening of laat mij uit over de politiek. Simpelweg dat ik geleerd heb, dat het leven is en laten leven. In dit geval zeg ik, hij had van mij om mogen vallen net als deze boom. Deze boom, rechts op de foto, verdiend het meer om nog overeind te staan.

Wat er met dit stukje bos aan de hand is, weten wij niet. Met verwondering liepen wij hier na enige tijd weer eens, meestal slaan we, of ik dit over, dit stukje bij de Merskenheide. Veel bomen gebroken, of gewoon omgevallen alsof het van stof is gemaakt. Het lijkt aardig ziek te zijn. Het voelde niet goed in elk geval.

~later meer van onze eerste wandeling.~

Eerste wandeling: Merskenheide: De Adder

Gisteren was het zover, Liefste had zijn gesprek met de cardioloog in het MCL, hij wilde heel graag dat zijn zoon mee zou gaan en zo geschiedde. In afwachting van het al in Leeuwarden ben ik maar gaan huishouden, bed verschonen, de wasmachine aanzetten, douchen dat soort dingen.

Toen ik beneden kwam had ik al een appje… de dolatol is eraf!

Uhhh, de Sotalol? Ik hoor het zo wel! Maar ik, begon al te juichen, yesssssss

Nog een appje.. en de Brillique ook… Echt? Serieus? Ja, en de cholestrolremmer mag er ook af en af blijven! Ook de Rode Rijst gist tabletten (op advies van de huisarts, nooit gehaald nog, gezien wij zijn bloedwaarden niet wisten en hij slikte het al 3 weken niet meer of langer).

Yes en Yes! Ik nam mijn lunch alvast, en wachtte tot de thuiskomst van vader en zoon. Helemaal blij, hebben ze samen verse rolmopsen van de haringkar gegeten, Yuk voor mij, maar zij genoten, zoon praatte mij helemaal bij, gezien het geheugen van Liefste niet zo top is op dit moment, en zo hoorde ik ook…

Dat hij over 4 maanden terug mag komen, voor een hartecho toch nog een keer. Het hartfilmpje was helemaal fantastisch nu al! Bij de echo wordt het wel even dieper en verder bekeken nog, en dan ook een diepgaand bloedonderzoek waarbij alle cholesterol waarden van goede en slechten worden mee genomen oa. En nog zoveel meer. Helemaal top dus!

Zoon ging weer op weg naar huis en naar zijn werk. En wij besloten om samen naar de heide te gaan, niet te ver nog, weer in de bus rijden, en zodoende liepen we samen het kleine stukje bos route in elk geval, niet te ver nog. Haalbaar voor Liefste en ook weer moeten rijden dan. En daar… Op de terug weg… zag ik Liefste al kijken naar de grond.

Daar dus, ik nam de foto en pas daarna riep hij mij… Suus! Hier ligt en RINGSLANG! Echt? Nog niet eerder had ik in Nederland zelf een slang gezien in het echt. Echt niet! Dus kwam ik erop af natuurlijk. Nou ja, jullie zagen de foto’s al… Ik spotte de slang en zei direct… Uhhh ik heb ze nog nooit in het echt gezien schat.. maar volgens mij is dit de enige giftige slang die wij kennen in Nederland… dit is een Adder!

Liefste dacht dat deze slang dood was, hahaha waar ik direct alweer zei, uhm… het heeft de kop omhoog, deze leeft nog hoor! De ogen gingen open en knalrood.. ja een adder.. Zo dicht bij, brrrrrrrrr, en ik zoomde in, probeerde toch… tot het ineens ging ‘tongelen’, ik zag de tong in en uit komen en ik wist… dit is geur verkennen…

“Liefste? Ik zie nu zijn tong eruit komen, ik denk dat we maar even moeten gaan lopen!”

En zo, was en ben ik weer blij dat ik op de lagere school met biologie lessen zoveel heb geleerd ooit! En dat deze kennis wanneer nodig er ook weer is, ook al kun je tegenwoordig heel makkelijk wikipedia pakken ~klik hier~ om alles te lezen, ook wat je nog niet wist over een adder.

De zon scheen hoog en wat in mijn ogen, kortom, ik had wat moeite om zijn kop er mooi op te krijgen, met inzoomen… maar toch, voor mij heel bijzonder dit, voor het eerst ooit, de adder in het echt gespot! Op de Merskenheide waar wij wel vaker komen. ~klik hier~ augustus vorig jaar voor het laatst.

Ik hou het even hierbij, ik voel mij al een heel stuk beter, morgen start de hartrevalidatie echt! De fit en uithoudingsvermogen test voor liefste komt dan op, je weet wel, aan draadjes met plakkers op de borst en zo, en dan fietsen maar! Donderdag de diëtiste… dan gaan we samen op verzoek, omdat ik met name de keuken bestier. En volgende week dinsdag start fysiotherapie fysiek eerst, 2x per week direct, op de dinsdag en de vrijdag in de middag.

Maar vandaag? Dinsdag? Komt mijn dochter met kleinzoon, en mijn moeder, en ga ik zo even een taartje halen alvast, en vieren we alvast de verjaardag van mijn kleinzoon vandaag hier in Drachten. Ik ga genieten vandaag! Alle drie sinds december niet meer gezien!

De Laatste loodjes

De laatste loodjes. Nog een paar dagen en dan zijn de 6 weken na de operatie voorbij. Ze zijn zwaar de laatste loodjes. niet alleen voor hem, maar ook voor mij. je zit, je voelt je beter, hij dan, hij wil alweer erop uit, maar het mag nog net even niet! Maandag… Na het weekend, dan mag alles weer aan.

De tijd, bestaat niet, zeggen sommige mensen. Zo is het ook, tijd bestaat niet, tenzij er afspraken worden gemaakt, dan pas gaat tijd tellen. Zo ook nu, maandag, het gesprek met de cardioloog in MCL en een hartfilmpje. Zijn medicatie en persoonlijke map mee, waarin van alles is bijgehouden. Zijn zoon gaat mee. Om daarna te horen dat hij weer zelf mag auto rijden, fietsen op straat.

Diezelfde middag belt fysio van de hartrevalidatie, telefonische intake. En de malle molen start op 1 april. Onze eerste date met de diëtiste in het ziekenhuis om de hoek. Ook van de hartrevalidatie team. Tot nu toe, zakt zijn suiker en zo heb ik ook een curve gemaakt gisteren toevallig. Ik was wel benieuwd, en dat zit goed, sterker nog, ik moet meer eten juist. Kan het nog meer tegenstrijdig? 4.4 aan waarde, hoogste 6.8, na het eten van zelfs een soort brownie met caramel en pinda’s. 2 crackers met kaas en een mandarijn, dat was lunch, en daarvoor dus de 4.4, 2 uur later 6.8. Dat is nog altijd lager dan Liefste krijgt nuchter, hij komt telkens uit rond de 8+ nog, maar is al een heel eind gezakt. Boven de 10 zien wij niet meer verschijnen. Ook dat gaat goed dus. De goede kant op, laat ik het zo maar zeggen dan. Want het moet nog meer omlaag natuurlijk.

Wat ik lastig vind nu? Is het bloggen weer oppakken, de luchtigheid, het plezier van de foto’s die jullie nu weer zien, zijn nog altijd van onze laatste roadtrip op 31 jan. 2021 gemaakt. Dit is nog altijd in IJlst, waar ik ook de fontein op de foto zette. ~klik hier voor de molen te IJlst~

Als ik nu even terug kijk, is het weer apart, dat ik “De onsterfelijke bloemen” fontein op 6 feb. in de ochtend in heb zitten plannen voor 7 feb. 2021. ~klik hier~

De ochtend voor het allemaal gebeurde… wonderlijk… hoe nu verder. Duik ik nu alsnog mijn archieven in? Of ga ik voor het nieuwe, de lente en zie ik dit later wel weer. Er zitten alweer zovele weken, 2 maanden zelfs tussen bijna. Ik heb na deze trip, nog 1 of 2x de camera in mijn handen gehad, daarna… hooguit via telefoon en dan nog, onzinnige dingen die je verder nergens ziet.

Dit bedoel ik, hoe bijzonder was het dunne laagje ijs op de grote vaart daar bij IJlst, de meeuwen erop… Waar er later vast schaatsers voorbij zijn getrokken. Dingen die ik even gemist heb. Die eerder even een crime waren om de weg op te gaan. Sneeuwstorm getrotseerd om alleen al spullen te brengen. Wat zeker weer zo is, je leert je ware vrienden kennen. Sommigen komen zelfs terug van vroeger. Anderen zijn ineens verdwenen. Nieuwe mensen dienen zich aan. Wonderlijk ook weer.

De laatste loodjes, ze zijn zwaar. nog 1 weekend te gaan. Dan mag de malle molen van het leven weer volop gaan draaien. Stap voor stap, dat zeker wel, maar een stukje vrijheid terug in de geest, doet al een hoop!

~mocht je nu gemist hebben wat er is gebeurd? ~klik hier~

Ik wens iedereen een fijn weekend toe, en hoe ik verder zal gaan hier? De tijd zal het leren. Ik dank jullie allemaal voor jullie medeleven en fijne blogs wat zeker voor ontspanning heeft gezorgd tussendoor en mij met regelmaat deed lachen, of even deed zitten met een brok in de keel. Dank jullie wel!