Wierum 2: De eenden

Een bekend plaatje denk ik voor diegenen die hier weleens komen in Wierum. De kerk, en als je Hollands Hoop kent, de tv serie ook. Voortaan weet ik zelfs waar ik kijken moet als men de graven laat zien om de familie steen te spotten. Alles wordt anders als iets een persoonlijk verhaal wordt ook al was je er toen nog niet bij. Het wordt toch een familie verhaal voor jezelf ook op den duur.

Wij zaten inmiddels boven op de dijk.

De paaltjes nog onder water door de vloed, en ineens spotte ik heel veel eenden, ik heb nog niet opgezocht welke het nu zijn. Ik heb van hoog bovenaf geprobeerd er eentje helemaal in beeld te krijgen, maar dat was wederom een crime met inzoomen en geen statief. En ineens brak er een stukje wolkendek, en kwam de zon nog even om het hoekje gluren.

En het lukte mij om toch de eenden wat beter op de foto te krijgen. Wie het weet mag het zeggen om welke eendenras dit gaat.

In elk geval, werd het licht weer prachtig mooi, en was er reden om nog altijd te blijven genieten, we bleven nog even lekker zitten samen, dicht tegen elkaar aan. Soms even los, het was er zowaar mensvrij, nog wel.

Ik zit te denken aan de bergeend, maar dan mis ik de grote knobbel dus…

~later meer.

Wierum 1: Even naar Pake en Beppe

Moddergat 6: Herfst aan het wad: De Schapen

En voor de Pasesen blogs geef ik de laatste, waarin de lijst weer staan van de voorgaande blogs:

Paesens-Moddergat 6: De schapen

Wierum 1: Even naar Pake en Beppe

Onze volgende stop, ook hier was ik al eens geweest, alleen maar later en later op de avond of tijdens de vroege schemering meestal. voor we naar huis reden. Nu nog met redelijk daglicht, de zon ging dalen, maar het was ook al grijs. Wierum. het geboortedorp van Liefste zijn moeder, dit is waar zijn familie vandaan komt. (Moeders kant).

Voor wie het niet weet, maar misschien de serie wel kent. Hier wordt de tv serie Hollands Hoop opgenomen oa. Ik kende het niet, en ben pas mee gaan kijken vanaf seizoen 3, er komt gerust nog een 4 denken wij zomaar.

Elke keer als de kerk van Wierum in beeld is, zie ik Liefste wat oplichten. Maar ook, omdat ik inmiddels al een tijdje weet, dat zijn opa daar ligt. En natuurlijk had ik al eens gevraagd, of hijzelf het graf weleens had bezocht. Nee, dat had hij nog nooit, ook al heeft hij deze pake het langste gekend zelfs. Terwijl ik nog even rustig voor de kerk bleef hangen om het beeld, was Liefste het terrein al opgelopen en voor ik het wist, ook al had hij geen idee waar hij lag, hij liep er in 1x naar toe…

Toeval is… Hoe kan dat nou.. hij had geen idee, hij werd ernaar toe getrokken. En ook zijn Beppe ligt hier, samen liggen zij hier. En ja, ik keek achterom naar Liefste. Eerder zei hij mij een keer dat het hem niets deed, zo’n graf, of steen… maar ik zag de traan in zijn ogen, vochtig, het deed hem wel degelijk iets. Ik knuffelde hem, samen stonden we er even bij stil om daarna omdat hij het wilde weg te lopen. Onderwijl vertelde hij, dat deze pake, ook van die beelden maakte zoals op de dijk staat.

Wat op het monument staat dus, dat soort beelden zullen we maar zeggen, van staal, ijzer, metaal, en dan voor de hobby, en velen kwamen bij hem vroeger omdat ze iets moois wilden voor in de tuin. Hier is het wederom een herdenkingsmonument voor de vissers die ooit…

Jullie zien Liefste al op de dijk lopen hier, op weg naar het bankje wat daar staat. Ik volgde, en liet hem even lekker zijn ding doen. Zijn herinneringen, en ik deed mijn ding. Het klinkt nu even heel zwaar, dat was het niet, viel echt mee, want de lach en de traan vermengden zich met elkaar, en zelfs de zon, zou nog even achter de wolken vandaan komen en een gouden gloed werpen op ons en de omgeving.

~later meer

Voor wie het voorgaande van deze mini road trip gemist heeft?

Moddergat 6: Herfst aan het wad: De Schapen

En voor de Pasesen blogs geef ik de laatste, waarin de lijst weer staan van de voorgaande blogs:

Paesens-Moddergat 6: De schapen

Een stop in Nes.

Na Moddergat, reed liefst zo een dorpje in, wat ik wel voorbij had zien komen, maar nog nooit was hij daar gestopt. Nu reed hij het dorpje Nes in, en begon te vertellen. Arjen Dijkstra, een gitarist met een jong gezin die hier op de begraafplaats moest liggen.

Zinloos geweld, in 1998… Arjen was met zijn groep in Amsterdam, hij werd neergestoken maar had het zelf niet zo in de gaten als ik het verhaal zo lees en hoor, hoorde al van liefste. “Hij is in de bus dood gebloed, niemand had het in de gaten! Op de terug weg naar Friesland, pas bij bijna thuiskomst, kregen ze het door.”

Liefste ging voorop, zoekend naar Arjen, ik half in gedachten, keek, liet het inzinken en probeerde het nieuws terug te halen. Want het was overal op het journaal geweest… ‘Welk jaar was dat dan?’ Vroeg ik, onderwijl wat foto’s nemend van de stenen en de kerk. Dat wist Liefste ook niet meer precies, maar het was een tijd geleden. We liepen het rondje en het bleek, we hadden direct naar rechts gemoeten, hij ligt praktisch bij de ingang…

Naast zijn familieleden…

20 jan. 1998 — Arjen Dijkstra, de 24-jarige basgitarist van het rockbluesbandje Gaos uit het Friese Anjum is neer gestoken.

AMSTERDAM (ANP) – De rechtbank in Amsterdam heeft de 27-jarige J. H. veroordeeld tot zes jaar gevangenisstraf en 50.000 gulden schadevergoeding wegens het doodsteken van de 24-jarige Arjen Dijkstra, lid van een Friese popgroep. Het geld is bestemd voor Dijkstra’s partner en haar kleine kind.

De officier van justitie had acht jaar geëist tegen H., die zelf ook muzikant is. Het steekincident vond in januari plaats in de Amsterdamse Staatsliedenbuurt, waar een uitwisselingsprogramma plaatsvond voor Friese en Amsterdamse popgroepen. Tijdens de optredens kregen de twee onenigheid, maar legden die even later weer bij.

Desondanks ontstond na afloop weer ruzie en stak de uit Amsterdam afkomstige H. het dronken slachtoffer met een knipmes in zijn borst. Deze overleed dezelfde nacht ongemerkt in de bus die 27 amateurmuzikanten naar Friesland bracht. Zijn medepassagiers dachten dat de bassist lag te slapen. Pas tijdens een tussenstop ter hoogte van Wieringerwerf ontdekten zij dat hij was doodgebloed.

De verklaringen over de precieze toedracht lopen uiteen. H. beriep zich op noodweer. Hij verklaarde dat Dijkstra zijn keel greep en hem dreigde te vermoorden.

bron: ~klik hier~

Vandaag sta ik dus even stil bij Arjen Dijkstra, iemand die ik nooit heb gekend. het lieveheersbeestje staat op zijn steen. En dit nieuws heeft mij nooit bereikt, omdat ikzelf bezig was met mijn eigen sores. Een paar weken eerder, had ik zelf mijn opa, mijn alles verloren…. Nog geen maand eerder.

Wij reden verder, de zon was even weg, vragen komen op, waar je toch geen antwoord op krijgt. Het waarom van zinloos geweld.

Per ongeluk, zou Liefste de volgende dag nog even bij zijn neef belanden om iets te brengen, en toen hij daar aan kwam, trof hij de broer van Arjen, nog geen 24 uur nadat wij even bij zijn graf waren geweest. Waar Liefste de familie al in jaren niet meer had gezien. Sommige dingen blijven bijzonder…

~later meer, we maakten nog 1 stop.

Moddergat 6: De schapen!

Deze foto, heb ik op FB nu als omslagfoto, hahaha, omdat ik vind, het schaap keek mij zo aan, de paaltjes, wad, het heeft het gewoon voor een omslagfoto, want dan zie je niet alles natuurlijk.

Het laatste stukje van genieten, weer naar boven, en op dit moment, ook al zie ik de schapen echt wel natuurlijk, maar lijkt het, het laatste te zijn wat ik op de foto zette, op deze dag. Misschien ook, omdat ik er al zolang stond te genieten ook in rust, dat ze ook als vanzelf dichterbij kwamen, maar natuurlijk op het moment dat ik weer weg wilde gaan. Zo gaat dat meestal. Dus, genoot ik nog even langer en.. kwam de volgende shoot er nog uit.

Nieuwsgierig, opkijkend, langzaam naderend, maar als ik naar hen toe wilde gaan of mijn hand alleen al optilde langzaam, renden ze toch weer weg, hahaha. Op mijn terug weg, spotte ik nog iets… ik vond het op een bos wurmen lijken…

Het is dan ook de positie waarin dit bosje ligt dat het mij zo aan wormen doet denken van vroeger, regenwormen, toen ik ze nog oppakte, en leerde van mijn opa hoe ze boven de grond te krijgen met een spa even heen en weer woelen in het gras. Dat dus… ik moest glimlachen bij die gedachte.

Weer op de dijk, zag ik onze blauwe bus, ik belde Liefste die erin zat, en hij kwam rustig aanrijden naar de trap, zodat ik direct kon instappen. Vlak voor hij er was, nam ik nog 1 foto dan.

Het monument, zoals ik nu begin te leren, dat elk vissersdorp er wel eentje kent, alle zeelui die ooit zijn verdronken, staan hier op vermeld. Ook hier, blijf ik altijd even stil staan, gaan mijn gedachten uit naar al die mannen ooit…

Tijd om naar huis te rijden dacht ik… nou ja… Liefste dacht daar anders over! Had ik kunnen weten natuurlijk!

~later meer

Moddergat 1: Herfst aan het wad
Moddergat 2: Herfst aan het wad
Moddergat 3: Herfst aan het wad
Moddergat 4: Hersft aan het wad
Moddergat 5: Herfst aan het wad:De Zuidertoren

En voor de Pasesen blogs geef ik de laatste, waarin de lijst weer staan van de voorgaande blogs:

Paesens-Moddergat 6: De schapen

Moddergat 5: De Zuidertoren

Ik zag telkens deze witte toren op Schier… zoals ze hier dan zeggen, en vroeg ernaar aan Liefste. Is dat ook een vuurtoren dan? Zo oogt het wel. Hij wist het eigenlijk niet, en eigenlijk heeft niemand het over deze toren aan de overkant, dus ben ik gaan zoeken natuurlijk bij thuis komst. Het was een vuurtoren:

De Zuidertoren werd in 1854, tegelijk met de Noordertoren op het Nederlandse Waddeneiland Schiermonnikoog gebouwd. Omdat men vroeger niet beschikte over lichtkarakters plaatste men soms twee torens of vuren, zodat de zeeman wist waar hij was. Bovendien konden twee vuren of torens een lijn vormen, zodat schepen langs gevaarlijke ondiepten geleid konden worden.

En meer foto’s heb ik niet gemaakt, omdat het bootje eigenlijk mijn aandacht trok vooral zo in de zon weer. Maar dat neemt niet weg, dat ik de rest ook kan laten lezen natuurlijk over wat er met deze toren allemaal is gebeurd:

In 1910 kreeg de buitentoren, de huidige vuurtoren, een draailicht. Vanaf dan kon men de kust ook herkennen met één licht en was het licht van deze toren overbodig geworden.

De toren bleef echter wel staan en kreeg in 1950 de functie van watertoren voor de drinkwatervoorziening op het eiland. Hiervoor werd er een waterreservoir van 44 m³ in de torenschacht aangebracht. Via een laddertrap in het midden van het reservoir kon men naar boven komen. De functie van watertoren heeft de toren tot 1992 gehad. In 1998 verwierf KPN de toren voor het symbolische bedrag van 1 gulden. KPN gebruikte de Zuidertoren sindsdien als antennetoren. Op 26 juni 2018 werd bekend dat de toren in eilander handen zou komen. Een stichting heeft de toren en de buitenruimte eromheen opgeknapt en wil er een museum in beginnen.

Op het duin naast de toren is de voormalige lichtwachterswoning uit 1854 te vinden, die de naam Duinoord draagt. Ook het olieschuurtje uit 1872 is nog steeds aanwezig.

Bron: wikipedia

~later meer

Moddergat 1: Herfst aan het wad
Moddergat 2: Herfst aan het wad
Moddergat 3: Herfst aan het wad
Moddergat 4: Hersft aan het wad