Pimpel of koolmees?

De middag dat Mr. Vink zich liet zien in de tuin, daarna, overigens niet meer gezien hier. Zat er ook een pimpelmees, toch? Op de grond op het pindanetje wat uit de voederhanger is gevallen.

Tegelijk kwam de koolmees even eten van de andere voeding, een stuk vet met meelwormen en andere zaken erin. Althans, ik haal ze graag door elkaar deze twee meessoorten. En mensen zeggen telkens, een pimpelmees is net Batman, die heeft het maskertje voor. De koolmees heeft weer de zwarte streep over de buik. Vaak gaat het te snel om dat te zien voor mij en te bepalen, wat wat is.

Dan hangen ze zo bijvoorbeeld, ja dan zie ik echt echt niet hoor. 😉 Pimpel of koolmees.

En ze zijn zo snel, ook deze foto’s zijn vanuit de woonkamer door het glas genomen. Het was even druk in de tuin.

Dan zou dit ook weer een koolmees zijn, als ik dit zo zie, maar ja, ik zie de bovenkant van de kop niet, en de borst ook niet. Ze vliegen in elk geval aan en af. Elke dag komen ze meerdere malen even voedsel halen. Soms wel met 4 tegelijk.

De laatste foto die ik nam, he he, eindelijk echt goed in beeld, vond ik dan. Hangend aan het pindavoedernetjes. Waarvan er eentje dus nu op de grond ligt, ze raken leeg. En Picasso de slimmerik denkt nu… als ik er naast ga zitten dan vliegen ze wel zo mijn poten in.

Wij hangen het netje telkens weer terug, maar of dat nog echt zin heeft? Ik denk dat het maar los ernaast ga hangen aan het touw aan de bovenkant. 😉

Mannetjes Vink

Al enige tijd zag ik zo nu en dan een vreemde vogel in de magnolia zitten die hier nog altijd in de knop zit, en de bloemen nog dicht blijven. Ik kon het door het licht en de takken niet goed zien wat voor vogel het was. Tot gistermiddag. Ik hoorde het al luid fluiten, luider dan de pimpelmezen die al langer komen eten in de magnolia.

De foto’s zijn niet zo scherp omdat ik ze van binnen door het glas heen heb genomen en ik was best gespannen om het maar proberen te vangen ingezoomd en alles. Niet echt relaxed in elk geval met Picasso op zijn paal achter het raam, je weet het nooit.

Het vogeltje vloog bijna weer weg, nou ja, ik weet nu dat ie in de tuin zit. Echter zat hij niet bij het voer, maar midden op het nu nog ontbrekende pad, op zoek naar iets wat ik niet kon zien. Wat op de grond ligt zijn delen van de magnolia zelf, bladeren en zo, door harde wind naar beneden gekomen. En daar liep het heftig van alles op te rapen en weer weg te gooien ook.

Wie weet kom ik er nog achter, maar het is voor nu weer even gelukt. Ik blijf op de uitkijk zitten en hou mijn oren open. 😉

Eerste wandeling: Merskenheide: De Adder

Gisteren was het zover, Liefste had zijn gesprek met de cardioloog in het MCL, hij wilde heel graag dat zijn zoon mee zou gaan en zo geschiedde. In afwachting van het al in Leeuwarden ben ik maar gaan huishouden, bed verschonen, de wasmachine aanzetten, douchen dat soort dingen.

Toen ik beneden kwam had ik al een appje… de dolatol is eraf!

Uhhh, de Sotalol? Ik hoor het zo wel! Maar ik, begon al te juichen, yesssssss

Nog een appje.. en de Brillique ook… Echt? Serieus? Ja, en de cholestrolremmer mag er ook af en af blijven! Ook de Rode Rijst gist tabletten (op advies van de huisarts, nooit gehaald nog, gezien wij zijn bloedwaarden niet wisten en hij slikte het al 3 weken niet meer of langer).

Yes en Yes! Ik nam mijn lunch alvast, en wachtte tot de thuiskomst van vader en zoon. Helemaal blij, hebben ze samen verse rolmopsen van de haringkar gegeten, Yuk voor mij, maar zij genoten, zoon praatte mij helemaal bij, gezien het geheugen van Liefste niet zo top is op dit moment, en zo hoorde ik ook…

Dat hij over 4 maanden terug mag komen, voor een hartecho toch nog een keer. Het hartfilmpje was helemaal fantastisch nu al! Bij de echo wordt het wel even dieper en verder bekeken nog, en dan ook een diepgaand bloedonderzoek waarbij alle cholesterol waarden van goede en slechten worden mee genomen oa. En nog zoveel meer. Helemaal top dus!

Zoon ging weer op weg naar huis en naar zijn werk. En wij besloten om samen naar de heide te gaan, niet te ver nog, weer in de bus rijden, en zodoende liepen we samen het kleine stukje bos route in elk geval, niet te ver nog. Haalbaar voor Liefste en ook weer moeten rijden dan. En daar… Op de terug weg… zag ik Liefste al kijken naar de grond.

Daar dus, ik nam de foto en pas daarna riep hij mij… Suus! Hier ligt en RINGSLANG! Echt? Nog niet eerder had ik in Nederland zelf een slang gezien in het echt. Echt niet! Dus kwam ik erop af natuurlijk. Nou ja, jullie zagen de foto’s al… Ik spotte de slang en zei direct… Uhhh ik heb ze nog nooit in het echt gezien schat.. maar volgens mij is dit de enige giftige slang die wij kennen in Nederland… dit is een Adder!

Liefste dacht dat deze slang dood was, hahaha waar ik direct alweer zei, uhm… het heeft de kop omhoog, deze leeft nog hoor! De ogen gingen open en knalrood.. ja een adder.. Zo dicht bij, brrrrrrrrr, en ik zoomde in, probeerde toch… tot het ineens ging ‘tongelen’, ik zag de tong in en uit komen en ik wist… dit is geur verkennen…

“Liefste? Ik zie nu zijn tong eruit komen, ik denk dat we maar even moeten gaan lopen!”

En zo, was en ben ik weer blij dat ik op de lagere school met biologie lessen zoveel heb geleerd ooit! En dat deze kennis wanneer nodig er ook weer is, ook al kun je tegenwoordig heel makkelijk wikipedia pakken ~klik hier~ om alles te lezen, ook wat je nog niet wist over een adder.

De zon scheen hoog en wat in mijn ogen, kortom, ik had wat moeite om zijn kop er mooi op te krijgen, met inzoomen… maar toch, voor mij heel bijzonder dit, voor het eerst ooit, de adder in het echt gespot! Op de Merskenheide waar wij wel vaker komen. ~klik hier~ augustus vorig jaar voor het laatst.

Ik hou het even hierbij, ik voel mij al een heel stuk beter, morgen start de hartrevalidatie echt! De fit en uithoudingsvermogen test voor liefste komt dan op, je weet wel, aan draadjes met plakkers op de borst en zo, en dan fietsen maar! Donderdag de diëtiste… dan gaan we samen op verzoek, omdat ik met name de keuken bestier. En volgende week dinsdag start fysiotherapie fysiek eerst, 2x per week direct, op de dinsdag en de vrijdag in de middag.

Maar vandaag? Dinsdag? Komt mijn dochter met kleinzoon, en mijn moeder, en ga ik zo even een taartje halen alvast, en vieren we alvast de verjaardag van mijn kleinzoon vandaag hier in Drachten. Ik ga genieten vandaag! Alle drie sinds december niet meer gezien!

Picasso en de schaduw

Wat zijn de kansen, als je dan een schaduwspel op de schutting hebt van de magnolia, dat Picasso dan precies over de schaduw de schutting op klimt en het lijkt of hij op de stam zit? Die kans is klein met deze enorme schutting en wetend dat hij altijd ergens anders de schutting op kan gaan klimmen.

En dan blijft hij nog een tijdje zitten ook. Uitzonderlijk dat ik met de camera naar buiten kon komen en dat hij bleef zitten. Meestal als hij mij ziet, met of zonder camera, komt hij naar mij toe of gaat verder de schutting af nu dus niet, dat bracht mij een paar bijzondere plaatjes.

Even snuiven nog, gluren bij de buren, wat er zat weet ik niet. Ik hoorde geen vogels of iets, kortom je weet het nooit, het kan van alles zijn. Om dan… verder te gaan, hop naar achteren.

En weg was ie… Wat hij uitspookt en waar hij naar toe gaat, ik heb nog altijd geen idee! Ver zal het niet zijn, want altijd als ik zijn snoepjestrommel pak als ik hem binnen wil hebben en ik schud even? Dan hoor ik hem door eventuele struiken en springen op de schutting net zo hard weer terug komen. Rennend over de schutting heen en hop, binnen op zijn paal. Het werkt altijd 😉

Picasso wordt ineens schoterig

Ik wilde eigenlijk een heel ander blog maken dan ik nu doe. Soms moet je het ijzer smeden als het heet is. En dat gebeurde eergisteravond, gezien dit ingepland is. Picasso wordt ineens schoterig, dat vertelde ik een paar blogs geleden al, maar ja, het was maar 1 zinnetje.

Ik weet, de foto’s zijn slecht omdat ik snel wilde reageren als bewijs, je weet het maar nooit met Picasso, gezien hij nooit een schootzitter is geweest. Wel dicht tegen mij aan eventueel op de bank, maar hij kiest er nu ook voor, als ik mijn benen gewoon op de grond heb staan, geen deken over mij heen heb, om dan ook op schoot te komen zitten. Dit is heel gek voor mij.

Liefste en Picasso hebben een haat liefde verhouding samen. Al vanaf het begin. Liefste krijgt meestal een haal van hem als hij hem probeert te aaien. Nu ligt dat ook aan die kolenscheppen van handen die eigenlijk alleen honden gewend zijn, en die aai je toch anders dan een kat. Toch?

Het leek even foutje bedankt, als je ziet hoe Picasso naar Liefste kijkt terwijl hij op schoot is gesprongen. Hij zat namelijk eerst bij mij maar ik was te beweeglijk, mijn drinken stond op tafel en als ik dan ook maar even beweeg is hij ook weg. Ook bij mij. Ik riep dus meteen, ‘niet bewegen, niet aaien!’ Hahahaha en het wonder geschiedde… Op de laatste foto ligt zijn kop rustig op schoot en is hij tevreden. Zeker anderhalf uur ongeveer heeft Picasso bij Liefste op schoot gelegen.

Ik heb vanaf zijn kittentijd al gezegd, wacht maar tot hij 8+ is, dan gaat hij op schoot liggen, en zie? Bijna 8.5 jaar oud en ineens de laatste weken, wil hij wanneer het maar lukt op schoot en nu zelfs bij Liefste, die kan beter stil zitten dan ik 😉

Dit is zo bijzonder voor mij, dat ik het in mijn online dagboek wil vast leggen. Picasso heeft zijn eigen caetgorie overigens, maar dit blog uit 2016 wil ik uitlichten mocht je meer willen lezen over Picasso en hoe hij bij mij is gekomen. ~klik hier~