Picasso en de schaduw

Wat zijn de kansen, als je dan een schaduwspel op de schutting hebt van de magnolia, dat Picasso dan precies over de schaduw de schutting op klimt en het lijkt of hij op de stam zit? Die kans is klein met deze enorme schutting en wetend dat hij altijd ergens anders de schutting op kan gaan klimmen.

En dan blijft hij nog een tijdje zitten ook. Uitzonderlijk dat ik met de camera naar buiten kon komen en dat hij bleef zitten. Meestal als hij mij ziet, met of zonder camera, komt hij naar mij toe of gaat verder de schutting af nu dus niet, dat bracht mij een paar bijzondere plaatjes.

Even snuiven nog, gluren bij de buren, wat er zat weet ik niet. Ik hoorde geen vogels of iets, kortom je weet het nooit, het kan van alles zijn. Om dan… verder te gaan, hop naar achteren.

En weg was ie… Wat hij uitspookt en waar hij naar toe gaat, ik heb nog altijd geen idee! Ver zal het niet zijn, want altijd als ik zijn snoepjestrommel pak als ik hem binnen wil hebben en ik schud even? Dan hoor ik hem door eventuele struiken en springen op de schutting net zo hard weer terug komen. Rennend over de schutting heen en hop, binnen op zijn paal. Het werkt altijd 😉

Picasso wordt ineens schoterig

Ik wilde eigenlijk een heel ander blog maken dan ik nu doe. Soms moet je het ijzer smeden als het heet is. En dat gebeurde eergisteravond, gezien dit ingepland is. Picasso wordt ineens schoterig, dat vertelde ik een paar blogs geleden al, maar ja, het was maar 1 zinnetje.

Ik weet, de foto’s zijn slecht omdat ik snel wilde reageren als bewijs, je weet het maar nooit met Picasso, gezien hij nooit een schootzitter is geweest. Wel dicht tegen mij aan eventueel op de bank, maar hij kiest er nu ook voor, als ik mijn benen gewoon op de grond heb staan, geen deken over mij heen heb, om dan ook op schoot te komen zitten. Dit is heel gek voor mij.

Liefste en Picasso hebben een haat liefde verhouding samen. Al vanaf het begin. Liefste krijgt meestal een haal van hem als hij hem probeert te aaien. Nu ligt dat ook aan die kolenscheppen van handen die eigenlijk alleen honden gewend zijn, en die aai je toch anders dan een kat. Toch?

Het leek even foutje bedankt, als je ziet hoe Picasso naar Liefste kijkt terwijl hij op schoot is gesprongen. Hij zat namelijk eerst bij mij maar ik was te beweeglijk, mijn drinken stond op tafel en als ik dan ook maar even beweeg is hij ook weg. Ook bij mij. Ik riep dus meteen, ‘niet bewegen, niet aaien!’ Hahahaha en het wonder geschiedde… Op de laatste foto ligt zijn kop rustig op schoot en is hij tevreden. Zeker anderhalf uur ongeveer heeft Picasso bij Liefste op schoot gelegen.

Ik heb vanaf zijn kittentijd al gezegd, wacht maar tot hij 8+ is, dan gaat hij op schoot liggen, en zie? Bijna 8.5 jaar oud en ineens de laatste weken, wil hij wanneer het maar lukt op schoot en nu zelfs bij Liefste, die kan beter stil zitten dan ik 😉

Dit is zo bijzonder voor mij, dat ik het in mijn online dagboek wil vast leggen. Picasso heeft zijn eigen caetgorie overigens, maar dit blog uit 2016 wil ik uitlichten mocht je meer willen lezen over Picasso en hoe hij bij mij is gekomen. ~klik hier~

Geen kip, wel een paard

Ik sloot het afgelopen jaar af met een blog over mijn laatste wandeling te Smilde, die ik net voor kerst heb gemaakt. ~klik hier~ Daarin vertelde ik al dat er geen kip te zien was, op de wegen waar ik liep. Echt niemand. Zelfs rijdende auto’s niet. Het leek er compleet uitgestorven.

Bovenstaande foto maakte ik op mijn terug weg, hier belde Liefste mij ook zo ongeveer om te vragen waar ik was. ‘Om de hoek ben ik, ik kom eraan!’

Liefste was klaar met de opnames, film dan. Toen ik de hoek om kwam, zag ik ze weer even naar binnen gaan. En ik liep naar het paard wat er recht tegenover stond. Wat ik natuurlijk allang had gezien bij aankomst, maar ja, eerst voorstellen en het was er zo modderig, dat ik zelf ook diep weg zonk in die berm.

Er was dus wel een paard, en nog een paard, maar die stond helemaal achterin en was bruin. die viel niet op. Dit paard zoals je ziet werd nu toch wel nieuwsgierig toen ik voor de tweede keer voorbij kwam en ook dichterbij.

Dit keer stond dit paard net even anders en kon ik er makkelijker bij ook zonder al te diep weg te zinken. En ja, ik en paarden, graag! Al heb ik nooit paard gereden, nooit geleerd, heb ik ze niet altijd in de buurt gehad, ooit op school met een beste vriendin van toen, ging ik veel mee naar de manege, zij reed wel.

Een beetje boel blubberig dus, ik vond het bijna zielig, het moest de balans zelf goed zien te bewaren. Eep vertelde ons, gezien het zijn overburen zijn. Dat de paarden ’s avonds gewoon op stal gaan, gelukkig maar! Alleen overdag mogen ze naar buiten, maar ze kunnen ook naar binnen. Ze kiezen er dus zelf voor 😉

We namen afscheid en gingen er weer vandoor.

Het licht veranderde en werd zo mooi, ik testte even mijn camera vanuit de auto. Zelfs hier, op de grote weg, geen kip te bekennen!

Zie? dreigende wolken, spatje regen, maar toch, het gouden licht wat over de bomen en de weilanden scheen, zo mooi! In het echt, nog zoveel mooier dan op de foto te zien is.

~later meer

Terug in de tijd 4: Flora

Echt he? Dat blouseje en die broek. Vreselijk, hahaha Nou goed, hier zien jullie dat ik in de mand zit met Flora. Dat er zoveel foto’s zijn van mij in die tijd al, komt door mijn ooms, achterneven en mijn vader. Zwart wit fotografie was toen goedkoop, dia’s nog goedkoper, maar die tijd waren ze voorbij zo’n beetje. En ik was het perfecte model schijnbaar. Ook dit is 1973/1974 zo ongeveer, nog altijd rond de 2.5 jaar.

Dankbaar ben ik daar ook voor, en eigenlijk als ik kijk naar wat mensen hebben, besef ik dat er ook van ver voor mij tijd, heel veel foto’s zijn! Dat mijn familie zo rijk is geweest om dit te kunnen doen. En deze foto is gemaakt van een foto. Het roze eronder is mijn babyalbum, ook al zo lief, het valt inmiddels wel uit elkaar, echt jammer, maar zo gaat dat, er is veel in gebladerd en in gekeken. Door mijzelf ook vooral.

Flora was een mengelmoes der herders, ze is gekomen toen ik een maand of 6 oud was, als pup. Bij mijn opa en oma thuis, maar ze was van 1 van mijn ooms. Die nog thuis woonde. Flora en ik werden 4 handen op 1 buik, eigenlijk dus 4 poten en 2 handen. Ik was alles voor haar, en zij was alles voor mij. Als mijn oma mijn naam noemde dan werd ze gek, al was ik er niet. Ze kon door de heg heen springen en de velden op rennen om te zien of ik eraan kwam, ze liep mij dan graag ondersteboven. Mijn oma kon ervan genieten dat Flora mij ging zoeken als ik er niet liep. (gemeen eigenlijk).

De reden dat Flora altijd is gebleven ook al ging mijn oom de deur uit, was omdat mijn tante bang was voor honden, dus ja… Ze bleef daar en samen groeiden wij op. Ik wist niet beter, het eerste verlies wat ik mee maakte in mijn leven, was dan ook Flora. Rond mijn 12de of 13de jaar. Ze was ziek, en terwijl wij in Ermelo zaten, heeft mijn opa haar weg gebracht, niets meer aan te doen. Nu ben ik niet zo’n hondenmens, maar Flora? Was alles, natuurlijk wilde ik ook een hond. Het is mijn moeder echter die mij zei. Regen, wind, hagel, storm, ijzel, dooi, hittegolf… je zult altijd minimaal 3x per dag erop uit moeten!

Toen ik daar over na ging denken… en het ging zien wat erbij kwam kijken? Hoefde ik geen hond meer, en heb ik mij later in het leven wel als hondenoppas opgegeven voor familie en vrienden. Het is zoals nu met mijn kleinkind bijna. Ik geniet ervan, maar nu, kan ik het terug geven 😉

De Aristokatten van Drachten

Of de hangkatten, wat je wilt. Er was een momentje tijdens de make over van de woonkamer dat ik even met de camera buiten zat, en naar binnen gaan even lastig was. Een trap voor de deur, de gordijnen werden opgehangen. Ik vond het even prima, van al die drukte daar, even alleen buiten met de katten zo bleek. Boven zien jullie Picasso onder de magnolia, die kijkt naar…

Driepoot! Ja, deze kat heeft maar drie poten, dus noemen wij hem driepoot. Eigenlijk heet hij… ik weet het niet meer, maar hij hoort bij het huis op de hoek. Het is een lieverd hoor. Deze kat heeft Picasso dit voorjaar onder zijn vleugels genomen en heeft hem het tuinleven een beetje geleerd. Inmiddels kunnen ze weer blazen tegen elkaar als driepoot op bezoek komt. Waar Picasso in het begin nog bang zat af te wachten als driepoot een andere kat weg joeg van de schutting af of uit de tuin. Om dan weer terug te komen bij Picasso.

Ik zat dus buiten en hoorde ineens geblaas en gegrom. Wat dan, ik zag driepoot naar beneden kijken, maar Picasso stond nog steeds onder magnolia. Ik keek wat beter, ohw zo. Nog een kat… bij de buurvrouw in de tuin, waar deze ineens vandaan komt, geen idee! Deze heb ik nog niet bewust gespot. Driepoot bleef rustig zitten en keek….

Wat moet je nou! Je ziet het hem denken. En zo bleef het even door gaan en probeerde ik de ogen te vangen door de schutting heen, vanaf een behoorlijke afstand. Het is gelukt!

Inmiddels heb ik ook deze grijze gestreepte kater naar mijn idee, op de schutting zien zitten. Picasso op de grond en de huidige real time situatie? Driepoot zit weer daar op de schutting, Picasso is ook buiten, al zie ik hem niet zo. Driepoot is een beetje de bewaker van de tuinen, zo nu en dan klinkt er muziek, heftig en luid, maar de klanken van de muziekinstrumenten ontbreken. 😉