Scooby R.I.P (door Pitcher)

scooby1

Slecht hoor voor een schrijver, de afloop van een verhaal al weggeven in de titel, maar dat is nu niet belangrijk meer. Het gaat eens niet om de lezers of de schrijver, maar om een klein zwerfhondje uit Spanje.


Ik heb voor Scooby een oud, blind en doof hondje van mijn zoon gekregen en die deed het zo goed, dat besloten werd, dat hij bij mij zou blijven. Hij heeft nog 4 jaar bij mij mogen wonen en is toen na een drietal beroertes ingeslapen.


Ik had op FB gezet, dat ik graag oude hondjes nog een paar leuke jaren wilde geven en sinds mijn prépensioen heb ik tijd genoeg, dus kreeg ik al snel een reactie uit Spanje, waar een organisatie hondjes uit de dodingsstations redt en een huis voor ze zoekt. En nu was er een oud hondje bij een asiel gedumpt in de brandende zon in het weekend. Toen hij binnengehaald werd, kwam hij in de gezamenlijke ruimte terecht en is daar ‘s nachts door de grote honden flink onder handen genomen. Dus werd tot isolatie overgegaan, maar dat betekende ook dat hij door zou gaan naar een dodingsstation, waar een hond 14 dagen krijgt om een huis te vinden en daarna dood gemaakt wordt. Nee, niet met een spuitje, maar met een grote hamer. Pijnlijk? Nou nee, zolang je maar niet tegen je voet aanslaat. Dit s het land waar elk jaar in januari jachthonden, die niet voldoen, levend in een diepe put gegooid worden om daar op elkaar liggend en meestal met gebroken poten, een ellendige dood te sterven.


Ondertussen was er een oproep in de krant verschenen met de vraag wie dit hondje kende en wie wat wist over zijn geschiedenis. Er kwam een reactie van een mevrouw, die halverwege een berghelling woonde, dat dit het hondje van haar buurman wel leek. En zo kwam zijn verhaal boven tafel.

Scooby is vanaf een paar weken aan een ketting gelegd, onder het huis van een echtpaar. Hij heeft 12 jaar aan de ketting gelegen, tot de dumping bij het asiel. In het begin is er nog wel voor hem gezorgd. Tenminste, de dierenarts in het asiel voelde bulten onder zijn huid in zijn hals en dat bleek een oude vlooienband te zijn, die daar jaren geleden ingegroeid was. Het zorgen werd al snel minder, zeker toen de vrouw van het echtpaar overleed.

Waarschijnlijk heeft Scooby toen jarenlang geen eten of drinken meer gehad. De man ging soms wel 4 maanden naar zijn dochter en er zorgde niemand voor het hondje. Toen hij net bij mij was, ging hij ‘s ochtends eerst langs de blaadjes van de struiken en het gras en likte de dauw eraf. Dus zo kwam hij aan vocht. Eten dan. Voornamelijk insecten, maar de buurvrouw had ook wel gezien dat hij een muis of rat had gevangen, half opgegeten en het bebloede andere deel om de hoek legde, waar kraaien of meeuwen erop afkwamen en vervolgens probeerde hij dan een meeuw of kraai te pakken. Die at hij dan weer op. Toen hij net in Nederland was, heeft hij ‘s morgens hier zelfs een overvliegende meeuw gepakt en die wilde hij aanvankelijk niet afgeven. De belofte van 2 koekjes zorgde ervoor dat de meeuw toch in de container terecht kwam.


Vanuit Spanje nemen toeristen die weer naar huis gaan een Spaanse hond of poes mee om die op Schiphol te overhandigen aan het nieuwe baasje of vrouwtje. Op je ticket is dat gratis en het dier zit in het vrachtruim, dus je hoeft alleen in Nederland door de douane met het dier. Wie ooit terugkomt uit Spanje, kan op die manier iets voor deze dieren doen.
Zo kreeg ik Scooby op een zondagmiddag. Ik had me gerealiseerd, dat dit hondje nog nooit in een huis was geweest, niet zindelijk was, nooit brokjes had gegeten, geen contact met mensen of andere dieren had gehad, op wat kraaien en meeuwen na.


De verrassing was des te groter dat Scooby een heel sociaal en lief hondje bleek te zijn, die zelfs een beetje naïef was af en toe. In het begin liet ik hem vooral ‘s nachts uit. Ik wilde hem niet aan de riem, maar vooral los uitlaten, tenslotte had hij al lang genoeg aan een ketting gezeten. En thuis bleek dat Scooby voornamelijk hechtingsproblematiek had; hij wilde niet alleen blijven en scharrelde altijd binnen een meter van mij. Als ik kookte, zat hij vlak achter mij. Ik heb 2 keer echt een doodklap gemaakt, doordat ik een stapje naar achteren deed en dan op de grond lag te koken en tegen het vriendelijke kopje van Scooby aankeek. Maar goed, al heel snel bleek dat hij overal los kon lopen. Hij bleef altijd bij me. Elke hond die we tegenkwamen ging hij kwispelend op af, begroette ze en liep vervolgens weer door. Zelfs 2 grote pittbulls werden zo door hem begroet.


Inmiddels was Scooby op de regionale tv geweest en werd hij iiok op straat herkend. Waar anderen een boete van € 230,- kregen voor het los laten lopen van een hond, keken de stadswachten en hondenpolities naar hem, deden de vingers voor de ogen en zeiden: Dat is dat hondje van Omrop Fryslân. Dus hij heeft tot het laatst losgelopen.


Op de golfbanen waar ik regelmatig kom, is het ten strengste verboden voor honden. Dit ivm graven, achter ballen aangaan en weet ik veel wat meer. Ik hoorde dat als ik Scooby mee wilde nemen, dat zeker mocht. Dus is Scooby vaak meegegaan en hij heeft nooit een balletje gepakt. Wel ging hij in de bosjes achter een konijntje aan, maar dan riep ik hem. Autorijden vond hij heerlijk, slapen deed hij op bed tegen mijn benen aan enhij wekte me elke dag om 9.00 uur door met zijn voorpoten op mijn borst te gaan springen en blij te huilen. Echt blaffen kon hij niet, waarschijnlijk door een mislukte poging zijn stembanden door te knippen.

En nu zou ik graag schrijven: En ze leefden nog lang en gelukkig, maar dit is geen sprookje. De afgelopen maanden heeft hij ons drie keer gebeten, Morgaine in haar hand en mij in mijn neus en mijn hand. Daarnaast werd hij nu ineens mager en dus stond ik vanochtend bij de dierenarts. Toen hij de achterkand voorzichtig wilde aanraken, veranderde Scoob in een bal van kwaadheid. De dierenarts en ik keken elkaar aan en het was wel klaar. Mijn kleinkinderen moeten hier ook kunnen komen. Dus heb ik afscheid van mijn lieve hondje genomen en is hij in mijn armen vanochtend gestorven. Ik zal hem herdenken als een hondje, wat met niks al tevreden was, als hij maar bij me mocht zijn. Lekker slapen, Scoob!

Wil je Scooby zien? ~KLIK DAN HIER Omroep Fryslan, met Scooby en de baas~

Advertenties

Hoe wij samen kwamen en, een terug blik op 2017, speciaal voor Pitcher.

En voor jullie natuurlijk, iedereen die het in vogelvlucht mee wil maken. Heel veel werk heb ik niet gedaan, omdat ik dit blog eerder en meer voor Pitcher wil maken die pas in december mij ontdekte op de kinky FB site. En ik, ach ja, ik had mij juist voorgenomen om de maanden december en januari vooral vrij te houden van activiteiten aldaar, zeker het dating stukje wat ook mogelijk is, maar niet de hoofdmoot is. Net als op FB, zijn er groepen, kun je blogs en verhalen schrijven, notes, en statusupdates neerzetten, wall to wall iets neerzetten bij je eigen vrienden en nog zoveel meer, kortom echt een FB, maar dan met een grote kinky inslag.

Pas geleden had ik een nieuwe song op mijn profiel gezet, ja, dat dan weer wel, verder deed ik maar wat, schreef een beetje en ineens kreeg ik vele reacties tot en met, en daar zat Pitcher ook tussen, waar ging het over?

Het missen van Merlijn en ons afscheid, en dat Hij en ik naar concerten waren geweest oa, van Venice. Pitcher dus ook, maar dan aan de andere kant van het land. Zul je net zien, en hij gaf mij een invite om dat eens samen te doen, waar ik de boot nog zwaar afhield, ivm de afstand tussen ons. Het bleef even stil, we werden wel vrienden geloof ik, whatever, en hij had al meer in de planning dan ik, kortom in zijn stille hoofd zonder dat ik het wist. Ik las zijn verhalen, zijn er niet veel en ik reageerde ergens, wat leidde tot een PM en zo kwam er iets op, een ontmoeting gewoon om eens te spreken met elkaar. En hij kwam met data nog voor kerstmis en ik koos de 20ste uit.

Nou ja, dat werd het weekend ervoor al, er stond iets in de agenda voor een meeting die heel druk is, die zou ik dus overslaan, had ik tegen een vriendin gezegd met wie ik dit soort dingen al aan het doen was, meetings bezoeken samen. En hij vroeg aan mij, of hij mocht komen dat weekend al voor de 20ste, zodat HIJ mij erheen kon brengen en de mensen weer te zien al veel eerder dan in mijn hoofd gepland met wie ik zo goed overweg kan nu. Ik zei ja… dat is goed… Ik volgde mijn hart ipv mijn ratio in deze, want ik had immers gezegd, december en januari even vrij houden voor alle familie verjaardagen en andere festiviteiten. We zijn gestart aan onze history…

De song?

I open up my heart
You can love me or not
There’s no such thing as sin
Let it all come right in
I wanna make some mistakes, I wanna sleep in the mud
I wanna swim in the flood, I wanna fuck ‘til I’m done
I like whiskey on ice, I like sun in my eyes
I wanna burn it all down, so let’s start a fire
I wanna be lost, so lost that I’m found
Naked and laughing with my blood on the ground

I am here, I am here
I’ve already seen the bottom, so there’s nothing to fear
Know that I’ll be ready when the devil is near
I am here, I am here

Echt een fantastisch album van P!nk!

Terug blikken!

Tijd om terug te blikken, ook al heb ik natuurlijk al veel vertelt, heeft hij een deel van mijn familie gezien, hij weet van mijn blog, volgt mij natuurlijk ook nu, maar hij weet nog lang niet alles en ook ik, ik wil dit bijzondere rare maar ook fantastische jaar even aan mij voorbij laten trekken. Er zijn onverwachte dingen vooral geschied, die ik ergens onderaan mijn bucketlist had bungelen zo je wilt, sterker nog, ooit wel gewenst, doch, onbelangrijk en komt ooit wel, dat ooit, leek het afgelopen jaar ineens een enorme vlucht te nemen.

Januari:

Voor wie het nog weet, midden januari kwam ik samen met een oude vriend die ineens even alleen stond. Hij riep mij, klinkt raar, maar zo was het, en ik besloot om het te proberen. Het voelde goed, tegelijk was ik ook gereserveerd, laat ik zeggen, dat ik het intuïtief wist, dat er gebruik van mij werd gemaakt. Prima, let it go, hij is happy nu, en ik gun hem alle geluk van de wereld, maar onze vriendschap? Die is voorbij en over.

Ik schreef over mijn moodboard en aantrekkingskracht, en dit hangt er nog steeds, omdat het een super mooie reminder is en blijft!

Februari:

Half februari ging de vriendschap en al die gouden beloften stuk, als vanzelf, maar ja, de gouden beloften deden mij dus al twijfelen, het is erg makkelijk om al na 2 weken te zeggen dat je wilt huwen, dat je ringen uit wilt gaan zoeken en je zit deze zomer al in Frankrijk op vakantie, en zo nog meer. Gouden beloften, als mensen die maken naar mij toe? Dan ga ik je dus wantrouwen, weet ik nu.  😉

Hier lees je dus over mijn minpuntje van het afgelopen jaar, ik heb het los gelaten en deze ervaring heeft mij lucht gegeven en nog beter wetend wat ik graag wil, gewoon leven!

Maart: 

In maart omdat ik ondertussen al aan de B12 injecties was, stapte ik alweer op de fiets terwijl het weer er nog niet naar was, en werd mijn eerste fietstocht een feit. En ik denk dat dit de leukste is om terug te lezen omdat ik er veel info in heb gezet over het ~Vroege Vogelbos en Begnbos~ 

Natuurlijk werd ook mijn kleine nichtje 1 jaar oud, maar daar heb ik niet over geschreven nog, ik doe alles wat haar betreft alleen met toestemming van haar ouders.

Daarnaast, ontmoette ik een heleboel nieuwe mensen dankzij een meeting gewoon in Almere Stad, wat het begin was van mooie nieuwe vriendschappen.

April: 

Afgelopen april, vele mooie dingen mee gemaakt, maar ja die ene dag van het jaar, elk jaar weer, blijft die datum toch spoken in hoofd. Ik schreef over mijn ex man en de vader van mijn kind, onze geschiedenis, want als, dan was ik nu 25 jaar gehuwd geweest. ~klik hier~ 

Mei: 

Hoe kan het ook anders, op 6 mei, is mijn ondertussen zwangere dochter jarig, en in dit afgelopen jaar werd zij 25, op naar de 26 en ook nog, ze haalde enige weken later haar rijbewijs, dus een zeer belangrijke top maand voor haar, maar voor haar belangrijk is, ja dan glunder ik ook als moeder, wie niet! 😉

Verder kwamen mijn ouders met een nieuwe auto aan, ook nog, kortom een topmaand in alle opzichten voor wat nodig was of gewenst!

~klik hier~ 

Juni:

Ik zei het al, mijn ouders kochten een nieuwere auto, dat was hard nodig en zo kwamen zij thuis met een Clio nog wat, ik ben zo’n nitwit in merken en alles wat erbij hoort. Alleen het grapje die ik al jaren vroeg, volgende auto gaarne een 4 deurs minimaal, want de vorige was een 3 deurs zullen we maar zeggen, niet zo handig 😉 En die is er, en wat is dat heerlijk met in en uit stappen! En zo, kwam het op dat zij een dagje naar België zouden gaan naar goede vrienden van de familie. En ik, mocht mee! Wat een geweldige heerlijke dag heb ik beleefd, zeer onverwacht, weer eens de grens over 😉 Dankbaar ben ik, dat mijn ouders altijd denken aan mij ook, en dat zo’n dagje voor mij voelt alsof ik weken op vakantie ben geweest.

~klik hier~

Zover even een terug blik, ik heb besloten om het in twee delen te doen, de eerste helft staat er, en ik denk dat Pitcher, mijn lief, nu wel even genoeg heeft om te lezen en te kijken, stap voor stap toch? 😉

Voor nu, ga ik even wat beloofde dingen afmaken, zuurkool staat op, er ligt een deel klaar voor de snert, alleen nog even verse groenten halen en ontspannen, is het al weekend? 😉

 

1 januari 2018, en ik word wakker met een man naast mij…

41 Seconden duurt deze wens, en welgemeend wens ik jullie allemaal een geweldig, liefdevol en gezond nieuwjaar toe met alles wat erbij hoort.

Want laten we eerlijk zijn, het is maar een dag waarin de jaarwisseling voor de Westerse kalender wisselt. Ik zeg het al zolang, we kennen ook ons persoonlijke nieuwjaar, als je jarig bent immers, we zijn allemaal op andere dagen en in verschillende jaren geboren en dat zie ik echt als een nieuwjaar, het persoonlijke nieuwjaar voor jou, of voor mijzelf.

Want over enige weken. Op 16 februari, zal het Chinees nieuwjaar pas starten en we gaan het jaar van de hond in. Mijn kleinzoon zal dus onder dat gesternte geboren worden straks, want de Chinezen houden 1 sterrenbeeld een heel jaar aan, alleen de datum van wisseling is verschillend. ~klik~ .

Oke, de titel vertelt iets, en ik weet gewoon dat jullie nu wachten op, waaaaaaaaat? Hoe? Waar? Wanneer??

De man die naast mij is wakker geworden vandaag op 1 januari 2018.

Mjah, zo ben je nog single en vrij gezellig, en zo raak je in gesprek zomaar op de kinky site en tref je iemand wat wederom niet de bedoeling was en de klik was er. Een ontmoeting al VOOR kerst, en sindsdien hebben hij en ik al het 1 en ander samen gedaan en ondernomen. Minpuntje? Hij woont n Leeuwarden, uch… 5 kwartier heen, 5 kwartier terug, jullie willen niet weten hoeveel km’s hij sinds onze ontmoeting heeft gereden. Om mij te halen, uit te gaan, daar te slapen, en weer naar mijn huis om en om. De laatste weken werd ik een beetje geleefd en vond ik de rust nog niet helemaal, behalve als we eenmaal samen op de bank zaten of in bed belanden om te slapen, ja slapen, nou ja 😉

Goed, we zijn samen nog zeker zoekend naar de invullingen van deze nieuw liefde die wij voelen voor elkaar. Mijn ratio is nog zwaar aan het werk, maar dat is oké, de communicatie is super en dat is voor mij heel belangrijk in deze fase, net als de daden die we doen naar elkaar toe. Zo ook, zijn wij lovers en zien we wel waar het schip strand. Misschien is dit like forever, misschien… who knows…  😉

Echter, wat ik nooit had verwacht, is dat ik kerst en oud en nieuw samen met iemand zou beleven. Ook al was deze wens er al wel, maar al een aantal jaren, en nu voor het eerst in zeker 12 jaar, is het zover en is het gebeurd. Hoe heerlijk is dat! Daarom ben ik zeer dankbaar voor deze mooie start van 2018.

Natuurlijk!

Sowieso, toen hij mij gisteravond de nieuwjaarskus gaf en mij een geweldig nieuwjaar toe wenste, kon ik niet anders dan plagen en zeggen, ‘Mijn jaar zal sowieso fantastisch worden, want ik word oma!’ Een jaar die zwaar in het teken van mijn familie zal staan, en ja, hij is al mee geweest naar mijn ouders, heeft mijn dochter al even gezien en ontmoet. Hij heeft al een echt Fries Suikerbrood voor haar mee genomen in de laatste paar weken, en mijn kind is verknocht, ze kende tot nu toe alleen de fabrieksbroden van AH bijv.

Hoe dan ook, ik weet, dit wordt een superjaar voor mij, maar ik wens het iedereen toe, jullie allemaal, een heel gelukkig en warm 2018!

PS: wat het bloggen betreft, jullie snappen dat ik even samen met hem een nieuw ritme aan ht ontwikkelen ben, maar ik heb hem al gezegd, whatever happens, mijn blog, mijn lezers en vrienden daar, zijn OOK belangrijk, sommigen ken ik inmiddels al een jaar of 15, kortom, i will be back soon!

Wow, dank jullie wel, op de valreep!

stats1

Die heb ik niet zien aankomen, dat ik het nieuwe jaar zo in zou gaan, voor sommigen misschien weinig, maar voor een hobby blog zoals ik het doe? Dank jullie wel voor jullie bezoekjes en bovenal reacties!

 

Nu ben ik nog niet jarig, maar ik was het wel, de tijd vliegt!

handschoenen1

Jeetje, mensen toch, de tijd lijkt echt sneller te vliegen dan normaal, en niet alleen ik zeg dat. Zo lijkt de zwangerschap van mijn dochter sneller te gaan dan een paar jaar terug van mijn nicht. Zegt ook mijn moeder, ‘ligt dat nu aan mij? Of….’ En ja, we zijn met haar ook heel close geweest en vooral mijn moeder was er wekelijks, ze ziet haar kleindochter nu minder in feite dan toen mijn nicht. (afstand is de reden 😉 en tijd.)

Even goed lezen nu, dit was de afgelopen week! En ik mocht bij de echo zijn welke precies op mijn verjaardag was gepland, en pas in de avond. Mijn schoonzoon had even een auto gehuurd en ik mocht mee van hen beiden. Een belangrijke echo ook, omdat nu alles goed te zien is en of alles perfect werkt, van hartkamers tot de leidingen die overal in ons lichaam lopen, hersenen en ook natuurlijk handjes, voetjes, tenen, vingers, ruggegraat, alles is PERFECT. Op het feit na dat de baby weer lag te slapen en amper in beweging kwam, mijn dochter werd zelfs gevraagd om even te springen, whahaha. Maar ook dat werkte niet, maar de hartslag, ik vroeg, is die 140? Ik zat bijna goed, perfect, je moeder weet het wel zei de verloskundige nog, die was 141, perfect dus ook.

Dit was het mooiste cadeau overigens wat ik heb gekregen, voor 1 keertje mee gaan naar de echo.

werk1

6 december was ik jarig dus, en ben nu alweer 46 jaartjes jong. Dat was afgelopen woensdag, heb mijn ouders afgebeld omdat ik nog steeds niet lekker was en ik het zonde vond dat zij pas in de avond zouden komen voor een bakkie terwijl ik weet dat ik dan weer begin te hoesten en mijn concentratie allang weg is, kortom voor het eerst mijn ouders niet gezien, maar dat komt goed. Ik zie ze liever als ik weer heel ben en er helemaal gezond kan zijn.

Wel kam B. samen met zijn date op bezoek, erg leuk en lief en omdat hij wist dat ik het niet vierde, niet echt, kwamen ze aan met een grote vlaai, nou ja, gekken, maar wel ontzettend lief! Zij kwamen in de ochtend en vertrokken in het begin van de middag, zo zagen ze ook mijn dochter nog even en haar mooie buik. B. kent haar natuurlijk al, van een paar keer eerder, maar zijn date, nog niet, en ook zij zijn nu voorgesteld aan elkaar.

werk2

B. is thuis nog steeds bezig met verbouwen en zo ook wat apparatuur aan het vernieuwen, zo had hij nog geen smart tv en deze heeft hij inmiddels aangeschaft en hield een groot plasma scherm over. Na enige gesteggel aan zijn kant, van wie dit ding nu zou willen hebben en na een kleine prijs opgaven het nog niet tot stand kwam, vertelde ik mijn aanbevolen, mijn werk B. Maar als jij hem gewoon naar de kringloop of zelfs het perron wil brengen na het aan mootjes te hebben gehakt, prima. Hij keek mij aan en zei.. dat is een goed doel! Als je morgen of van de week, bla, ik moet werken in de middagdienst, kom hem dan halen…. en voor ik het wist, werd dit zo geregeld, ik zou de volgende dag opgehaald worden door een collega, even bij hem langs, tv plus kabels in de auto en samen op naar werk, dit ging zo snel…. wauw!

Hier heeft B. ruim 20 cliënten gelukkig mee gemaakt, zien jullie de kleine tv staan? Dat was, en zo nu en dan, komen de groepen bij elkaar om op mijn groep samen tv te kijken, Disney’s meestal, maar soit…. ze kunnen het nu goed zien, en er klonk zelfs applaus, en natuurlijk moest er meteen een dvd op. Iedereen blij!

pastaschep

Ondertussen heb ik mijn pony maar weer even zelf geknipt, ik zag deze foto, afgelopen vrijdag gemaakt omdat Roos kwam, en dacht echt, dat kan niet meer! De pastaschep was haar cadeau aan mij en dit was al een voor op gezet plan. Voor wie het niet weet, Roos is met name een pasta freak, of shoarma, laten we zeggen, als er maar knoflook in zit 😛 hahahaha En elke keer als ik spaghetti ging maken stond ik moeilijk te doen om het op het bord te krijgen en zei ik telkens…’pasta schep, moet toch serieus nu eens een pasta schep kopen!’

Niet doen! Kreeg ik, die krijg je van mij! En zoals gepland, nu kwam ik het hele jaar pasta scheppen tegen met een verbod om deze aan te schaffen en kreeg ik van Roos, deze. Geweldig en ja, een stuk makkelijker nu, want we aten natuurlijk pasta!

onder-gesneeuwd2

Sneeuw mensen! Zaterdag hier nog eigenlijk niets, vooral ijsregen, van die regel die net geen hagel meer is maar ijskoud en keihard neer komt maar ja, zondag, gisteren dus, brak het los, net als nu ook weer, en besloot ik toch vrijwillig even het park in te gaan om wat foto’s te maken, deze komen later, maar ja een selfie kon niet uitblijven en op het midden, voelde ik even op mijn hoofd en ik schrok ervan, hahaha kijk maar…

onder-gesneeuwd1

Zo zag mijn week er dus uit, mijn verjaardagsweek en het grapje in de familie is nu, dat mijn oom die in november jarig was niet heeft gevierd, omdat hij volgend jaar 70 wordt. En ik in de groep gooide, ik vier mijn verjaardag niet, want over 4 jaar word ik 50 😉

Zeg dat je iets niet viert, en dan juist komen de mensen op bezoek, het blijft apart en bijzonder en ja ik heb mij meer dan jarig gevoeld, vooral geliefd! Wetend dat B. niet vaak naar verjaardagen gaat omdat de tijd er bij hem vaak niet is, maakt het extra bijzonder dat hij er was. Dankbaar ben ik, voor alle liefde die ik heb mogen ontvangen deze afgelopen week.

Vandaag zitten we in de 21ste week van mijn dochters zwangerschap, ja precies vandaag…

En ja, ze voelt hem al, en hij speelt vooral met haar nieren en blaas als hij wakker is 😉

Ik wens iedereen een hele fijne week toe, en als je naar buiten moet? Be carefull out there!

 

Soms zit het mee… soms zit het… nog meer mee… Netflix tips

ja-duh1

Soms is dat echt zo, maar is dat nu ook zo? Hahaha, nee ik ben er weer even, om mijn eigen hoofd wat rust te geven. Ik eindigde in mijn vorige schrijven, dat ik mijn keel voelde opkomen en dat is ook gebeurd, wel ben ik aan de beterende hand maar het lijkt altijd, bedenk ik mij nu, als ik niet lekker ben, verkouden, keel, snotteren, alsof ik dan ADHD krijg.

Aangezien ik ook maar een mens ben, stoot ik op onrust in mijn hoofd, en opnieuw ervaar ik, dat het voor mij echt zo werkt. Dat mijn huis een weerspiegeling is van hoe ik mij voel. Niet dat het altijd netjes is, maar nu, erger ik mij er meer aan, wil ik meer en meer doen, dan ik normaal zou doen? Dat soort gedachten terwijl je plat ligt op de bank, met een breiwerkje welliswaar, dus nog steeds met 1 van mijn hobby’s, tv aan en kijken of luisteren maar.

Oh ja, over luisteren gesproken, wat is dit nu weer Sky Radio, dat jullie NU al kerstmuziek uitzenden nog voor 5 dec. Ik vond het altijd zo geweldig dat jullie exact op 6 dec. mijn verjaardag pas met de kerst muziek starten, nu is het al een ruime week zover? Echt hoor. Te vroeg!

(mijn mening).

17499361_868434549962830_2509338547502844217_n

Ik weet even niet op dit moment, komt wel weer goed hoor, hoe ik de controle over mijzelf weer terug kan krijgen. Ik zeg mijzelf, omdat mijn gedachten dus van hot naar her springen, ik maak een planning in mijn hoofd, simpele dingen, mijn nieuwe agenda even invullen, er staan immers al afspraken in het nieuwe jaar gepland. Even dit, even dat, en puntje bij paaltje… blegh, en zit ik weer met mijn neus voor de tv.

Overigens, TV, hahaha ja, oude films die uitgezonden zijn heerlijk gekeken en er staan er nog een paar. True Lies, blijft geweldig! Titanic, kan het script nog meelullen, hahaha. Maar ook Netflix natuurlijk…

Wil je nog wat parels zien? Humor! De nieuwste show van Jeff Dunham, Relative Disasters, en echt hoor, is je dochter zwanger, heeft hij een peutertweeling en een dochter die gaat trouwen, nou ja… horen jullie Achmed al? Of Walter? Zo ook adopteert hij een Irish baby… hilarisch!

Oh, en even tussendoor ergens, een serie gevonden, als je van psychologie houdt.. must see, het blijken maar 6 afleveringen te zijn en die heb ik dus zo gebingwatched, dat ik het op 1 avond, en deel middag helemaal gekeken heb. Alias Grace:

Natuurlijk had ik ergens al wat langer geleden gezien dat Stranger Things seizoen 2 er was, en ook die heb ik op 1 dag gewoon ff uit gekeken, prachtig gedaan!

Ach ja, en zo is er wel meer, maar nu wacht ik vooral op The Crown, het tweede seizoen, zie hier de trailer, vanaf 8 december beschikbaar… ik ben er bang voor 😉

Wat ik nu ga doen? Toch maar weer de bank op met mijn breiwerkje voor mijn kleinzoon die goed groeit in de buik! Morgen vieren wij Sint bij mijn ouders en zondag… ik zie verder als we daar zijn. Maandag blijf ik in elk geval nog even thuis van zwemmen, dat wel, dat gesnotter in het water en het hoesten is even voorrang geven op genezing.

Goed, op deze wijze laat ik een keertje zien dat het ook hier weleens anders dan anders loopt, maar ik blijf zeker lachen en de rust vind ik dan vaak in even online zijn, en ik denk dat ik zondag nog meer rust heb, als ik weer even vrij ben van veel.  😉

Ik heb er zeker zin in! Sint vieren morgen, mijn familie weer even zien!

En jij? Vieren jullie Sint? Of gaan jullie gelijk door naar de kerst.