Smeltende sneeuw

Sneeuw… Ik heb er een haat/liefde verhouding mee. De wereld kan er zo mooi uitzien, zelfs de tuin die even ‘lelijk’ is, wordt voor even mooi, het witte laagje zorgt ervoor dat het alsnog elfenriek wordt, zo je wilt, opgeruimd staat netjes, een witte deken. Het levert altijd prachtige plaatjes op!

Echter, er komt altijd, maar dan ook altijd een moment dat het gaat smelten, dooien, en dan is er de haat, zeker als het nog op gaat vriezen eventueel, dan ben ik echt huis gekluisterd normaal gesproken.

En nu, er kwam sneeuw, al eerder op de dag kreeg ik meldingen vanuit mijn familie, die meer in het westen zit, overdag, daglicht.. sneeuw! Right.. en hier nog droog in het Noorden… Grrr aan de ene kant, lekker aan de andere kant, zie? Nog altijd die liefde/haat verhouding, al was het dat men het al over ijzel had het hele weekend in de vroege ochtend en avond…

En dan start het in de late, maar dan ook zeer late middag ineens ook hier te sneeuwen. Het is nog net schemering, en er ligt nog niet echt veel.. niet genoeg voor mij dan. Het blijft sneeuwen, maar dan is het donker. Heel eerlijk? Wij zijn zelfs nog even weg geweest, camera mee, donkere plekjes opgezocht, mooie plekjes, de sneeuw hypnotiserend langs het voorruit van de auto… prachtig, maar nee, te donker voor mij, wetend met flits dan… Dat is mijn smaak, dat wordt niet mooi, dit is echt heeeeeeeeel erg persoonlijk dus 😉

Ik heb de sneeuw dus in zware actie gezien, stukje snelweg, hoe witter en witter dat werd. Kleine weggetjes, richting IJsselmeer, dijkjes… echt.. ja, wij zijn gaan roadtrippen, woops… We kwamen rond 9 uur weer thuis zoiets, de hele tuin prachtig wit… Maar nee, mijn camera bleef in de tas. Het zou nog een dag blijven liggen voor die 6 graden kwam. Toch?

Het verliep dus anders, ik zag het meteen de volgende ochtend vroeg, in de achtertuin, ik hoorde het zelfs, ook al was het nog donker, het water dat druppelde, smolt… tik, tik, tik, tik, tik, tik…. tik, tik, tik, tik…. Goed, het werd meer licht, en eigenlijk dacht ik, laat maar. En toch, dankzij Picasso, die maar bleef staren en kijken naar buiten, ben ik dat rondje tuin alsnog gaan doen. Want ook smeltende sneeuw kan mooie plaatjes opleveren.

Van sommigen weet ik het wel, hoe zij over sneeuw denken, maar wat vind jij ervan? Gaat je hart spontaan sneller tikken? Of juist niet?

Gelezen: Het Zoutpad – Raynor Winn

Hier is ie dan, het eerste boek wat ik uit heb gelezen in 2021. Ik heb er wel een aantal maanden over gedaan omdat het een boek is die zich in Engeland afspeelt en daarmee heel veel Engelse dorpjes genoemd worden en dat was best wat taai voor mij dan. Toch is het mooi, het Zoutpad is te vergelijken met Santiago de Compastella waar we veel meer over zien en horen als je zo nu en dan NPO kijkt bijvoorbeeld. Langs de zee, over kliffen en langs stranden waar wij geen weet van hebben en dan ook weer wel. Van Poole tot Minershead, 1014 km leggen deze twee mensen af.

Ik zag het liggen van de zomer al en besloot het mee te nemen, voor slechts 9.99 Euro, inmiddels is er ook een deel 2 uit, of ik die binnenkort zal gaan lezen weet ik niet, wie weet ooit. Dit was even genoeg, het is weer tijd voor mooie roman die ook al klaar ligt. De Nachtroos va Lucinda Riley, en dit is eigenlijk in afwachting tot de Zevende Zus uit gaat komen van Lucinda want de Zeven Zussen serie blijft toch wel favoriet nog. Het ziet ernaar uit dat deze op 29 april 2021 uit gaat komen. Tot die tijd, zie ik wel wat ik door mijn handen laat gaan.

Nog even de samenvatting van het boek, mocht je dat willen lezen, anders zeg ik, tot morgen!

Raynor Winn en haar man Moth zijn al meer dan dertig jaar samen. Hun oude boerderij in Wales hebben ze in de loop der tijd steen voor steen opgeknapt en omgebouwd tot een goedlopende B&B. Dan raken ze binnen een paar dagen alles kwijt: ze verliezen hun huis door een speculatieschandaal en ze krijgen te horen dat Moth een ernstige ziekte heeft. Ze hebben niets meer over en nog maar weinig tijd. Met de moed der wanhoop nemen ze een impulsief besluit: ze gaan de eeuwenoude South West Coastal Path lopen, weg van alles en iedereen. Het is een tocht van duizend kilometer. 

Wil je alvast meer lezen en eventueel fragmenten uit het boek, ISBN nr vinden? ~klik hier~

Wat is het laatste boek wat jij hebt gelezen? Of in welke ben je eventueel bezig?

Druk met troep van een ander

Er werd mij laatst gevraagd of ik er wel zin in had om weer terug te gaan naar mijn eigen huis. Ik was verdeeld, sowieso al om het nieuws en te weten dat ik in een forensenstad woon waar de meesten buiten de stad werken en in de code rood gebieden zitten als ze gaan werken. Maar toch, ik moest even thuis zijn, al is het om even los van elkaar te zijn, mijn huisje weer op orde te krijgen en zo pakten wij in, en ik wist al wat ik aan ging treffen.

Je ziet het misschien niet zo goed, en natuurlijk ben ik tussendoor even thuis geweest voor afspraken, maar we gingen ook de volgende dag eventueel alweer rijden en weg. Hier staat een halve fiets tussen. Zonder achterwiel, deze staat er al sinds de zomer, juli… en nu kwam ik vorige week thuis en daar staat een lattenbodem ineens erbij. Ik nam foto’s en met een diepe zucht liep ik naar binnen.

Ik woon inmiddels 26 jaar op deze plek, mijn dochter is hier opgegroeid en we hebben al een aantal huismeesters versleten. Voorheen, tot zeker een jaar of 5 terug, was alles prima op orde, we kregen bezoek als er iets was, we belden en het werd geregeld, er werden rondes gedaan en er werd gewoon aan gebeld als je al even een vuilniszak of iets op de gang had staan. Boete eventueel 90 euro geloof ik…

Nu trof ik dus dit aan, het waren er een paar, inmiddels gegroeid tot 7 karren van de AH alleen al. wie? Ik weet dat ik het niet was, gezien ik 9 van de 10 keer op de fiets de boodschappen doe, zo niet, dan zit het in mijn tas en de kar blijft daar. Natuurlijk heb ik ook weleens met kar en al boodschappen gedaan, maar altijd, binnen 24 uur bracht ik de kar weer netjes terug.

Menig maal, is er hier aangebeld voor verschillende zaken, waarschuwingen door de jaren heen. Dit gaat echt terug naar toen mijn dochter nog klein was, en met stoepkrijt buiten bezig was bijv. En anderen schijnbaar het leuk hadden gevonden om in de flat te komen kladderen. Op een hoogte waar mijn dochter echt niet bij kon, maar ja, zij had de stoepkrijt en ik heb letterlijk moeten boenen tot de muren schoon waren.

En nu dit. Ik belde de huismeester, niet bereikbaar. Ik belde Ymere, legde de klacht neer. Zij zouden mij terug bellen. Ondertussen moest ik toch naar de AH en daar trof ik de manager per ongeluk? toeval is…

Ik legde mijn probleem voor, liet hem deze foto zien en hij schrok ervan, natuurlijk nemen mensen karren mee, mag dat niet, en voor eentje gaan ze er echt niet op uit, maar voor zeven stuks? De volgende morgen rond half 10, stond er iemand voor de deur, de karren werden mee genomen.

Liefste die op de donderdag pas vertrok en mij alleen achter liet, was weer lekker bezig thuis. En ik ging ook aan de slag, de keuken en koelkast even ontsmetten, dat soort dingen. Waarbij er ook vuil naar buiten kwam, natuurlijk. Ik zette twee zakken even de hal, ging douchen en daarna de zakken weg brengen. Ik kom op de trap… nog geen 4 uur nadat deze jongen was geweest.

Inderdaad, er stond alweer een AH kar, eentje maar nog… en de volgende dag, op zaterdag waren het er alweer twee, zijn het er alweer twee.

Ik werd terug gebeld door Ymere kantoor, de huismeester had even geen tijd nog, dus de maandag zou hij even komen, hoe laat? Dat wisten ze niet, nou ja, ben ik er, dan ben ik er… zo niet, dan niet.

Maandag, de huismeester kwam rond half 11, ik was thuis, het bleek om een afspraak te gaan, en ze wisten wel hoe laat het zou geschieden. De huismeester gaf aan, op veilige afstand, dat hij niet wist war het over gaat. Nou ja, ik vertel mijn verhaal, vertel hem het verleden, dat ik best pissig aan het worden ben zo. Dat ik snap dat er corona is, natuurlijk, maar dat is nog geen reden om te verslappen. Dat was hij met mij eens.

Ook zei hij nog, ik ben niet in werkkleding, ja dat viel mij al op, omdat code rood is afgegeven voor Almere… Hij mag niet geclaimd worden op straat, vandaar in burger kleding zodat mensen hem niet zo snel herkennen en hij afstand kan houden, met ook nog. ‘Ik was vorige week bij mensen thuis, waar NU de corona heerst…’ In deze straat dus…

Kortom, ik ben even druk, want zijn advies? Ga terug. Niet vandaag nog, of de komende dagen, maar van het weekend ergens, Liefste is aan het werk en ik heb nog wat afspraken staan, even de huisarts en zo fysio.

Jullie snappen, dat ik vooral bezig ben met de karren ook weer, want de huismeester heeft ook nog gevraagd, of ik zijn kaartje wil afgeven bij de AH aan de manager, zodat deze aangifte kan doen van diefstal, en dat hij even contact op moet nemen met de huismeester om samen verder een plan te bespreken.

De fietsen? Ook daar ligt allang een plan voor klaar, maar het is de corona die dit heeft uitgesteld, ze willen gaan vegen. De fietsen 3 maanden elders stallen, goed schoonmaken tussen de rekken, kom je je fiets niet halen als het zover is? Dan gaan ze weg….

Ik zeg even tot later!

Merskenheide en even heen en weer.

Deze foto’s zijn gemaakt op 5 augustus 2020, de hittegolf was net in zwang en Liefste was een dagje vrij eindelijk. Ik wilde graag even naar de heide om te zien of het al paars zou zijn, of nog net niet. Zo geschiedde. Wil je meer zien en lezen over hoe dit is ontstaan? Een eerder blog met foto’s vind je ~hier~.

Het was dus al paars, alleen het zoemen van de bijen ontbrak. Dat viel echt op, omdat ik er eerder ben geweest, vroeger ook al, en het hoort nu te zoemen, dat kan heel indringend worden zelfs als je een tijdje ertussen gaat zitten, of erdoorheen loopt. Nu dus helemaal niets. Ik zag hier en daar een libelle in de verte, maar ook lang niet zoveel als het jaar hiervoor.

Zo ook, de vennen stonden praktisch leeg. De allereerste keer dat ik hier kwam, lag dit vol met water, waren naar het leek wel 3 vennen bij elkaar. Nu stond er alleen in de achterste wat water en kon ik er zo heen lopen zelfs. Dat is natuurlijk een heel slecht teken.

En hier, allemaal bij elkaar, verschillende soorten sporen die al in bloei zijn. tijdens de hittegolf zelfs. Een bovist, wat stoelen en een zwammetje, tegelijk het maisveld met de zomerse bloemen ernaast. Het is als Sint Juttemis bijna.

En dan dat prachtige rode dak in de verte wat er net bovenuit komt. Ee huis. thuis, mijn thuis is tegenwoordig waar Liefste is, en waar ik ben. We moesten even naar Almere, de tijd om eventueel terug te gaan begint denken wij, aan te breken. Echter is fysiotherapie gewoon door gegaan, is mijn dochter verhuisd en had ik het huisje nog niet gezien. Heeft Liefste een fiets voor haar bij elkaar gewerkt, ( in natura uitbetaald ), zo kan het ook gaan. Klussen betekent in deze tijd niet altijd cold hard cash verdienen. Dochter zo blij als wat met eindelijk eens een goede fiets waar zo mijn kleinzoon veilig achterop kan, In plaats van de oude barrels waar ze tot heden vaak op fietste. (met reden, die stelen ze niet) 😉

En er werd een nieuwe salontafel voor mij geleverd, dat allemaal per ongeluk op 1 dag. De fysio stond al vast, de fiets dan mee te nemen stond vast, en ik werd afgelopen week gebeld of men… de tafel kon brengen op… nou ja! Dat is echt toevallig! Ja, dat kan, alleen het tijdstip, gaf ik aan, graag dan en dan, na fysio. Nou, dat werd dus tussen 7.15 uur en 9.15 uur, die mail krijg je dan de middag ervoor. Kortom, maandagavond, reden wij langs het ouderlijk paar om daar meteen even de ringen voor mijn moeder af te leveren. Even gedag te zeggen en door naar Almere.

De plantjes hadden inmiddels wel dorst. Mijn dochter verzorgde ze, maar ja, de verhuizing kwam daar zeer onverwacht tussen, dus er zijn er een aantal die hebben bijna de geest gegeven. Komt wel weer goed, of anders, het zij zo. Kan gebeuren. We namen een heerlijke douche, keken wat tv, en vervolgens doken we op bed, de wekker gezet en om half 7 ging deze af. Ik heb amper of niet lekker geslapen in elk geval. Dat is meestal zo als ik dit soort vroege afspraken heb, bang om niet op tijd wakker te zijn of zo. Meer mensen die dit hebben?

Natuurlijk als de wekker dan gaat, ben je wel in diepe slaap. Ik gooide de wekker nog 1 keertje op snoozen, om vervolgens er dan toch maar uit te gaan. Koffie, en op balkon voelde lekker, ik ging even buiten zitten. De straat in mij opnemen die sterk achteruit gaat. Qua aanzicht. Winkelwgentjes beneden wat niet mag, wel een stuk of 6, kortom controle is er ook niet. De stempels staan er nog, ik opende een brief waarin vermeld stond dat ze voorlopig nog blijven staan. Er hadden zich duiven genesteld in de stempels, vandaar dat ze niets mochten en konden doen. DD van de brief 3 juli… het is september, en nog zijn de materialen er niet. En toch de huur met 3% even verhoogd, en ze hebben zich zo ingedekt met die stempels en de gebreken, dat we niet om verlaging kunnen vragen wettelijk gezien, voor achteruit gang van het woongenot. (Ja, ik kijk grag Mr. Frank Visser en weet soms dan zelf even uit te vissen hoe ik iets op kan zoeken of dat ik mij bewust wordt van rechten en plichten qua woningbouw).

De salontafel werd keurig op tijd gebracht, ik hoefde niet te racen voor mijn fysio welke om exact 9.15 uur stond. Ze waren er al voor half 9, kortom, ik kon op mijn gemak nog een keertje douchen, aankleden en mijn fiets pakken. Liefste mocht uitslapen, dat had hij wel verdiend 😉

Ik fietste naar het gezondheidscentrum, alles is anders daar, nog meer voorzichtigheid. het was er dan ook super rustig. Ik ging naar boven, ging in de gymzaal zitten zoals altijd. En wachtte af… rustig af. Nu is mijn peut meestal eentje van uitlopen, dus ik was op tijd. Ik hoorde hem gewoon door alles heen vaag praten, patiënt eventueel lachen en antwoorden. En ineens was het 9.40 uur, de gymzaal was leeg, waar het normaal stervensdruk is, maar nu kwam er een vrouw binnen die verbaasd was mij te zien, zij ging fietsen ik zat nog te wachten. Om dan te ontdekken dat de tijd zover heen was. Huh? Even in dubio, maar ik besloot op te staan en eens even aan te gaan kloppen.

Het kan niet altijd recht lopen schijnbaar. Er was 1 afspraak verzet, en dat was deze, Denis deed open, (ja echt met 1 n… naar het liedje van Blondie is hij vernoemd). Zag mij, keek meteen verbaasd… Ik vroeg hem… uhhh 9.15 uur? Ikke? Loop je zo uit?

Meid zegt ie.. je staat er niet in, deze mw. staat er al een maand in voor vandaag op dit tijdstip… uh? Hij zette zich achter zijn pc, ging kijken waar ik dan wel zou staan, nou nergens dus! Ik zeg hem nog.. ik wilde vorige week al, maar toen was je er niet, dus deze week, di. 9.15 uur zei ze tegen mij door de foon… Denis is door de komende weken heen gegaan, hele dagen bekeken, maar ik stond er niet tussen…. foute boel. Ik stond bijna in tranen. En ik vroeg hem, heb je aub even 5 minuten dan als je klaar bent met deze Mw.? ja, dat had hij, normaal gesproken is dat namelijk het sport uurtje in de oude tijd. Vandaar dat ik meestal op die dinsdag ben om 9.15 uur… dan kan hij uitlopen 😉

Kortom, ook bij mij, kan het weleens mis gaan, door.. nou ja.. wie of wat dan ook. Denis gaat er zelf ook nog even achteraan, maar nu sta ik weer ingepland, over 3 weken zeker weten bijna, ben ik weer thuis, om als het goed gaat! (covid19 beslissing), thuis te blijven voorlopig!

Hij heeft mij er nu zelf weer ingezet! Pffffffffffffff nou goed, het mij het ochtendje en start van de dag wel, om daarna rustig aan te ontbijten met Liefste. Maar eerst, ging ik nog even naar mijn centrum, naar mijn AH, mijn favo cassiere was er, ze was zo blij mij te zien. Maar ik kreeg wel te horen… schoonmoeder.. kanker overleefd… maar gestorven nu aan corona… in het verzorgingstehuis. Ik vroeg of ze in ons tehuis zat bij ons in de wijk. Nee… ze noemde het tehuis, waar mijn cliënten eventueel ‘werken’, een deel van hen dus… ik zeg neeeeeeeeeeee dit meen je niet! Pfffffff Goed, condoleances over en weer om daarna even bij Bruna, mijn favo boekenwinkel even te zien of mijn naamgenoot aanwezig was. Ik zag de andere meiden wel, eentje was nieuw voor mij, de ander ook bekend, maar mijn naamgenoog Suus, zag ik niet…

Waar is ze? Uhhhh, ze is ziek thuis.. ik vroeg meteen… ‘toch niet?’

Nou, dat moest ze nu juist nu ondergaan… de test… want haar dochter op school was thuis gekomen met verkoudheid, en zijzelf, Suus… nu ook hoesten en proesten en dus de test, en dan de uitslag… nog onbekend dus of het gewoon een verkoudheid is… of dat ik er nu twee ken in mijn woonstraal en contactstraal… open en bloot contactstraal die corona hebben…

Ik kom thuis, vertel het aan Liefste… hij kent immers mijn patroon van boodschappen doen etc. Dat ik vaak daar ben onder de mensen, omdat ik met de fiets moet als ik alleen ben, dus ja, 1 doos kattengrit en wat schoonmaakmiddelen maken al dat ik soms zelfs twee keer op 1 dag het centrum in moet. En ik zie hem al bedenkelijk kijken. Onze persoonlijke gedachtengang was… ergens in sept… maar nu vroeg ik, omdat 3 okt, ineens een bijzondere datum is.. voor ons persoonlijk… ben ik voor 3 okt. thuis? Of moet ik … Zijn woorden… ik weet het niet! Neem maar mee! Pak maar in!

Sowieso moet ik nog even mee terug, want morgen ga ik hier naar de tandarts, maar dat is voor een volgend blog.

Ik moest dit gewoon even kwijt zo… sorry voor het lange verhaal. tot heden was ik niet zo bang voor corona, nu nog niet, maar ik ga eerlijk zijn… er gaan alarmbellen af bij het idee dat ik straks dagen alleen in Almere moet rond scharrelen eventueel. Want, ook mijn dochter werkt nog altijd thuis! Mijn schoonzoon rijdt op de stadsbus, maar afgeschermd met mondkapje… zij zijn veilig, ze houden zich veilig…

En dan nog het nieuws gisteravond… bij thuiskomst te Drachten… mensen wassen hun handen minder vaak… illegale feestjes, ook jongeren. Ik voel mij hier veiliger in elk geval. Laat ik het voor nu daarop houden.

Even bijkletsen 2

ff22

Deze paddenstoelen, ja echt heus waar, zette ik op 12 juli op de foto, na de heftige regenbuien van die periode in elk geval. Paddenstoelen zijn van alle dagen, het is maar net hoe nat het is, meestal dan, hangt weer van het soort en de sporen af.

Ik ben nog steeds op of in Vrijburgh, de nieuwe wijk waar ook nog kavels te koop zijn en flink wordt gebouwd.

ff23

Ik vond een rustig plekje, waar de nu nog natuur te vinden is, maar de vraag is.. of dit onder de kavels gaat vallen of dat het zo blijft. Ik wens het laatste, want het is een fijn plekje ook al zit je wel naast de A7 ook, dat zie je niet, hoor je eventueel wel. Hier heb ik een tijd gezeten, gelegen en de camera dicht bij mij gehad.

Maar terug naar het nu, Liefste en ik vierden afgelopen vrijdag dd 28 augustus 2020, dat wij 2 jaar samen zijn. plus 6 dagen als jullie dit lezen.  😉 We hebben er niet echt iets aan gedaan. Tot afgelopen zondag, toen wilde Liefste mij wel even mee nemen naar Laaksum, waar hij mij op die ene eerste dag ook mee naar toe heeft genomen toen.

Hij had wat spullen voor mij opgehaald in Leeuwarden, iets wat klaar was en over en uit. En wij hadden afgesproken in Heerenveen, waar ik per trein heen zou reizen en hij mij op zou halen. Zo geschiedde, en hij had mij gevraagd om zwemspullen mee te nemen, ik zou 1 nachtje bij hem slapen om dan de volgende dag naar Texel te gaan.

ff33

Dit, omdat het mij beloofd was door iemand anders om mij toen al, naar 1 van de waddeneilanden mee te nemen, en dit gebeurde maar niet, werd telkens uit gesteld. Liefste moest toch naar Texel, vandaar dat hij mij had gevraagd om mee te gaan, en ik heb na een korte twijfel, echt maar heel kort, het is tenslotte mijn leven, ik moet er wat van zien te maken, ja gezegd, ik doe het gewoon!

ff32

Eenmaal in Heerenveen, stond hij al voor het station en bracht mij mee naar Joure, alwaar een subtropisch zwemparadijs is, en daar gingen wij die middag zwemmen en ontspannen in de kruidenbaden etc. Daarna dus naar Laaxum om wat te eten en drinken, en mij voor te stellen aan Joke en Hendrik, de uitbaters van het ja wat is het… visrestaurant annex snacks, hoe dan ook, het is er bijzonder.

ff34

Lang bleven we niet, Liefste wilde nog een stukje toeren met mij en reed over een aantal steden die de elfstedenroute vertellen over land. Om dan pas in het donker bij hem thuis te komen. Een drankje kreeg ik, een rondleiding door zijn hele huis en de kamer waar ik zou gaan slapen liet hij mij zien.

ff35

Ik hoor nu vanaf zolder Riders on the Storm klinken, hij is de studio weer aan het opbouwen hier in huis, de mancave zullen we maar zeggen 😉  Op orde maken, wat toen nog vol stond met van alles waar ik amper in kon komen zelfs tijdens die eerste toer. Ik lach nu 😉

ff36

(ja, echt twee verschillende foto’s zijn dit)

Goed, die nacht, ik zou dus op een andere kamer slapen, een twee persoonsbed was opgemaakt, ik kon er komen, maar ja… op de hal, voor de badkamer in het midden gelegen van de slaapkamers keek ik hem aan. En zei;  “je denkt toch niet dat ik daar ga slapen als ik weet dat jij daar in die andere kamer ligt?”

ff37

In stilte gingen we nog even naar beneden, nog 1 veel te zoet drankje drinken en toen op naar boven. Direct bleek zelfs de zijde van waar wij het liefst lagen te kloppen, zoals ik thuis ook lag en hij precies aan die andere kant. Nou ja! Er hoefde niets te gebeuren. Gewoon samen in 1 bed, maar ja… als je allebei dan toch zo lekker ligt, blijkt dat alles past in een gewone lekkere knuffel, lepeltje lepeltje. Tsjah…

De rest mogen jullie zelf verzinnen.

friesepaarden22

Vanaf hier ging alles zo natuurlijk en als vanzelf…. ik heb mijn hengts gevonden, en de hengst zijn merrie…

fietsrondje3

En ja… de volgende dag gingen wij al vroeg op pad, op naar Texel. De dag begon mooi, maar helaas kwam de regen, dus bracht hij mij op tijd terug naar Almere om vervolgens zelf een paar nachten te blijven, daarna zou hij weer gaan, hij zou bij mij blijven, en er zijn, tot ik hem niet meer nodig zou hebben. Zijn woorden… gekwetst… gebruikt… misbruikt…. kortom… de weg is andersom… Liefste, ik ben er!

Als er iets is wat hij goed kan? Is het geven, geven, en nog eens geven. Twee jaar, en nog altijd, echt, hij geeft, maar ik leer hem ook, NEEM, leer te nemen. Langzaam, begint hij het te leren. Hij ziet het zelf alleen nog niet 😉

We nemen de dagen zoals ze zijn, wat mij betreft, tot de dood ons scheidt, maar je weet nooit wat er op je pad komt. Verbonden, dat zijn we, en we hebben elkaar lief, en dat is alles wat we nodig hebben.

Liefde, onvoorwaardelijk!