De Laatste loodjes

De laatste loodjes. Nog een paar dagen en dan zijn de 6 weken na de operatie voorbij. Ze zijn zwaar de laatste loodjes. niet alleen voor hem, maar ook voor mij. je zit, je voelt je beter, hij dan, hij wil alweer erop uit, maar het mag nog net even niet! Maandag… Na het weekend, dan mag alles weer aan.

De tijd, bestaat niet, zeggen sommige mensen. Zo is het ook, tijd bestaat niet, tenzij er afspraken worden gemaakt, dan pas gaat tijd tellen. Zo ook nu, maandag, het gesprek met de cardioloog in MCL en een hartfilmpje. Zijn medicatie en persoonlijke map mee, waarin van alles is bijgehouden. Zijn zoon gaat mee. Om daarna te horen dat hij weer zelf mag auto rijden, fietsen op straat.

Diezelfde middag belt fysio van de hartrevalidatie, telefonische intake. En de malle molen start op 1 april. Onze eerste date met de diëtiste in het ziekenhuis om de hoek. Ook van de hartrevalidatie team. Tot nu toe, zakt zijn suiker en zo heb ik ook een curve gemaakt gisteren toevallig. Ik was wel benieuwd, en dat zit goed, sterker nog, ik moet meer eten juist. Kan het nog meer tegenstrijdig? 4.4 aan waarde, hoogste 6.8, na het eten van zelfs een soort brownie met caramel en pinda’s. 2 crackers met kaas en een mandarijn, dat was lunch, en daarvoor dus de 4.4, 2 uur later 6.8. Dat is nog altijd lager dan Liefste krijgt nuchter, hij komt telkens uit rond de 8+ nog, maar is al een heel eind gezakt. Boven de 10 zien wij niet meer verschijnen. Ook dat gaat goed dus. De goede kant op, laat ik het zo maar zeggen dan. Want het moet nog meer omlaag natuurlijk.

Wat ik lastig vind nu? Is het bloggen weer oppakken, de luchtigheid, het plezier van de foto’s die jullie nu weer zien, zijn nog altijd van onze laatste roadtrip op 31 jan. 2021 gemaakt. Dit is nog altijd in IJlst, waar ik ook de fontein op de foto zette. ~klik hier voor de molen te IJlst~

Als ik nu even terug kijk, is het weer apart, dat ik “De onsterfelijke bloemen” fontein op 6 feb. in de ochtend in heb zitten plannen voor 7 feb. 2021. ~klik hier~

De ochtend voor het allemaal gebeurde… wonderlijk… hoe nu verder. Duik ik nu alsnog mijn archieven in? Of ga ik voor het nieuwe, de lente en zie ik dit later wel weer. Er zitten alweer zovele weken, 2 maanden zelfs tussen bijna. Ik heb na deze trip, nog 1 of 2x de camera in mijn handen gehad, daarna… hooguit via telefoon en dan nog, onzinnige dingen die je verder nergens ziet.

Dit bedoel ik, hoe bijzonder was het dunne laagje ijs op de grote vaart daar bij IJlst, de meeuwen erop… Waar er later vast schaatsers voorbij zijn getrokken. Dingen die ik even gemist heb. Die eerder even een crime waren om de weg op te gaan. Sneeuwstorm getrotseerd om alleen al spullen te brengen. Wat zeker weer zo is, je leert je ware vrienden kennen. Sommigen komen zelfs terug van vroeger. Anderen zijn ineens verdwenen. Nieuwe mensen dienen zich aan. Wonderlijk ook weer.

De laatste loodjes, ze zijn zwaar. nog 1 weekend te gaan. Dan mag de malle molen van het leven weer volop gaan draaien. Stap voor stap, dat zeker wel, maar een stukje vrijheid terug in de geest, doet al een hoop!

~mocht je nu gemist hebben wat er is gebeurd? ~klik hier~

Ik wens iedereen een fijn weekend toe, en hoe ik verder zal gaan hier? De tijd zal het leren. Ik dank jullie allemaal voor jullie medeleven en fijne blogs wat zeker voor ontspanning heeft gezorgd tussendoor en mij met regelmaat deed lachen, of even deed zitten met een brok in de keel. Dank jullie wel!

Traag, weer aan de haak, The Blacklist seizoen 7

Yeah! Liefste en ikzelf hebben moeite met het wachten tot hij weer dingen mag als fietsen en auto rijden. In deze tussentijd zitten we samen eigenlijk alleen maar te wachten tot zijn borstbeen weer geheeld is. Vanaf 30 maart, na zijn afspraak in MCL met de cardioloog en een hartfilmpje, mag hij alles weer. Dan is het bottenstelsel van het borstbeen weer heel, zo zegt men.

Tot die tijd liggen en zitten wij de tijd eigenlijk uit. Een soort van verveling waarin je weinig meer kunt dan de dagelijkse dingen doen, nog altijd zo weinig mogelijk tot geen visite. Prikkels zijn nog altijd aan de orde bij hem en ik merk gewoon, hij wil, maar ook ik, erop uit. Wat doe je dan?

Zo kijken wij tv programma’s die we samen leuk vinden, althans, wat ik denk dat hij leuk vindt. Zo heb ik al een paar keer iets opgezet wat niet zo leuk was voor hem in the end. Even geen biografische films meer met rampen bijv. Zeg dat dan! Was mijn antwoord, dat vraag ik je altijd. Mannen 😉 Grrrrr Ik kan nog altijd geen gedachten lezen. Maar nu, is sinds deze week eindelijk seizoen 7 op Netflix te vinden van The Blacklist! Oh yeah, we zijn al op de helft. En het blijft spannend! Wat bijzonder is voor een serie als dit, als je het mij vraagt, ergens gaat het toch vervelen vaak. Maar hier, wordt het telkens meer spannend juist! Wie is Raymond Reddington! Goed, mocht je fan zijn, en heb je Netflix, het is er!

Weer aan de haak geslagen, omdat ik toch iets moet, maar heel weinig tijd heb om dingen echt uitgebreid te doen, ik zie twee collega bloggers heerlijk aan het tekenen en schilderen, nu heb ik zeker wel spullen mee, maar de tijd om dit alleen al op te zetten is er niet, wegens de medicatie, regelmaat van eten en drinken voor Liefste, en al het andere wat ik nu doe omdat hij het gewoonweg niet mag ivm het borstbeen, hij mag nog geen vuilniszak optillen staat overal aangegeven. Stofzuigen mag niet, tillen mag niet, laat staan klussen, dat valt allemaal op mijn schouders neer. En voor ik het weet is een dag zo om. Dus zocht ik mijn favoriete youtubster weer eens op, om te zien of ze wat nieuws heeft staan, en dat heeft ze! Vanuit de grote laundryzak die ik gebruik om mijn wol en katoen in te bewaren zocht ik wat bolletjes katoen op die er nog in zaten en begon proef te haken. Ja, deze wil ik haken met een Whirl van Scheepjes!

En vandaag wordt mijn Watermelon Hell Raisor (784) geleverd… Tussen 10 en 12.30 uur, oh yeah!

Ze vertelt dat je iets meer dan 800 meter nodig hebt, maar geen 1000 meter. Ik ben dus nog aan het twijfelen omdat ik het zwart of het donkere van de buitenkant er echt in wil hebben straks, of ik van buiten om zal starten of van het midden uit. Het kan allebei namelijk. In elk geval is het alvast roze om na dit te gaan kijken voor roze garen om een babydekentje voor mijn kleindochter te haken. Overigens is de dochter van mijn beste vriend ook weer zwanger, van nummer twee, wederom gelijk aan mijn dochter. Bij de eerste was dat ook zo, allebei een jongen gekregen en hoe ze het doen, doen ze het! Ook dit keer, krijgen ze allebei hetzelfde geslacht straks, en weer slechts een paar maanden van van elkaar verwijderd, dit keer nog dichter op elkaar zelfs! Slechts een paar weken verschil. Dus gaan er 2 dekentjes komen weer 😉

De intake is goed verlopen, althans, ik heb alweer dingen gehoord dat ik denk, oke… had ik de hoop dat de revalidatie eventueel nu al zou kunnen starten, niets is minder waar. Alles, ook waar je geen fysieke inspanning voor nodig hebt, zal pas starten na 30 maart. Na de 29ste. De suiker gaat goed trouwens, ook al komt dit door mijzelf met name, en het uitzoeken wat nu werkt en niet werkt qua voeding.

De verpleging van de intake begon over eiwitrijk dieet voor hem. En ja, ik geef zo om de drie dagen voor lunch, 3 gekookte eieren aan Liefste met koolhydraatarm brood van de Aldi, en dan schiet zijn suiker omlaag onder de 7 zelfs al een paar keer! Na zijn Griekse Yoghurt ontbijt met lijnzaad of chia zaad, walnootolie en een stuk fruit en Ceylon kaneel. (Ja, die is anders dan van de supermarkt kan en klaar, daar zit ook suiker in). Echter toen ze hoorde van de 3 gekookte eieren, ging ze al tekeer, dat is teveel!

uhhh, je zei net dat hij een eiwitrijk dieet zou moeten volgen ivm de suiker? Waar zit nu meer eiwit in dan in een ei zelf? Of ben ik nu gek! Daarnaast, zou het goed zijn, om elke dag 2 gekookte eieren in je dieet, of dagelijkse voeding toe te passen, met name, het eigeel, zou heel veel doen voor je ogen en nog zoveel meer.

Ze sloot ook nog eens af, ja ik heb er weinig verstand van verder, daar is onze diëtiste dus voor. Nou dan, ik ben al jaren bezig met uitzoeken hoe het werkt met mensen om mij heen die zelf suiker hebben. En ook hier, wat voor de 1 wel werkt, kan bij de ander slecht uitvallen. Zo was er al een ochtend waarin de suiker nuchter 8.2 was, na zijn Griekse yoghurt ontbijt met aardbeien (laagste in suikergehalte qua vers fruit), was het op 8,2 gebleven. Als hij zijn eieren krijgt dan krijgen we onder de 7 zelfs!

Wel na de lunch, en voor het avondeten. Kortom, boven de 10 is al een zeldzaamheid. Kortom, ik ben er eigenlijk alweer klaar mee eerlijk gezegd. Omdat ik haar ook nog vertelt heb, moest ik dat echt? Dat je dankzij google heel ver komt over diabetes en wat wel en niet te doen eventueel. Nou goed, ik wacht rustig af, ik heb er zeker om gevraagd als hij naar deze diëtiste gaat, of ik hier bij mag zijn omdat ik diegene ben die met name kookt en alles verzorgt, die we nog niet kennen dus… wat zij ons nog bij kan brengen eventueel, natuurlijk ga ik met een open mind die kant op straks.

Tijd om het ontbijt en mijn douche op te starten. Stats bijhouden en de medicijnen weer aan te vullen. En er komt net een bericht binnen dat ik vanmiddag naar Manueel therapeut kan! Oh yesssssss.

Smeltende sneeuw

Sneeuw… Ik heb er een haat/liefde verhouding mee. De wereld kan er zo mooi uitzien, zelfs de tuin die even ‘lelijk’ is, wordt voor even mooi, het witte laagje zorgt ervoor dat het alsnog elfenriek wordt, zo je wilt, opgeruimd staat netjes, een witte deken. Het levert altijd prachtige plaatjes op!

Echter, er komt altijd, maar dan ook altijd een moment dat het gaat smelten, dooien, en dan is er de haat, zeker als het nog op gaat vriezen eventueel, dan ben ik echt huis gekluisterd normaal gesproken.

En nu, er kwam sneeuw, al eerder op de dag kreeg ik meldingen vanuit mijn familie, die meer in het westen zit, overdag, daglicht.. sneeuw! Right.. en hier nog droog in het Noorden… Grrr aan de ene kant, lekker aan de andere kant, zie? Nog altijd die liefde/haat verhouding, al was het dat men het al over ijzel had het hele weekend in de vroege ochtend en avond…

En dan start het in de late, maar dan ook zeer late middag ineens ook hier te sneeuwen. Het is nog net schemering, en er ligt nog niet echt veel.. niet genoeg voor mij dan. Het blijft sneeuwen, maar dan is het donker. Heel eerlijk? Wij zijn zelfs nog even weg geweest, camera mee, donkere plekjes opgezocht, mooie plekjes, de sneeuw hypnotiserend langs het voorruit van de auto… prachtig, maar nee, te donker voor mij, wetend met flits dan… Dat is mijn smaak, dat wordt niet mooi, dit is echt heeeeeeeeel erg persoonlijk dus 😉

Ik heb de sneeuw dus in zware actie gezien, stukje snelweg, hoe witter en witter dat werd. Kleine weggetjes, richting IJsselmeer, dijkjes… echt.. ja, wij zijn gaan roadtrippen, woops… We kwamen rond 9 uur weer thuis zoiets, de hele tuin prachtig wit… Maar nee, mijn camera bleef in de tas. Het zou nog een dag blijven liggen voor die 6 graden kwam. Toch?

Het verliep dus anders, ik zag het meteen de volgende ochtend vroeg, in de achtertuin, ik hoorde het zelfs, ook al was het nog donker, het water dat druppelde, smolt… tik, tik, tik, tik, tik, tik…. tik, tik, tik, tik…. Goed, het werd meer licht, en eigenlijk dacht ik, laat maar. En toch, dankzij Picasso, die maar bleef staren en kijken naar buiten, ben ik dat rondje tuin alsnog gaan doen. Want ook smeltende sneeuw kan mooie plaatjes opleveren.

Van sommigen weet ik het wel, hoe zij over sneeuw denken, maar wat vind jij ervan? Gaat je hart spontaan sneller tikken? Of juist niet?

Gelezen: Het Zoutpad – Raynor Winn

Hier is ie dan, het eerste boek wat ik uit heb gelezen in 2021. Ik heb er wel een aantal maanden over gedaan omdat het een boek is die zich in Engeland afspeelt en daarmee heel veel Engelse dorpjes genoemd worden en dat was best wat taai voor mij dan. Toch is het mooi, het Zoutpad is te vergelijken met Santiago de Compastella waar we veel meer over zien en horen als je zo nu en dan NPO kijkt bijvoorbeeld. Langs de zee, over kliffen en langs stranden waar wij geen weet van hebben en dan ook weer wel. Van Poole tot Minershead, 1014 km leggen deze twee mensen af.

Ik zag het liggen van de zomer al en besloot het mee te nemen, voor slechts 9.99 Euro, inmiddels is er ook een deel 2 uit, of ik die binnenkort zal gaan lezen weet ik niet, wie weet ooit. Dit was even genoeg, het is weer tijd voor mooie roman die ook al klaar ligt. De Nachtroos va Lucinda Riley, en dit is eigenlijk in afwachting tot de Zevende Zus uit gaat komen van Lucinda want de Zeven Zussen serie blijft toch wel favoriet nog. Het ziet ernaar uit dat deze op 29 april 2021 uit gaat komen. Tot die tijd, zie ik wel wat ik door mijn handen laat gaan.

Nog even de samenvatting van het boek, mocht je dat willen lezen, anders zeg ik, tot morgen!

Raynor Winn en haar man Moth zijn al meer dan dertig jaar samen. Hun oude boerderij in Wales hebben ze in de loop der tijd steen voor steen opgeknapt en omgebouwd tot een goedlopende B&B. Dan raken ze binnen een paar dagen alles kwijt: ze verliezen hun huis door een speculatieschandaal en ze krijgen te horen dat Moth een ernstige ziekte heeft. Ze hebben niets meer over en nog maar weinig tijd. Met de moed der wanhoop nemen ze een impulsief besluit: ze gaan de eeuwenoude South West Coastal Path lopen, weg van alles en iedereen. Het is een tocht van duizend kilometer. 

Wil je alvast meer lezen en eventueel fragmenten uit het boek, ISBN nr vinden? ~klik hier~

Wat is het laatste boek wat jij hebt gelezen? Of in welke ben je eventueel bezig?