Scooby R.I.P (door Pitcher)

scooby1

Slecht hoor voor een schrijver, de afloop van een verhaal al weggeven in de titel, maar dat is nu niet belangrijk meer. Het gaat eens niet om de lezers of de schrijver, maar om een klein zwerfhondje uit Spanje.


Ik heb voor Scooby een oud, blind en doof hondje van mijn zoon gekregen en die deed het zo goed, dat besloten werd, dat hij bij mij zou blijven. Hij heeft nog 4 jaar bij mij mogen wonen en is toen na een drietal beroertes ingeslapen.


Ik had op FB gezet, dat ik graag oude hondjes nog een paar leuke jaren wilde geven en sinds mijn prépensioen heb ik tijd genoeg, dus kreeg ik al snel een reactie uit Spanje, waar een organisatie hondjes uit de dodingsstations redt en een huis voor ze zoekt. En nu was er een oud hondje bij een asiel gedumpt in de brandende zon in het weekend. Toen hij binnengehaald werd, kwam hij in de gezamenlijke ruimte terecht en is daar ‘s nachts door de grote honden flink onder handen genomen. Dus werd tot isolatie overgegaan, maar dat betekende ook dat hij door zou gaan naar een dodingsstation, waar een hond 14 dagen krijgt om een huis te vinden en daarna dood gemaakt wordt. Nee, niet met een spuitje, maar met een grote hamer. Pijnlijk? Nou nee, zolang je maar niet tegen je voet aanslaat. Dit s het land waar elk jaar in januari jachthonden, die niet voldoen, levend in een diepe put gegooid worden om daar op elkaar liggend en meestal met gebroken poten, een ellendige dood te sterven.


Ondertussen was er een oproep in de krant verschenen met de vraag wie dit hondje kende en wie wat wist over zijn geschiedenis. Er kwam een reactie van een mevrouw, die halverwege een berghelling woonde, dat dit het hondje van haar buurman wel leek. En zo kwam zijn verhaal boven tafel.

Scooby is vanaf een paar weken aan een ketting gelegd, onder het huis van een echtpaar. Hij heeft 12 jaar aan de ketting gelegen, tot de dumping bij het asiel. In het begin is er nog wel voor hem gezorgd. Tenminste, de dierenarts in het asiel voelde bulten onder zijn huid in zijn hals en dat bleek een oude vlooienband te zijn, die daar jaren geleden ingegroeid was. Het zorgen werd al snel minder, zeker toen de vrouw van het echtpaar overleed.

Waarschijnlijk heeft Scooby toen jarenlang geen eten of drinken meer gehad. De man ging soms wel 4 maanden naar zijn dochter en er zorgde niemand voor het hondje. Toen hij net bij mij was, ging hij ‘s ochtends eerst langs de blaadjes van de struiken en het gras en likte de dauw eraf. Dus zo kwam hij aan vocht. Eten dan. Voornamelijk insecten, maar de buurvrouw had ook wel gezien dat hij een muis of rat had gevangen, half opgegeten en het bebloede andere deel om de hoek legde, waar kraaien of meeuwen erop afkwamen en vervolgens probeerde hij dan een meeuw of kraai te pakken. Die at hij dan weer op. Toen hij net in Nederland was, heeft hij ‘s morgens hier zelfs een overvliegende meeuw gepakt en die wilde hij aanvankelijk niet afgeven. De belofte van 2 koekjes zorgde ervoor dat de meeuw toch in de container terecht kwam.


Vanuit Spanje nemen toeristen die weer naar huis gaan een Spaanse hond of poes mee om die op Schiphol te overhandigen aan het nieuwe baasje of vrouwtje. Op je ticket is dat gratis en het dier zit in het vrachtruim, dus je hoeft alleen in Nederland door de douane met het dier. Wie ooit terugkomt uit Spanje, kan op die manier iets voor deze dieren doen.
Zo kreeg ik Scooby op een zondagmiddag. Ik had me gerealiseerd, dat dit hondje nog nooit in een huis was geweest, niet zindelijk was, nooit brokjes had gegeten, geen contact met mensen of andere dieren had gehad, op wat kraaien en meeuwen na.


De verrassing was des te groter dat Scooby een heel sociaal en lief hondje bleek te zijn, die zelfs een beetje naïef was af en toe. In het begin liet ik hem vooral ‘s nachts uit. Ik wilde hem niet aan de riem, maar vooral los uitlaten, tenslotte had hij al lang genoeg aan een ketting gezeten. En thuis bleek dat Scooby voornamelijk hechtingsproblematiek had; hij wilde niet alleen blijven en scharrelde altijd binnen een meter van mij. Als ik kookte, zat hij vlak achter mij. Ik heb 2 keer echt een doodklap gemaakt, doordat ik een stapje naar achteren deed en dan op de grond lag te koken en tegen het vriendelijke kopje van Scooby aankeek. Maar goed, al heel snel bleek dat hij overal los kon lopen. Hij bleef altijd bij me. Elke hond die we tegenkwamen ging hij kwispelend op af, begroette ze en liep vervolgens weer door. Zelfs 2 grote pittbulls werden zo door hem begroet.


Inmiddels was Scooby op de regionale tv geweest en werd hij iiok op straat herkend. Waar anderen een boete van € 230,- kregen voor het los laten lopen van een hond, keken de stadswachten en hondenpolities naar hem, deden de vingers voor de ogen en zeiden: Dat is dat hondje van Omrop Fryslân. Dus hij heeft tot het laatst losgelopen.


Op de golfbanen waar ik regelmatig kom, is het ten strengste verboden voor honden. Dit ivm graven, achter ballen aangaan en weet ik veel wat meer. Ik hoorde dat als ik Scooby mee wilde nemen, dat zeker mocht. Dus is Scooby vaak meegegaan en hij heeft nooit een balletje gepakt. Wel ging hij in de bosjes achter een konijntje aan, maar dan riep ik hem. Autorijden vond hij heerlijk, slapen deed hij op bed tegen mijn benen aan enhij wekte me elke dag om 9.00 uur door met zijn voorpoten op mijn borst te gaan springen en blij te huilen. Echt blaffen kon hij niet, waarschijnlijk door een mislukte poging zijn stembanden door te knippen.

En nu zou ik graag schrijven: En ze leefden nog lang en gelukkig, maar dit is geen sprookje. De afgelopen maanden heeft hij ons drie keer gebeten, Morgaine in haar hand en mij in mijn neus en mijn hand. Daarnaast werd hij nu ineens mager en dus stond ik vanochtend bij de dierenarts. Toen hij de achterkand voorzichtig wilde aanraken, veranderde Scoob in een bal van kwaadheid. De dierenarts en ik keken elkaar aan en het was wel klaar. Mijn kleinkinderen moeten hier ook kunnen komen. Dus heb ik afscheid van mijn lieve hondje genomen en is hij in mijn armen vanochtend gestorven. Ik zal hem herdenken als een hondje, wat met niks al tevreden was, als hij maar bij me mocht zijn. Lekker slapen, Scoob!

Wil je Scooby zien? ~KLIK DAN HIER Omroep Fryslan, met Scooby en de baas~

Advertenties

26 thoughts on “Scooby R.I.P (door Pitcher)

    • Alles, zijn voorgeschidenis echter niet hoor, hij was echt heel erg lief, maar we merkten ineens dat hij niet meer zelf op bed kon, dat was al een tijdje, maar als Pitcher hem optilde, dan gromde hij ineens ook, nogal wiedus dus! Hij heeft nu rust… ❤

      Like

  1. Zo heftig vind ik dit soort dingen. Krijg er echt tranen van in mijn ogen als ik aan al die arme hondjes denk. Wij hebben zelf ook een rescue die ook gered is van de dood en vreemd loopt omdat zijn pootjes/heup ooit gebroken zijn. Hij is nu 7 en we hebben hem bijna een maand en ik hoop hem nog heel lang bij ons te houden. Ook hij kan moeilijk alleen zijn, maar gelukkig ben ik bijna altijd thuis. Mooi dat Pitcher ook een hondje nog mooie jaren heeft gegeven, dat verdienen die beestjes!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s