Kleine omaatje

kleineomaatje

Honderdvijfentwintig.

Dat is wat zij geworden zou zijn vandaag als ze nog had geleefd. Mijn kleine omaatje, een term die ik verzonnen heb volgens de familie. Wat jullie zien is mijn overgrootmoeder samen met mij en mijn nicht(je).

Ik ben hier zelf 9 jaar oud en mijn nichtje is hier 7 maanden oud. Deze foto is dan ook genomen rond haar verjaardag want zij woonde best wel ver weg. Helemaal in Wilheminaoord op de grens van Drenthe – Friesland.

Nog vier jaren zou ze er zijn vanaf hier, toen ik 13 was overleed zij. Dit was het eerste overlijden die ik mee zou maken van een afstand. Ik mocht niet mee toen zij eenmaal overleden was om afscheid te nemen. Dit is niet erg hoor, Ik heb het zeker wel gevraagd, ook al, was ik al 13 jaar, ik had het nog nooit mee gemaakt dat iemand overleden was in de familie of daarbuiten. En ik zie mijzelf nog springen vragend of ik mee mocht.

Ik zag, weer even naar Wilhelminaoord, even naar Omaatje, die niet meer was, toch ik zag de autorit voor mij met de familie, alsof het een feestje was. Mijn moeder besloot daarom dat ik er nog niet aan toe was. Pas met 16 jaar zou ik werkelijk mijn eerste begrafenis mee gaan maken,. Zelfs hier kwam een discussie van met mijn moeder. Echter wijzer en ouder, zei ik slechts, ‘mam, ik moet het ooit een keer ervaren hoe dit is en gaat!’

Ze gaf mij gelijk en zo maakte ik de begrafenis van mijn oud ome Jaap mee, ja daar was ik ook close mee, al had ik hem op dat moment al jaren niet meer gezien, omdat wij zo ver weg woonden en laten we eerlijk zijn, als je tiener wordt en bent, doe je andere dingen even. Ga je uit, wil je niet mee naar je suffe familie ๐Ÿ˜‰

Anyway, dit was de moeder van mijn opa, mooie herinneringen heb ik aan de dagen dat wij haar kant op gingen.

Ik zal nooit vergeten dat mijn oom was gehuwd in 1980? Even uit mijn hoofd, in de maand november en dat ik mee moest, omdat ik bruidsmeisje was, even naar kleine omaatje. Het was de eerste keer dat zij niet aanwezig kon zijn op de dag zelf, op alle andere bruiloften wel dus samen met mijn oom en kersverse tante de auto in. De rit kwam en mijn tante en ik waren al gkleed van huis uit in onze bruidskleding, zo ook mijn oom. Wat kan er gebeuren.

Nou, je kunt dus een V-snaar breken, of dat doe je niet zelf, de auto verliest hem, stonden we dan ergens in the middle of nowhere, al wel in Drenthe ergens aan de kant waar amper een auto voorbij kwam. Stel je voor, nog geen mobieltjes he.

Mijn oom dacht slim te zijn en ik moest mijn panty uit doen, zo leerde ik per ongeluk al jong dat deze nog weleens kan helpen om een V-snaar te vervangen en dat je een garage kunt halen. Dit keer dus niet. Jassen hadden we niet bij ons, was niet nodig, de auto was warm toch?

Right? Gosh, wat was het koud. De Wegenwacht kwam na ellenlang wachten, het leek uren te duren, natuurlijk duurt dat lang om ons weg te slepen hop naar een garage, in welke stad weet ik niet meer. Wat ik nog wel weet is dat mijn tante tijdens het wachten mij mee nam naar een Zeeman volgens mij, en daar kocht zij een nieuwe winterjas voor mij. Rood, donkerrood. Wat was dat lekker warm! Die jas heb ik nog jaren kunnen dragen, als een herinnering.

Ik zie nog dat ik terug kwam samen met mijn tante in de garage, nog steeds in bruidskleding alle drie, het was denk ik geen gezicht, maar ja, je bent nog net 8 jaar oud. De auto was bijna klaar, wat er nu aan de hand was weet ik niet meer. Hij deed het weer en ik dacht, nu gaan we alsnog, maar nee, de teleurstelling was best groot, toen mijn oom zei, we gaan naar huis!

Een week later denk ik, echt niet zo lang na dit alles, gingen we alsnog, alleen dit keer droeg ik gewoon warme kleding en zaten onze jurken en het pak van mijn oom in de kofferbak. Om ons pas om te kleden in het bejaardentehuis voor we bij omaatje naar binnen stapten. Samen met mijn tante op een groot toilet met veel ruimte ๐Ÿ˜‰

Waarom ik altijd zal onthouden hoe oud ze geworden zou zijn? Omdat mijn dochter, exact 100 jaar later is geboren. Mijn omaatje 1892, mijn dochter 1992…

 

 

Advertenties

31 thoughts on “Kleine omaatje

    • Zoveel verhalen, waar ik zelf nog blijer mee ben, is dat er meer foto’s zijn van deze family bijeenkomsten dan ik wist, en ja die heb ik ondertussen ook ๐Ÿ˜‰ Het is alleen minder leuk om nu te tellen… hoeveel er al overleden zijn…

      Liked by 1 persoon

      • Ja… dat ken ik… mijn grootmoeders waren al dood voor ik werd geboren. Ze stierven beiden heel jong. Mijn opa’s stierven tijdens mijn jonge jaren. Mijn vader en zijn broers werden ook niet oud. Gelukkig komt mijn moeder van een lang levende struik. Zij wordt 95… ik houd haar vast als een teer, mooi en kostbaar bloemetje. Dat is ze ook.

        Liked by 1 persoon

        • Dat is met oma’s zijde zo geweest, deze waren ook al overleden nog voor mijn oma zwanger werd, zij deed toen al aan mantelzorg en zij hebben gewacht tot het rustiger werd, lees, overlijden van haar ouders, moeder vooral… pas toen… dus die heb ik ook nooit gekend, verder heb ik dus 3 oma’s gehad met deze mee gerekend en 1 opa, mijn andere opa heb ik ook nooit gekend, die is ook al jong overleden in Indonesiรซ, mijn vader was zelfs nog kind..

          Liked by 1 persoon

  1. Ja, begrafenissen als kind meemaken is toch iets aparts. Ik heb het ook niet als kind bij mogen wonen. Eigenlijk vreemd als je ziet hoe men er in niet westerse culturen mee omgaat. Die kinderen krijgen ook geen trauma’s.
    Anyway, handig ezelsbruggetje wat betreft de leeftijd ๐Ÿ˜€

    Liked by 1 persoon

  2. Wat een verhaal zeg met die auto. Dat was vroeger inderdaad heel anders dan nu. Maar toen ook al de wegenwacht. Dat met overlijden, dat is niet meer van deze tijd. Shirel en Yaron hebben er dit jaar alleen al drie meegemaakt. Eentje heb ik ze nog buiten gehouden, die kende ze wel, maar was geen directe familie. Ik vond dat ze er al genoeg hadden gehad. Voor mezelf ook.

    Love As always
    Di Mario

    Liked by 1 persoon

    • Wat denk je van de mijne, en dan wel allemaal zo close en direct, alle opa’s en oma’s praktisch achter elkaar… pffffffff haar eerste was met 5 jaar… haar opa.. mijn vorige stiefvader met ziektebed vooraf, absoluut trauma… ๐Ÿ˜ฆ

      Like

  3. 100 Jaar ertussen, ’t is misschien een geval puur toeval maar toch draagt het ook iets moois in zich.. Leuke foto ook, in een รฉchte oma-tuin, als ik het goed zie ๐Ÿ˜‰ Gefeliciteerd met je ‘kleine omaatje’, dat ze er toch nog n beetje bij mag zijn vandaag, op een mooie zomerse maandag, zoveel jaren later ๐Ÿ™‚ X

    Liked by 1 persoon

  4. Wel herinneringen die je bij blijven, beetje dubbel vreugd en verdriet.
    Ouders willen ja als kind beschermen, het is niet makkelijk iemand begraven.
    wel een mooie naam voor je oma, wij noemde oma’s grote en kleine oma. Hans

    Ot. Je verzoekje ligt op de Bank voor de volgende show.
    De shows staan allemaal op: http://logbankje.nl

    Liked by 1 persoon

  5. Goh, wat een schitterend geschreven, heel ontroerend verhaal over je klein omaatje, je moet er wel heel fijne herinneringen aan hebben ook al was je pas 13 toen ze helaas overleden is
    Je moeder had wellicht gelijk je van die begrafenis te sparen, voor zo’n jong ding is het echt zwaar om te verwerken…

    Liked by 1 persoon

    • Dank je wel en ik denk juist dat ik meer dan gezegend ben, dat ik haar รผberhaupt heb mogen kennen nog en echt leren kennen omdat ik het bewust heb mee gemaakt, wie kan er nu zeggen in die tijd, dat je maar liefst 3 oma’s had? ๐Ÿ˜‰ En dat afscheid, ik denk dat het een shock was geweest inderdaad als ik wel mee was geweest, want ik wist nog helemaal niet hoe de ‘dood’ eruit zag na een vol leven… en afscheid nemen, het zij mij niets toen!

      Like

  6. Mooi verhaal en prachtige foto van jou met je oma en nichtje! Bijzondere herinneringen zijn dat altijd. Ik weet niet meer wanneer ik mijn eerste begrafenis meemaakte. Wel hoe het voelde toen er voor het eerst een dierbare overleed. Ik was al wat ouder, een jaar of 18 denk ik. Vreselijk.

    Liked by 1 persoon

  7. Wat een prachtige herinnering aan je oma! Ze lijkt trouwens wel een beetje op de mijne, komt misschien ook doordat mijn oma ook in een rolstoel zat. Dat zijn en blijven gewoon dierbare herinneringen. Lekker van genieten dus! En wel heel erg leuk dat je dochter uitgerekend 100 jaar na oma is geboren! Ik was iets van 10 toen mijn opa stierf en ik voor het eerst een crematie bijwoonde. Pfff, heftig hoor maar wel ben ik dankbaar dat ik er bij mocht zijn.

    Like

  8. Eigenlijk is dat best tof, precies 100 jaar tussen Eliza en je omaatje. ๐Ÿ™‚
    Begrafenissen zijn ook wat aparts. Ik mocht ook niet mee naar die van mijn opa, was 7. Mijn eerste begrafenis was op mijn 17e, de oma van mijn moeder. Terwijl je nu steeds meer ziet dat kinderen wel meegenomen worden.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s