Het Zwemmen

Vandaag wil ik eens proberen om wat meer te vertellen over mijn werk op de maandag, voor het eerst heb ik begrepen, gaat dit op de maandagochtend in deze vakantie gewoon door. De woensdagavond kent wel de zomerstop en deze is er nu dan ook. Ik heb dus even vrij op de woensdagavond.

Beide dagen draait het om hetzelfde, tegelijk is het heel verschillend qua werk. Je hebt namelijk ‘de woning’ en zwemmen, en de ‘dagbesteding’ en zwemmen. Op de maandag zwem ik dus mee met de dagbesteding en dit is heel erg stabiel, ik kom rond kwart over 10 daar aan ongeveer of iets later, als ik er maar voor half 11 ben. De tassen staan klaar en dan is het even wachten op de leiding tot alles compleet is en we kunnen gaan lopen. En ook of de andere groep, we zwemmen namelijk met twee groepen tegelijk, klaar is.

We lopen met zijn allen naar het zwembad, de verstandelijk beperkten, sommigen in rolstoel, anderen gewoon lopend, hoe ziet dit er nu uit? Wat voor cliënten zijn het?

Helaas kan ik niet teveel vertellen behalve algemeen gezien. De cliënten hebben een beperking verstandelijk allemaal, en je moet denken aan de leeftijd van anderhalf jaar oud, ze begrijpen je, ze kunnen luisteren, maar of ze het doen is de vraag. In deze groepen praat bijna niemand, niet in de mijne in elk geval, maar ze verstaan en begrijpen je maar al te goed. Als je hen vertelt dat ze lief zijn, dat je ze gemist hebt, dan kan er een mooie lach ontstaan.

Tegelijk is het veel kwijlen, schreeuwen bij sommigen waar anderen weer stil zijn en niet tegen die drukte kunnen. Ze komen kusjes halen of knuffels of moeten niets van je weten. het is elke week weer de vraag, maar dat ze je gaan herkennen en weten dat ze dan gaan zwemmen is een zekerheid.

Ze zijn ook allemaal luierdragend, en dan heb ik een groep met mensen welke tussen de 20 en 50 jaar ligt. Ruim genomen.

Wat is mijn werk nu eigenlijk? Waar draait het om?

Mijn taak is, dat ik met 1 van hen meeloop en in de gaten hou, ik ben namelijk een zwemmaatje van 1 cliënt, tegelijk kent de rest mij nu ook natuurlijk en zwem ik met allemaal wel even omdat dit kan. Mijn cliënt is soms liever even op zichzelf en teveel prikkels kan hij niet hebben, dus heb ik die mogelijkheid, hij zit ook vaak in dezelfde hoek van het zwembad en doet er weinig. Waar de rest het hele bad door gaat met spelen en drijven of gewoon ontspannen. met onze hulp.

Mijn taak ligt vooral in de kleedkamer, we zitten verdeeld over twee kleedkamers, de grote en zo helpen wij elkaar, ik help dan ook meer cliënten met uit en aankleden, maar vooral mijn cliënt, en laat ik eerlijk zijn, hij is de meest makkelijke van dit stel. Omdat ik zelf thuis al mijn badpak aan kan trekken, ben ik ook het snelste klaar met uitkleden, om dan eventueel te helpen bij de anderen en te zorgen dat de leiding, mijn collega’s zich ook om kunnen kleden hoe sneller dit gaat, des te sneller kunnen we het water in.

Anderhalf uur lang, mag ik dan in het water zijn, warm water, dus goed voor mijn spieren en die van hen. Om dan te zingen, papegaaitje leef je nog, handje klap, twee emmertjes water halen met weer een andere cliënt, eentje zwemt elke week met zijn eigen vader, ja dat kan ook! Dat ouders komen om met hun eigen kind te zwemmen, er zijn twee die dit doen, allebei aba’s (vaders). Tussendoor kletsen we en maken we gewoon een hoop lol met elkaar, voor sommige cliënten kan het niet gek genoeg!

Af en toe, is er even tijd en ruimte om alleen te drijven, alleen pas op, want hij of zij komt eraan, en je moet erop bedacht zijn dat ze je of bij je haar grijpen en niet meer los laten, of dat je ineens vast gegrepen wordt en zelfs onder geduwd, hahaha Want die gasten hebben kracht!

Na anderhalf uur is het tijd om te douchen, iedereen bij elkaar al dan niet in rolstoel, het bij elkaar zien te houden terwijl wij onze haren wassen even snel, en dan de kleedkamer weer in en proberen ze af te drogen, luiers aantrekken en aankleden die hap. En dan moet je zelf nog… en wachten op elkaar.

Dit gaat de ene week sneller dan de andere week en vaak zit ik als eerste met mijn cliënt al voor te wachten op de rest, om zo hem in elk geval uit de drukte te halen en te houden. Als de groepen compleet zijn, lopen we gezamenlijk weer terug, neem ik afscheid en fiets weg. Tot volgende week!

Het klinkt als licht werk, zwemmen is toch leuk? Absoluut, maar het is zwaarder dan je denkt, je bent constant bedacht op van alles, niet te botsen op elkaar, sommige cliënten kunnen niet lopen in het water of willen dat niet, dus die hangen aan je, kortom afwisseling van de wacht is ook belangrijk en dat iedereen zijn of haar aandacht krijgt.

Ogen in je achterhoofd zijn in elk geval ontzettend belangrijk. Ik vind het op de maandag zover nog altijd het meest leuk!

Denk jij dat jij dit zou kunnen doen? Lekker zwemmen met verstandelijk beperkten die niet ouder zijn in hun hoofd dan een anderhalf jaar? 

Advertenties

19 thoughts on “Het Zwemmen

  1. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet weet of ik het zou kunnen. Het is absoluut heel mooi dat jij dat zo goed kunt. Ik ben niet een heel geduldig persoon, maar heb wel 8 jaar lang met bejaarden die iets mankeerden gewerkt, waarbij ik ook zeer geduldig moest zijn. Altijd helpen, eten geven, en weet ik wat allemaal. Ik kon dat heel goed, het was alsof er op dat moment een knop om ging en ik mezelf helemaal instelde op dat werk. Misschien dat ik het dus wel zou kunnen, ik weet het niet. Het is echt heel mooi en dankbaar werk, dat vond ik ook al in het verpleeghuis. Zou dat absoluut zo weer doen!

    Liked by 1 persoon

    • Als je dat al hebt gedaan, 8 jaar lang, dan kun je dit ook, het is net zo hard een knop die je omdraait 😉 En ik heb ook even met alzheimer bejaarden gewerkt natuurlijk, en eerlijk gezegd? Gaat dit dan weer wat sneller juist, bij de bejaarden werd mijn geduld meer op de proef gesteld, hahaha

      Liked by 1 persoon

    • Geloof mij Sjoerd… ik werd direct gekoppeld aan mannen, er waren geen vrouwen die ik kon ‘dragen’ om het zo maar te zeggen, en dat was ook gek in het begin. Uiteindelijk leer je daar mee omgaan, het is en was, in feite in het diepe springen, ook voor mij 😉

      Like

    • Dank je wel, het is inderdaad, voor hen die dit echt dagelijks doen, de groepen onder zich hebben elke dag opnieuw, echt heel zwaar werk, maar ook een hoop lol, en soms een dagje dat ze allemaal de pet verkeerd hebben staan, hahaha

      Liked by 1 persoon

  2. Knap dat jet het kan! Ik denk dat ik het wel zou kunnen als het echt niet anders kon, maar ik zou het niet makkelijk vinden. Ik heb als vervangende dienstplicht met dementen moeten sjouwen( rondrijden in hun rolstoel naar bv de kapper) en vond dat al vreselijk. Maar toen was ik nog jong natuurlijk.
    Dus, ja, ik denk wel dat ik het kan.

    Liked by 1 persoon

  3. Eerst even dit:nee, ik zou het zelf niet aankunnen. Ik heb een zus die heel haar leven bij gehandicapten heeft gestaan, geestelijke en lichamelijke, ik weet dus hoe zwaar het is om zo iets tot een goed einde te brengen. Petje af dus hoor, ik bewonder je daarvoor!

    Liked by 1 persoon

  4. Bewondering voor wat je doet. Zelf heb ik het nodig om ook contact te maken in gesprek etc. Ik was eerst beweegmaatje bij Avant Sanare en ben nu wekelijks 2x buddy om hard te lopen met blinden en slechtzienden. De balans vinden is heel belangrijk heb ik gemerkt.

    Groetjes,

    Dorothé

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s