Het bruidsmeisje in de kerk 2

Heb je deel 1 gemist? ~klik hier~

Rosa stapte terug in de auto net als haar tante die nu echt haar tante was geworden en haar oom en de fotograaf bestuurde de auto. Eindelijk weer wat warmte na die ijzige wind. Op naar de receptie dacht Rosa maar nee de auto reed het dorp weer in en sloeg af vlak bij de school en al snel nog een keer en voor de kerk stopten zij.

Voor de kerk zag zij haar eigen familie staan, de deuren waren open en zo ook ene rode loper lag uit op de trap door naar de deuren. Dit had Rosa nog nooit gezien. De familie van de bruid stond er ook. Wat gingen ze doen dan? Rosa herinnerde zich nog wel dat zij met de jurk aan thuis te horen kreeg dat zij halve stapjes soms moest maken. Een stap, haar tweede voet naast haar eerste voet en dan pas de volgende stap maken, maar het waarom, ach, om de jurk nog mooier uit te laten komen dacht ze.

Rosa nog nooit in een kerk geweest, ze kende deze kerk wel, het was een kerk, maar wat men erin deed wist zij niet. Wel dat deze elke zondag de klokken luidde. Dat had ze weleens gehoord als zij bij haar opa en oma logeerde op het dorp en haar oma zei dan: ‘ach dat zijn de mensen die naar de kerk gaan op zondag, ze worden geroepen, luister maar naar de klokken: Kom…. Nou… Kom…. Nou.’ In het ritme van de klokken zei haar oma dat dan met een glimlach. Maar wij gingen niet. Het kwam niet in Rosa op om verder te vragen, noch werd er verder aandacht aan besteed. Wel was Rosa weleens in de buurt van de kerk geweest en had zij het kerkhof weleens in haar eentje bezocht wat ernaast lag. Maar dat deed zij alleen op haar fiets, het dorp verkennen en de andere kerk lag natuurlijk langs de snelweg dus dat was altijd het punt naast de suikerfabriek om te zien dat zij er bijna was en de halte naderbij kwam om uit te stappen.

Nu stonden er mannen en jonge jongens ook in witte jurken en zelfs een mijter op hen te wachten. Ze stapte uit en zij moest achter de de jonge jongens aan lopen werd haar vertelt. ‘Moeten jullie niet eerst dan?’ Nee, zij zouden direct achter mij komen, Rosa vond het wat eng, van samen met haar oom en tante moest zij nu alleen die loper af achter de vreemde jongens aan? Ze deed natuurlijk wat van haar gevraagd werd, ze kon weinig zien achter haar en keek zelfs om of haar oom en tante er wel aankwamen. Rosa deed haar halve stapjes, doch erg snel, en haar tante wist ondanks de afstand toch aan te geven toen Rosa omkeek, dat het langzamer moest, met een lach zei haar tante dat, op haar gezicht, pretoogjes? Ja vast en zeker. Rosa liep langzamer en het leek lang te duren, ze zag de banken maar nog meer wat voor haar lag aan het einde van de loper. Niet wetend wat te doen behalve dan maar doorlopen, maar waar moest zij zitten dan? Vreemde gezichten in de banken eerst en pas vooraan herkende ze ineens aan de ene kant haar familie, haar moeder, oma, opa, haar andere ooms en tantes, gelukkig… ze waren er ook en wel allemaal. En aan de andere kant zag ze de ouders van haar tante en haar broers die Rosa ook weleens had gezien.

Voor in de kerk werd Rosa op een stoel gezet zonder leuning met een soort tafeltje voor zich, daar mocht zij haar bruidsboeket opleggen en ergens begon er muziek te spelen, Rosa schrok, zo hard om dan achterop te kijken terwijl haar oom en tante vrij ver bij haar vandaan bij de oudere man met mijter op geknield zaten op lagere bankjes. Rosa zocht de veiligheid van haar familie op, eigenlijk wilde ze daarheen. Maar zij bleef zitten en orgel speelde, Rosa had dat nog nooit gehoord of gezien en keek achterom, bleef kijken, tot ze de blik van haar opa opving, want Rosa keek niet alleen daar, maar over alle mensen heen, naar de muren, dan naar voren, de zijkanten. Een Katholieke kerk zo bleek het te zijn achteraf en zij was er nog nooit van haar leven binnen geweest.

parochie-onze-lieve-vrouw-geboorte-rk

Ze keek haar ogen uit, wat was het mooi, vooral het beeld van de vrouw wat zij ook zo her en der zag, met een kindje op haar arm. Veel goud ook, wauw. En de blik van haar opa stond wat nors naar haar toe, waarschuwend zelfs. Wat deed Rosa dan verkeerd? Hij probeerde Rosa zover te krijgen van een afstand dat zij vooruit moest kijken en stil moest blijven zitten ipv zo te draaien en te keren.

kerk1

De boodschap kwam door, van de ceremonie die allang bezig was, kreeg Rosa verder weinig mee, ze zat er ook best ver vanaf. Het enige wat Rosa nog onthouden heeft is dat haar tante met bloemen, anders dan haar bruidsboeket mee genomen werd naar een zij nis, een nis die eigenlijk niet te zien was bijna vanuit het midden, kon de rest dat wel zien dan? Haar tante ging er met de oude man heen en kwam terug zonder de bloemen. Haar oom glimlachte naar haar, het was wel goed. Het was overweldigend, nog even ging het door en toen keerde het zich om. De jonge jongens kwamen weer op het middenpad en Rosa moest weer als eerste achter aan terug naar buiten, haar oom en tante volgden, en de rest van de familie en vele onbekenden volgden.

kerk2

Gelukkig gingen ze nu gewoon naar de Keizerskroon waar de receptie werd gehouden om deze af te sluiten met het diner met naasten. Geen feest daarna, gewoon gezellig samen eten en daarvoor even verzamelen in de zaal waar iedereen haar oom en tante konden feliciteren en Rosa weer vrij was, meer vrij om gewoon lekker bij haar opa en oma te zitten en haar moeder en haar andere bekende familie leden die nog mee gingen. De cadeau tafel vulde zich, het was gemoedelijk, veel lachen, drinken, roken tot ineens de genodigden werd gevraagd om mee te komen, in een weer aparte zaal net als de vorige keer, stond de lange tafel al klaar gevuld met van alles en volgde het diner.

Rosa had een mooie bijzondere dag achter de rug gehad en mocht naar bed, ze was ook moe, de vlechten in haar haar mochten in blijven zitten, alleen de bloemen moesten eruit. De volgende dag zat haar haar nog net zo strak als de dag daarvoor, zo bleek, kon Rosa twee dagen met de vlechten in blijven lopen, zo strak zat het, om de derde dag hele mooie kleine krullen te hebben. Daarna helaas, na het toch wel een keer wassen was het weg en was het leven weer gewoon.

Nu had zij eventueel nog 1 oom die nog ongehuwd was, maar als vanzelf wist zij dat dit haar vrijgezellige oom zou blijven, ze hoopte wel dat hij ooit met een vrouw thuis zou komen, maar dat gebeurde maar niet. Jawel, toen hij 50 werd, toen was Rosa allang moeder zelf midden 20, ze was erbij, samen met haar moeder en oma en tante natuurlijk, maar dat was totaal anders 😉

Haar nichtje zou bijna exact 2 maanden later geboren worden, van haar andere oom waar zij 5 jaar eerder bruidsmeisje was geweest.

Note: ik heb in het eerste verhaal een rekenfoutje gemaakt, ik was nog net 8 jaar oud, gezien ik net 9 was toen mijn nicht ter wereld kwam.

Note 2: Daarna heb ik gewacht en gewacht tot er meer nichtjes zouden komen, neefjes kwamen niet eens in mij op, die zijn er nooit gekomen, helaas is dit huwelijk enige jaren later…. Stuk gegaan, dat is ook waarom ik amper foto’s heb, zelfs niet van in de kerk, dat is allemaal allang weg.

Note 3: alle foto’s komen van Google af, maar zijn van de kerk te Halfweg. Het gekke is, als ik er nu nog ben en ik krijg de gelegenheid, dat ik er nu nog heen ga om kaarsjes te branden voor hen die al over zijn naar de andere wereld.

Advertenties

27 thoughts on “Het bruidsmeisje in de kerk 2

  1. Jeetje Suuuus ik zie het voor me…jij al draaiend op je stoel om de boel te bekijken ..
    uhhhh een nicht van ons ging trouwen en mijn zoon was 5 …was nooit in een kerk geweest…en werd meegenomen ff snel door een andere nicht …ze zaten op de 1e rij…schuin voor me….de kerk barste los in gezang…ik zie nog mn zoon op zn knietjes gaan zitten..zich omdraaide ..vol verbazing de volle kerk in keek….en ja hoor….hij rekte zich eens uit …en ging met een uitgestreken gezicht met zn handen als dirigeer stokjes aan de gang…
    Ik moet zeggen….ik snap je Opa 😜

    Liked by 1 persoon

      • Dan mezelf…jaartje of 5 en mn jongste oom ging trouwen..ik als oudste kleindochter die vernoemd was naar Oma …Oma was weduwe en ik moest naar haar lopen en zitten .. Ook wij kwamen niet meer in een kerk..de rest van de familie wel..Dus het was mij goed gezegd…je loopt en zit naast Oma …en als Oma haar ogen dicht doet om te bidden …dan doe jij dat ook !!!!
        Zucht…..wist ik veel…Oma diep ontroerd in het stadhuis…jongste kind trouwt…in diepe ontroering sloot ze haar ogen…..en ik dacht …o ze gaat bidden…en sloot ook de mijne…..verdikke verdikke ik heb dus gewoon die hele trouwerij gemist he…ook in de kerk zat Oma de hele tijd met haar ogen dicht !!
        Weet je dat er zelfs fotos van zijn dat ik zeer vroom naast Oma zit..ik moet toch eens contact zoeken met mn neefje …kijken of hij het trouw album van zn ouders heeft whahaha

        Liked by 1 persoon

        • Whahahahahahahaha oh wat erg! Het enige wat ik als 5 jarig bruidsmeisje heb gedaan, net 5 ook, is mijn eigen pony geknipt, ook een verhaal apart, dat vond mijn oom dus niet zo heel erg geweldig, whahaha ik zie er dus niet uit op de foto’s…. 😉

          Liked by 1 persoon

  2. Wauw.. dat je dat nog allemaal weet. Er zijn dingen gebeurd in mijn jeugd waardoor ik bewust en onbewust dingen heb willen vergeten uit mijn jeugd. En maar, je kunt niet altijd zelf kiezen en het onderbewustzijn wist gerust alles.

    Love As alwyas
    Di Mario

    Liked by 1 persoon

    • Och ik kan nog verder terug, maar goed je weet zelf niet wat je wel en niet wist natuurlijk 😉 Dat heb ik allang opgemerkt onderweg, dingen die ik nog zo goed weet, anderen niet eens meer weten, hahaha En ook andersom natuurlijk, dit heeft toen gewoon diepe indruk op mij gemaakt, want van mijn andere oom en tante weet ik eigenlijk niets of weinig meer behalve de foto’s… en dat ik mijn haar zelf had geknipt vlak ervoor, hahaha

      Like

  3. Ik sta versteld van je geheugen. Of misschien is dat normaal voor ene kind van 8. Ik weet dat ik bruidsjongen was tijdens het huwelijk van mijn peet oom en tante, maar dat weet ik door de foto’s en niet door herinneringen. Maar ik was 5 of zo, en misschien zit daar het verschil.
    Leuk om te lezen!
    grts 🙂

    Liked by 1 persoon

    • Hahahaha ja dat is de leeftijd denk ik, de bruiloft waar ik bruidsmeisje was toen ik nog maar net 5 was… 1976, jan. weeet ik ook weinig meer van…. mijn andere oom dus 😉 Ik herkende wel de stoel tijdens deze bruiloft op het Raadhuis! De rest… geen idee meer, behalve van de foto’s inderdaad 😀

      Like

  4. Echt bijzonder om dat allemaal op te schrijven, voor jou om het later terug te lezen. Tof dat je het sowieso allemaal nog weet! Mijn eerste bruiloft die ik bijwoonde was op latere leeftijd, ik denk dat ik 14, 15 of 16 was. En ik weet er alleen nog flarden van haha

    Liked by 1 persoon

  5. Ook een trouwerij zit vol protocollen, en de verwachting is dat het voor een keer is.
    Het is de dag van haar leven, kerk en dan de receptie.
    Aan het einde van de dag een hoofd dat omloopt. Hans

    Liked by 1 persoon

  6. Goede morgen lieve Morgaine. Een mooi vervolg op je nostalgisch en goed geschreven verhaal. En in wat een mooie kerk gign dat door, een knap voorbeeld van de art deco.Dat je daar nu kaarsjes moet branden voor al degenen die je nu al verloren hebt maakt het een beetje schrijnend hé…

    Liked by 1 persoon

    • Ik moet eerlijk bekennen dat alle familie leden die er nog zaten nu ondertussen alweer zeker 2 jaar daar weg zijn, er woont nu nog praktisch nul daar in het geboortedorp van mijn oma, moeder en ooms… dus kom er niet meer.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s