Het bruidsmeisje (in de kerk) 1: uit mijn oude doos

Thomas heeft een nieuwe challenge bedacht voor 2017. Het heet ~Moeders Koekjestrommel~ Erg leuk, maar ik zal er niet echt aan meedoen denk ik, tenzij ik het bij mijzelf hou. Privacy van mijn familie hou ik graag in ere, toch kwam er een verhaal op omdat Narda over haar kiekjes trommel is gestart en ik las iets waar ik van dacht, oh ja! En ik zei haar, wie weet ga ik daar weleens over schrijven, echter is het bij mij een doos, een betere tijd dan nu is er niet. Het zal in 2 delen verschijnen, hier deel 1.

Het Bruidsmeisje (in de kerk).

Rosa was blij, eindelijk was de dag aangebroken dat haar oom en tante zouden gaan trouwen. Voor een tweede keer in haar leven mocht zij bruidsmeisje zijn, het had al lang geduurd eigenlijk. Dit keer een prachtige jurk die op haar wachtte in haar lievelingskleuren, kobaltblauw met een witte laag kant eroverheen. Haar oma vooral maar ook haar moeder hadden al maanden van tevoren zitten knippen, naaien en doen om de jurk voor haar te maken. De jurk van haar tante werd ook gemaakt maar dan door iemand anders. De patronen waren bijna hetzelfde en Rosa weet nog dat zij met regelmaat samen met haar moeder even naar opa en oma toe moest om te passen.

Allemaal in het geheim vooral, haar oom mocht niets zien en niets weten! En ze weet nog dat op 1 dag iedereen ineens begon te vliegen en rennen terwijl ze net op de stoel had gestaan met de jurk nog aan. Haar oom kwam eerder thuis van werk of zo, in elk geval, hij parkeerde de auto voor de deur en er was paniek, zo weet Rosa nu.  Het was ook dat moment dat  Rosa nog maar net 10 jaar oud te horen kreeg dat ze niets mocht zeggen tegen haar oom, die nog thuis woonde ook.

Hoe weet ze niet meer, maar haar oom kwam binnen en alles was al van tafel en weg, alsof er niets was gebeurd, natuurlijk wist hij het, is hij ergens tegen gehouden, maar wist Rosa veel. Ze hield haar mond en het leek eeuwen te duren voor het eindelijk zover was.

De dag brak aan…

21 november 1980, eindelijk zou zij in haar jurk samen met haar oom en tante mee mogen naar hun bruiloft, eindelijk gingen ze trouwen! Want Rosa was dan wel al 10 jaar, maar haar tante was er eigenlijk altijd al, dat haar oom en haar tante zelf nog best jong waren had zij niet door, dat komt later pas allemaal. De dag begon, hectisch? Voor Rosa niet zozeer, ze was bij opa en oma en moest mee naar de kapper. Haar moeder, haar oma en zijzelf, Rosa werd in een stoel gezet en wel 3 dames begonnen aan haar te frunniken, wat was dat een fijn gevoel. Het duurde wel erg lang allemaal. Haar oma zag ze af en toe in de spiegel, want ze mocht niet bewegen ze moest stil blijven zitten, pfffffffff Haar oma kreeg krulspelden in, ze zag haar oma even later bij de wasbak (wassen/watergolfje), en haar oma was al klaar en ging op de bank zitten in de zaak tot Rosa klaar zou zijn. Geen idee van tijd maar achteraf bleek dat ze maar liefst 3 uur bezig zijn geweest met Rosa’s haren alleen al, maar ja, ingevlochten, 3 vlechten met echte bloemen in haar haren.  Wat zat dat lekker en wat zag het er mooi uit, jammer alleen dat Rosa niet zelf de achterkant kon zien met de bloemen erin. Heel even maar.

De kapper & de jurk

Ze kreeg haar jurk aan en werd vervolgens samen met opa en oma en moeder naar haar tantes huis gebracht, daar zou ze haar bruidsboeket krijgen dat wist zij. Maar eerst werden zij verwelkomd door de ouders van de bruid, haar tante was nog boven, daar was Rosa nog nooit geweest, ze zag haar tante eigenlijk altijd bij haar opa en oma thuis. Rosa hoopte op een schitterende witte bruidsjurk, a la Sissi, maar daar kwam Rosa er pas achter dat haar tante exact dezelfde jurk droeg als zijzelf? Ook in het kobaltblauw met hetzelfde witte kant eroverheen. Rosa wist niet dat dit kon. Haar tante had er alleen een bijpassende hoed bij en haar decolleté was anders, die was in een V hals en die van Rosa was rond gemaakt. Ze zeiden elkaar gedag maar tegelijk mocht Rosa niet te dicht in de buurt komen want make up, haren, het zat bijna allemaal goed. Rosa verveelde zich zelfs een beetje, zoveel drukte en er gebeurde nog niets, zo leek het, zij was al klaar. Het wachten was op haar oom, die later voor kwam rijden en zijn bruid ophaalde van boven om dan haarzelf op te halen met een eigen boeket.

Het Raadhuis

Nu was het echt zover, tijd om naar het Raadhuis te gaan, het was koud die dag, er snee een ijzige wind door alles heen, en het kant van de mouwen was dun, erg dun, alleen kant, daarom had Rosa’s moeder thuis een vestje gebreid met parels erop gezet, dat zat gelukkig wat warmer. Op het stadhuis van het dorp werd Rosa in dezelfde stoel gezet als 5 jaar eerder bij de bruiloft van haar andere oom, waar zij ook als 5 jarige bruidsmeisje bij was. Van die dingen die zijn als je het enige kind en nichtje bent 😉

Na de ceremonie werden er opnieuw weer foto’s gemaakt, dat wist ze nog van de vorige keer, alle familieleden op de trap buiten, maar ook binnen alleen met haar oom en tante, soms ook zonder Rosa zelf, natuurlijk maar daarna gingen ze Spaarnwoude in voor foto’s.  Alleen daar zou Rosa op te zien zijn met het vestje aan, zo ook haar tante en de wind was zo hard, ondanks de blauwe lucht en witte wolken, dat het echt ijsberenkoud was. Rosa was dit keer best blij dat ze weer naar de auto mochten gaan. Klaar waren ze, dacht Rosa, maar nee… Er stond nog iets te gebeuren, iets wat totaal anders was, waar Rosa niets van wist, haar familie was vergeten Rosa van tevoren eens mee te nemen of te laten zien wat er nog meer ging gebeuren….

trouwdag11

Later zou ik deze jurk nog 1 keer dragen ik paste hem nog net, tijdens de eindejaarsmusical van de lagere school in de zesde klas.

 

Advertenties

46 thoughts on “Het bruidsmeisje (in de kerk) 1: uit mijn oude doos

  1. Leuk geschreven, zie het zo voor me de tafel snel leeg ruimen, de spanning voor de grote dag.
    Nog even dit en dat, naar de kapper.
    Foto’s ook zo wat, gelukkig blauwe lucht en witte wolken, bij mij grijs en somber.
    De kleding doet me denken aan de bruiloft van een broer, ook in de jaren 80. Hans

    Liked by 1 persoon

  2. Ja, ik houd mijn familie ook zoveel mogelijk gescheiden van mijn blog. Aam dat soort uitdagingen doe ik ook niet mee. Sterker, ik doe helemaal nooit mee aan herhaal dingen en zo. Stel je voor dat ik elke woensdag een vast thema had. Dan stopte ik per direct. 😀
    Wel een grappige foto. Is dat bewerkt of hebben ze gewoon een koekjeshoofd? 🙂
    grts 🙂

    Liked by 1 persoon

    • Zoveel verhalen zou ik kunnen schrijven, alleen al naar aanleiding van de foto’s en alle herinneringen die het los maakt 😉 En als Rosa, lukt dat nog makkelijker, gek he? 😀 Dank je wel. Meer foto’s heb ik eigenlijk niet van die dag… maar dat komt nog, moet het nog schrijven ook.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s