Lief dagboek: 124 jaar

Het is al enige tijd geleden lief dagboek, ik vond nog een dagboek fragment terug in 1982, toen was zij er nog, niet wetend dat ik exact tien jaar later zelf een dochter op de wereld zou zetten. Nog langer niet zelfs.

Maar die dag beschreef ik als ik was vroeg op, in augustus ergens, samen met de familie op naar Drenthe, 0m 5 uur op, om half 7 werden wij opgehaald en gingen wij naar Drente, (Wilhelminaoord). Kleine omaatje was jarig namelijk, en in augustus gingen we dan met eerst met 2 later met drie auto’s naar haar toe. En 1x, dus met een gehuurd busje, samen, in 1 busje, dat was in 1982, mijn nichtje was toen anderhalf en mijn oma had smarties voor ons bij zich.

Ik keek er altijd naar uit naar deze dag, soms was het ook even vervelen natuurlijk en besef je nu pas, zovele jaren later hoe belangrijk die dagen zijn geweest. Dat de hele familie uit alle windstreken, Noord Holland, Flevoland, Drente, Friesland, bij elkaar kwamen bij nu zeg ik ‘de oermoeder’. Al mijn oud ooms en tantes, en achter neven en nichten, want ja, ik had op dat moment pas 1 nichtje en nu weet ik dat het daarbij blijft, ze is ondertussen ook alweer 34 en net als ik enigkind gebleven.

Maar oud omes en tantes en achter neven en nichten daar barsten wij van, en die dag kwam alles bij elkaar tenzij ze dus ook van die tak waren natuurlijk, dat was gezellig. En voor mijn nicht er was alle aandacht en ook werd ik wat losgelaten maar altijd een wandeling even frambozen plukken, er werden herinneringen opgehaald, over alle Tante Zwaantjes die ik schijnbaar had en logeerpartijen toen mijn moeder en ooms nog jong waren, allemaal mooie verhalen nu. Herinneringen noemen we dat nu.

Vandaag, zou zij 124 jaar oud zijn geworden, hoe weet ik dat zo goed? Niet dat ik dat ooit heb onthouden of zo, nee, mijn dochter, is exact 100 jaar later na haar geboren, dat hoorde ik dus ook pas nadat mijn dochter geboren was en mijn kleine omaatje al jaren niet meer op deze aarde aanwezig was.

1892 – 1992, zijzelf geboren, mijn dochter geboren.

Slechts 1 of 2 jaar later na 1982 zou mijn Kleine omaatje overlijden, ik was nog maar een startende tiener, 12? 13? Ik weet het niet meer exact, ik zat wel al in de brugklas, maar ik mocht niet mee… Het is geen feestje, zei mijn moeder.

Ik had nog nooit een sterfgeval mee gemaakt op dat moment, en ik, ja ik weet het nog, ik was zo naรฏef nog, dat ik stond te springen, want het enige wat ik bedacht, dat ik de familie weer even zou zien buiten het bekende om van de datum in augustus, een andere datum, en mijn moeder, heel wijs, heeft toen besloten dat ik beter thuis kon blijven.

Ik ben blij dat ik haar nog bewust heb mee gemaakt, ik weet nog dat ik het elk jaar weer wonderlijk vond, voor zij ging dementeren, dat zij precies wist wie ik was, zo vaak zag zij mij niet, 1x per jaar? En alles wist. hahaha

Het waren mooie dagen, die ik koester en elk jaar rond 14 augustus is ze even volop bij mij, omdat de herinneringen weer opkomen.

Mijn kleine omaatje, een naam die ik haar schijnbaar heb gegeven ooit, en de familie heeft aangehouden, mijn overgrootmoeder, vandaag denk ik aan jou.

kleine omaatje

Deze foto is overigens uit 1981, dit weet ik omdat ik haar jurk zie, hier is mijn nichtje net een half jaartje ongeveer, die dag zijn er door een fotograaf pro foto’s gemaakt, van mijn kleine omaatje met mijn nichtje alleen, maar ook met mij. Zelf droeg ik een wit broderie zomerjurkje waar ik mij een prinses in waande als ik die droeg, met spaghetti bandjes.

‘Gelukkig hebben we de foto’s nog’

Heb jij 1 van jouw overgrootouders nog gekend en meegemaakt?ย 

Advertenties

45 thoughts on “Lief dagboek: 124 jaar

    • Ik had 3 oma’s dus en 1 opa, mijn andere Indische opa was allang overleden, mijn vader was toen nog kind, mijn oma is al als weduwe naar Nederland gekomen ooit… ๐Ÿ˜‰ En dat valt niet mee, dat je dan wel zo jong al… dat heeft mijn dochter dus ook gekend, met 4 eerste opa, met 5 de volgende opa… en later mijn oma’s 2003 en 2004… Heel lastig vond ik dat. โค

      Liked by 1 persoon

  1. Nee.. grootouders was alles wat ik had. En dan ook nog maar van 1 kant natuurlijk. En dan is mijn held Luca ook nog overleden toen ik 11 was. Gelukkig heb ik mijn oma nog mogen meemaken tot zeven jaar geleden. Vlak voordat Shirel geboren werd is ze overleden. Ze wist wel dat ik papa zou worden en dat maakte haar zo trots.

    Love As always
    Di Mario

    Liked by 1 persoon

    • Zo’n verhaal ken ik ook van dichtbij,d e moeder van mijn beste vriendin, eerste keer oma worden, ze heeft net het nieuws gehaald toen, dat haar dochter mijn beste vriendin zwanger was… dat is hard hoor, als het om je moeder gaat en een vader heb je al nooit gehad… Jammer ook dat ook jouw oma het net niet gehaald heeft met Shirel. โค

      Like

  2. Ik heb 2 grootmoeders, 2 grootvaders รฉn 3 overgrootmoeders gekend. Overgrootvaders heb ik nooit geweten en de 4e overgrootmoeder was er wel, maar heb ik niet gekend. Op dit moment heb ik enkel nog mijn 2 grootmoeders. De vrouwen in onze familie leven duidelijk langer dan de mannen…

    Liked by 1 persoon

  3. Een dagboek helpt je wel herinneren wat je al was vergeten, net als foto’s.
    Ook merk je dat vele niet meer leven, maar je koesterd het veleden toch. Hans

    ot, herken me wel in je verhaal over linkshandige, zo gebruikte mijn kinderen de computermuis ook links.
    Ben ik de muis ook maar rechts gaan gebruiken.

    Liked by 1 persoon

  4. Ja, ik heb mijn opa en oma van vaders kant gekend. Van moeders kant was mijn oma al overleden en mijn opa naar Canada geรซmigreerd. Die heb ik dus nooit gekend en deze is reeds ook al overleden.
    Ik hoop zelf een opa te kunnen zijn voor al mijn kleinkinderen maar zover is het nog niet ๐Ÿ™‚
    grts ๐Ÿ™‚

    Liked by 1 persoon

  5. Ik heb de moeder van oma en de vader van opa van mijn moederskant en de moeder van oma van vaderskant gekend en kan me ze ook goed herinneren. Mijn beide oma’s en opa’s hebben jarenlang elke week geklaverjast, bij de oma en opa die naast ons woonden mocht ik dan de troef draaien.
    Fijn om ze zo op een mooie maandagmorgen weer in gedachte te nemen.

    Liked by 1 persoon

  6. Van mijn overgrootouders heb ik niemand gekend en ik geloof zelfs dat mijn ouders hun eigen grootouders ook niet gekend hebben.
    Het klinkt heel clichรฉ om te zeggen hoe snel de tijd gaat, maar zo oppervlakkig bedoel ik het niet. Zelf sta ik er ook bijna dagelijks van versteld hoe scherp veel herinneringen mij voor de geest staan van de leeftijd die mijn eigen dochter inmiddels bereikt heeft. Dat laatste kan ik zo moeilijk vatten. Dat mijn dochter inmiddels ook al zo oud is als ik toen zelf was. In je eigen dochter blijf je zelf toch altijd dat ‘kind’ zien, ongeacht hoe oud ze al is. Vind je niet?

    Liked by 1 persoon

    • En OF ik je snap, de mijne is al IN de twintig, en ik was zelf 20 toen ik haar kreeg, hoe denk je dat ik nu terug kijk op dat feitje alleen al… dat ik al ruim 4 jaar moeder was op haar leeftijd van nu, en zij nog nu werkt, spaart, doet, weet ik al niet wat en wel samen woont etc. Maar kinderen nog niet in de picture zijn, al vroeg ze wel laatst, hoe ik zou willen dat ze mij gaat vertellen als ze ooit zwanger zou zijn, lol… Alles is relatief, maar ik snap je heel goed, haar leeftijd, brengt automatisch herinneringen terug van toen ik die leeftijd had. X

      Like

  7. Wat een lief geschreven artikel :-). Ik heb mijn oma nog bewust meegemaakt. Toch was ik nog vrij jong om alles nog goed te kunnen onthouden. Eigenlijk wel jammer. Toch weet ik dat ik veel op mijn oma lijk, ik hou ook van paarden en voetbal net zoals zij :-).

    Liked by 1 persoon

  8. Overgrootouder heb ik niet meer gekend
    En mijn grootvader langs moeder zijde was ernstig toen ik er kwam zou niet lang meer leven stierf een paar maanden na mijn geboorte en daarop hebben ze mij naar mijn grootvader genoemd

    wat het huis van mijn vader betreft ik rijd er iedere dag langs zie dat ze erin aan werken zijn en wilde toch wel graag weten wat ze doen …. Alle binnenmuren zijn weg vandaar dus een stenen geraakte en geen ziel meer

    Liked by 1 persoon

  9. Ah wat een lieve blog! Precies die 100 jaar ook, heel mooi! Alsof het zo moest zijn. Ik heb al mijn grootouders gekend, maar van mijn oma’s heb ik niet heel veel herinneringen. Alleen als ik foto’s zie komt het wel weer een beetje terug. Mijn opa’s heb ik wel heel goed gekend. Ik was echt totaal over de rooie toen de eerste overleed. Nog nooit echt een overlijden meegemaakt, behalve van mijn oma’s dus, maar toen was ik te jong. Inmiddels heb ik te veel overlijdens meegemaakt. Mijn andere opa daar was ik zelfs bij toen hij overleed. Als enige ook, ook weer alsof het zo moest zijn. Ik heb mooie herinneringen aan hen en ik geloof nog steeds dat ze nog steeds ergens in de buurt zijn.

    Liked by 1 persoon

  10. Ik ben dit jaar 30 geworden, ik heb beide ouders, alle 4 de grootouders nog nu. Mijn overgrootmoeder Meme O (de moeder van mijn grootmoeder langs moeder’s kant) heb ik nog tot mijn 6de gekend. De naam komt trouwens van dat ik Grote Meme moest zeggen, maar als kind kon ik dat niet uitspreken. Toen werd dat Meme O en dat is altijd meme O gebleven ๐Ÿ™‚
    En hรฉรฉl uniek: Meme O had een tante, die heb ik gekend tot ik een jaar of 9 was – Tante Clara – die was 103 toen ze kwam te overlijden (longontsteking in het rusthuis). Volgens wat mij altijd werd verteld, was dat dan mijn bedovergroottante – ofzo.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s