De werk makelaar: het gesprek

Gisteren schreef ik al een inleiding over de brief die ik kreeg om op gesprek te komen bij de Gemeente, bij de werk makelaar, zo wordt dat hier genoemd. Dit is een persoon die gekoppeld wordt aan jou om jou te helpen en te ondersteunen op zoek naar werk, zoals in de brief al stond, dat dreigende. Kortom, je kunt van tevoren met de verkeerde instelling al een beeld vormen van de naam die in de brief staat, ja die stond er ook al in. Welke ik niet zal noemen natuurlijk. Ik kreeg een Meneer in elk geval, laat ik hem G. noemen.  Ik nam de bus omdat ik al berekend had dat als dit gesprek klaar zou zijn, dat ik dan direct door kon naar mijn werk, wat ik er ook zou gaan doen. Ontslag of blijven. Een kwartier te vroeg dus ruim op tijd kwam ik aan en hielp een gastvrouw mij om mijn nummer te trekken, dat gaat hier met je BSN nummer als je al gepland staat. Ik ging zitten en keek rustig om mij heen, het is rustiger bij sociale zaken sinds ze het verhuist en verbouwd hebben, het ziet er ook heel wat vriendelijker uit dan voorheen, veel groter, en zelfs gezellig met grote zitoppervlakken en een paar banken, het was zelfs stil vond ik bij de normale balies, niemand die er stond om even iets te regelen dit keer, dat heb ik weleens anders gezien.

Pling Plong!

Het scherm belt het volgende nummer af ergens, alles gaat door elkaar en ineens zie ik mijn nummer, W665, ja waarom weet ik dit nog eigenlijk? Goed, de balie stond erbij en die kende ik nog niet, dus even zoeken, ik moest aan het einde het hoekje om en daar bleken nog meer balies te zijn, ohw, nog niet eerder ontdekt. Een jongeman schud mijn hand en we stellen ons voor, we gaan zitten. Eigenlijk weet ik niet eens meer hoe het gesprek precies begon, maar met een grote lach gaf ik aan, hé hé, eindelijk gebeurt er wat! Hij leidde het gesprek in, een eerste gesprek, slechts om te zien hoe, wat en waar, een intake was het, dat stond niet in de brief overigens, dat het om een intake gaat, dat zou al veel vriendelijker zijn, en dat zei ik hem ook. En hijzelf vond die brieven ook eigenlijk totaal foutief opgesteld die wij de mensen krijgen, het is maar een intake.

Goed, daar waren wij het dus over eens, tijd om verder te kletsen en ik vroeg hem, hoe ziet mijn CV eruit, ik vind dat humor namelijk omdat ik allang weet, als ik die meestuur dat ik bij voorbaat al nul respons krijg, want in die tien jaren dat ik thuis zit, heb ik zeker wel een aantal keren op eigen houtje gesolliciteerd en zelfs gesprekken gehad om dan alsnog te horen te krijgen, ja we hadden niemand, maar vlak na jou op het laatste moment kwam er toch nog eentje binnen en die is het geworden. Ja echt heus waar, in een kledingwinkel ooit, ze zaten te springen om een part timer, er had niemand gereageerd maar natuurlijk toevallig… Goed, dat is wel weer een tijd terug.

Wat is er mogelijk?

Het gesprek werd gevoerd, ik luisterde, hij stelde vragen en dan kreeg hij een bron van info die groot was, op mijn CV had ik namelijjk vooral onder hobby’s/interesses neer gezet:

“Schilderen & Tekenen: Ik heb dan ook tot 2x toe bij de Kunstlinie cursussen gedaan in 2009 (Algemeen – allerlei  technieken)  en 2010 (Model & Portret)

Fotografie al vanaf mijn 11de jaar in bezit van eigen camera’s

Schrijven & Reizen”

En ik vertelde hem het volgende: Wat je ziet op mijn Cv onder interesses is tekenen en schilderen, ooit zat ik hier in gesprek met nu denk ik ex collega’s van jou die mijn werk zagen, ik had een geweldige contact persoon die met een burn out hier is weg gegaan, zo jammer, wat was de bedoeling. Die twee cursussen bij de Kunstlinie is door jullie betaald, ik ben er namelijk heen gestuurd door jullie, ik wist niet eens dat de Kunstlinie bestond en dit omdat zij de mogelijkheid zagen dat ik dus de WWIK in zou gaan en daarnaast een ZZP traject in zou gaan. Dit is zoals je ziet in 2009 en 2010. Toen werd het 2011 ik stond nog op de wachtlijst voor het ZZP traject, de papieren had ik al binnen voor de WWIK en toen kwam Rutte… op 1. Jan. 2011

“Het lijkt mij verstandig, dat ik nu stop met praten.”

Hij moest lachen, ja echt, hij kan natuurlijk niet al te hard gaan, maar ik zag het aan hem, en het ijs was gebroken door mijn vaste riedel als mensen vragen waarom, want het is sinds die tijd, dat ik telkens zelf vraag om meer, op welk gebied dan ook! Mijn levensomstandigheid helpen te verbeteren!

Kijk, ook toen al wist ik natuurlijk dat ik niet zou kunnen leven van mijn kunstwerken, echt niet, dat is een Utopia, en zij die dat wel kunnen hebben gewoon geluk. Laten we het daarop houden, echter was het, het ZZP project wat mij verder had kunnen brengen, want ik wist allang wat ik eventueel wilde gaan starten, wat er miste in Almere, qua winkel of zo, ondertussen is er iemand anders die het zelf heeft kunnen starten, al gestart en heeft zelfs uit kunnen breiden. Opnieuw een idee, weg omdat… in dit geval… nou ja, kun je zuur van worden hoor 😉 Gelukkig heb ik leren loslaten, en de gedachte dat er een andere weg voor mij klaar ligt ergens.

Hij had ook een kladbok voor zich liggen en hier werd druk op geschreven, want een CV is een CV en je kunt niet alle zijwegen erop kwijt natuurlijk. Dus dat kon ik nu vertellen, hoe dingen zijn gegaan en verlopen en dan de hamvraag…. Hij zag direct al, dat ik heel graag wil, en ja ook de medische kant kwam omhoog en hij vroeg aan mij.

“Wat zou je nog wel kunnen denk je zelf?”

Ja, laat dit nu de absolute hamvraag zijn die ik niet kan beantwoorden, ik zit immers al heel lang thuis, en ik moet uitgaan van hoe ik thuis reageer op een aantal dingen en die begon ik te vertellen, naast fysio, als eerste zei ik:

Mijn fysiotherapeut en mijn moeder zeggen allebei hetzelfde: Receptioniste, met mensen, aanspreekpunt, telefoon, beetje computer, ik moet kunnen opstaan namelijk, lang zitten is funest en lang staan ook, dat is al punt 1. Ik vertelde hem zelfs dat mijn moeder mij al zag zitten in bijv. een bejaardentehuis als receptioniste, dat ik mensen wegwijs maak, werk met ouderen waar ik mijzelf kan zijn, kan luisteren naar verhalen.

“Maar dat is vrijwilligerswerk.” Zei G. Ja, dat weet ik zei ik nog, en is mijn moeder ook achter, ik zal maar niet zeggen wat zij dan zegt, hahaha

Hij keek rond waar we nu al zaten, pc, computer, ja ik kan typen, ik heb een typediploma, maar in 1989 was dat nog op een hamermachine, daarom heb ik dat niet apart erbij gezet, maar dat is het stukje LBO, de rest is MAVO, pretpakkket. Talen en economie en geschiedenis, meer niet.

Hij schreef dit dus niet op, wilde het wel opschrijven, maar haperde en de pen raakte het papier niet. Verder ben ik open en eerlijk en vertelde hem dat als ik thuis op de laptop al 2 uur aan het lezen ben en rond kijken dat ik dan weg moet! En de kans groot is, dat ik de rest van de dag amper tot niet meer aanwezig ben op dit moment. Mijn concentratie en mijn lichaam die andere dingen wil doen. Zo vertelde ik ook, dat ik huishouden erg leuk vind, maar dat ik zelf recht heb op hulp ivm de fibromyalgie. Dat ik deze ook heb gehad voor een jaar, maar daarna de eigen bijdrage van een lullige 15 euro pm niet meer op kon brengen omdat de NUON met een te grote rekening kwam. Wat ondertussen is opgelost maar dan nog. Toch liet hij later vallen, huishouden in de zorg. Ik moest alleen maar glimlachen, hij keek mij aan en zei: “Oh wacht, je hebt zelf nodig eigenlijk, dus dat gaat hem niet worden….”

Ik vulde aan met: Nee, ik kan die quota van binnen zoveel tijd een huishouden klaar hebben niet aan, je moet je voorstellen, hoe leuk ik het ook vind, ik doe iets, dan zit ik een half uur, dan het volgende project en ik zit weer een half uurtje met koffie en zo kan ik een hele dag bezig zijn met standaarddingen, of zelfs 4 uur lang, waar in de zorg maar 1 uur voor staat, zo standaard. Laat staan ramen lappen bijv. dat doe ik al als ik weet dat ik de volgende dag fysio heb, zodat hij mijn armen, schouders en nek plus eventueel wervel weer terug kan zetten, ik plan… “

Daarnaast, heb ik echt laten blijken dat ik niet weet wat ik kan fysiek dan, geestelijk kan ik heel veel, geloof mij, maar die fysieke kant, dat zou ik uit moeten proberen en ik ben er niet vies van om dat eventueel te komen testen, zet mij maar een halve dag achter de balie of zo, zien of het lukt, laat mij maar iets anders doen op proef, en dan heb ik het ook niet over een dag, zoiets moet dan wel minimaal een week, liever nog twee weken zijn, pas dan weet ik hoe, wat of waar.

Vrijwilligerswerk

Natuurlijk kwam ook die vraag, wat doe je daar. Nou ja, ik mag weinig vertellen, ik heb namelijk geheimhoudingsplicht, hahaha en ik schoof hem de papieren toe, met gedragscode en alles, en ik maakte ervan wat ik dan kan doen. Het is een DBS, dagbesteding, voor verstandelijk beperkten, ze draaien een winkel en maken zelf van alles, dus ik knip, plak, teken, schilder, haak, brei en doe spelletjes waar nodig, voor wie het nodig heeft op dat moment. Ik ben er eens per week en dat is maar twee uurtjes. Dus mag ik daar blijven totdat? Of moet ik nu ontslag nemen… wat ik overal lees en hoor…

Het antwoord, nee je moet zelfs blijven, je moet terug betalen en in feite heb je eigenlijk al werk en dat is goed. Yeah!

Wel zei ik erachteraan, want dat is waar hij naar toe wilde, dat ik dit werk erg leuk vind voor die twee uurtjes per week, maar dat ik dit absoluut niet als vast wil doen betaald met opleiding of zo, voor geen goud! Ik zit er nu lang genoeg om te weten hoe zwaar dit is, niet alleen geestelijk maar ook fysiek en met opleiding zit je misschien wel met hele andere groepen of in andere sectoren, dat zei ik hem dan ook, dat al mijn collega’s niet 5 dagen werken maar slechts 4, omdat het moet.

En hij stuurde aan op kinderen, NEE! Ga je gauw heen! Moet ik weer op mijn woorden letten, goede voorbeeld geven elke dag? Ik mag een dochter hebben en goed met kinderen om kunnen gaan, maar er is iets wat je moet weten, ik vind ze leuk voor even, ik vind het vreselijk om mij in te moeten houden etc, ik wil gewoon 100% mijzelf zijn, dus of met babies, of vanaf tienertijd, en liefst gewoon volwassenen! Ik ben klaar met opvoeden namelijk.

Complimenten en toen…

Hij schreef het op, ik was duidelijk, en dat kreeg ik ook te horen, je bent goed communicatief, je bent op een goede wijze assertief, je weet eigenlijk wel wat je wel wilt en ook wat je niet wilt, alles ligt eigenlijk open. Het echt willen dat de ander dat weet, is ontzettend belangrijk in deze, en dat merkte hij ook. Ook liet ik nog weten, dat ik ook heel stil kan zijn, en goed ben in luisteren, dat merkte hij nu niet natuurlijk, waarop ik zei. ‘Nogal wiedus, jij vraagt, ik vertel, dit is niet een gesprek die mij een kans geeft om te laten zien dat ik kan luisteren!’ Ik had een punt…

Zijn denktank ging aan en daar kwam uit, gastvrouw, hij las vooral gastvrouw, dus richting receptie, omgaan met mensen, ja, please! Ik wil sociale contacten, collega’s een leuke groep natuurlijk. Ik gooide er ook nog in dat ik ooit al eens bezig was geweest met de NS zelfs, dat het mij heel gaaf lijkt om conductrice op de trein te worden, dat dit bij voorbaat al een nee is, omdat ik dan een training moet doen op fysieke krachten, dat ik dan mensen in bedwang moet kunnen houden als dat nodig is en EHBO, heb ik ook niet… Kortom, dat werd niets.

Hij kwam met Steward… Oh ja, ooit wilde ik stewardess worden, ja sorry, hahaha Nee, steward op de bus, zo heet dat, dat zijn de controle mensen die in groepen van 8 of meer staan om de bussen te controloren en ook aanspreekpunten voor reizigers zijn, dat is dan binnen Almere.

Of zei hij: De GVB in Amsterdam! Uh? Wat kan ik daar dan. Ik moet bekennen ik ga zeker nog weleens naar Amsterdam maar zit dan als ik al in een tram stap, voorin vaak, achterin of in het midden zei hij, zit tegenwoordig ook een gastvrouw of heer en de GVB heeft altijd mensen nodig op de trams…. Mijn mond viel open… en ik hoorde mijn eigen woorden op zondag 6 maart in de auto op weg naar mijn pas bevallen nicht…

“Weet je Lies, (mijn dochter dus die achterin zat),  het lijkt mij zelfs super gaaf als ik in het Centrum van Amsterdam zou mogen werken, waar ik eventueel niet direct naar huis hoef omdat de stad altijd leeft, met leuke collega’s rustig nog wat tijd in de stad door kan brengen tot de spits voorbij is bijv. Als ik dan ook meer verdien, daar kan eten rustig zolang ik de laatste trein maar heb terug naar Almere, en de baas eventueel mij een treinpas geeft van maandag t/m vrijdag dat ik gewoon heen en weer kan, kosteloos…..”

I rest my case, en dat laatste, ja dat zie ik al voor mij, dat lijkt mij zo ontzettend gaaf! Al heb ik geen idee wat ik mij misschien op de hals haal, maar als dat mogelijk is? Dan ga ik ervoor! Ik bedoel, Amsterdam… Waar ik zelf ben geboren, nog beter leren kennen dankzij werk en er misschien wel een groot deel van de week door kan en mag brengen, en ik reis… heen en weer. En dat drong pas een paar dagen later tot mij door, en daar loop ik absoluut warm voor.

Wat nu?

Niets, ik hoef helemaal niets nog, G. is nu mijn denktank, hij belt of mailt mij, ik zei hem, ja mailen kan, want bedenk wel, ik zit al zolang thuis, dat ik niet altijd de telefoon hoor, of net op de wc zit, of onder de douche sta, aan het stofzuigen ben, bla… en jij belt anoniem dus kan ik niet zien dat jij het was… Dan mail ik je.. ja kan ook, die check ik zeker eens per week, hahaha Hij moest alweer lachen 😉

Ondertussen deed ik de dreigbrief in de map van mijn vrijwilligerswerk en ik vroeg nog, moet ik hier nog wat mee? Nee, je hoeft er niets mee! Mag ik hem verscheuren dan? JA, en voor zijn ogen, pakte ik die dreigbrief en verscheurde hem in ettelijke stukjes en gaf het hem, op zijn kladblog, we namen afscheid en nu, zit ik dus in de wachtmodus, ik hoop echt dat we iets kunnen met de GVB of op de bus hier, ook goed. Zo niet, dan is er nog een optie, echt een laatste optie, die er ook goed uitziet, namelijk het UWV, dan moet hij mij loslaten, dan ga ik terug naar het UWV, Team Zorg, die dan met mij gaat kijken, en als blijkt dat niets mogelijk is, is de kans groot dat ik afgekeurd wordt, maar wel een aanvulling op mijn uitkering krijg. Ook dat is nieuw zo blijkt…

Wanneer? Geen idee, die wacht modus is weer ingegaan, en ik stel mij erop in, vooral om te testen, te kijken, te zien, het enige wat ik vraag, is een verbetering van mijn leefomstandigheden, sociaal en inkomen, twee dingen die velen zich niet kunnen voorstellen hoe dat is, als je met regelmaat gewoon 0 op de rekening hebt of nog maar 10 euro met nog een week te gaan.

Duimen jullie mee? Dat ik in Amsterdam bij de GVB op de tram mag? 😉

 

 

 

 

Advertenties

45 thoughts on “De werk makelaar: het gesprek

    • Dit keer niet, het gaat of echt richting werk, of het UWV die opnieuw gaat kijken naar werk met eventueel wel opleiding, dit kan G. niet geven omdat hij voor 40 uur dan moet denken, en bedrijven die zoeken en jij al een vast contract hebt en het bedrijf of de gemeente jou de opleiding geeft… en dat is too much, hij zei zelf al, 24 uur? zou dat kunnen? Weet ik niet, moet ik proberen, en dat blijft een punt… try before you die… voordat ik het echt weet.

      Liked by 1 persoon

  1. Was het toch een minder lullige afspraak als je dacht, haha. Ben benieuwd wat er uit gaat komen! Vooralsnog is het wel fijn dat er weer wat loopt, en als de GVB wat wordt, hoe mooi en leuk is dat! I’ll keep my fingers crossed. 😀 X

    Liked by 1 persoon

  2. Ik duim voor je mee! Ook omdat ik zelf graag op de tram wilde werken in Amsterdam maar was afgewezen omdat ik niet lang genoeg werkloos was én niet voldoende gehandicapt. Men krijgt dus geen subsidie om mij in dienst te nemen, helaas. Heel veel succes! Hoe gaan wij jou herkennen?

    Liked by 1 persoon

  3. Ja, tuurlijk duim ik voor je. Zou geweldig zijn als je daar kunt werken waar je graag wilt werken.
    Het moet met wat hulp best mogelijk zijn, en ik hoop ook voor je dat je er financieel op vooruit gaat.
    Het gaat met de participatiewet natuurlijk zoveel mogelijk over meedoen. Ook al is dat via werken zonder loon. Dus met behoud van..
    Succes Suuz!

    Liked by 1 persoon

  4. fijn dat het gesprek zo goed is gegaan, die standaard dreigbrieven zijn irritant ik ken ze 😉 en automatisch ga je in killer stand. Gelukkig zijn de mensen zelf wel aardig en ik hoop en duim dat er iets moois uitkomt. Go for it schat!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s