Herinneringen

Dit stuk kwam vandaag op 9 december op in mijn herinneringen van facebook. Het is geschreven in het jaar 2012. Het is niet zo’n leuk stuk, maar zo leren jullie mij een klein beetje beter kennen weer. Op zeer kwetsbaar gebied. Het vertelt jullie in een notendop, hoe de mindere kant van het leven is geweest. Verlies, loslaten, een thema waar wij allemaal ooit mee te maken krijgen, of al mee te maken hebben gehad. Nu wil ik het nog een keer met jullie delen. 

Morgaine-raaf1

1994 – 1996

Ze ligt middenin een scheiding, het is feb. 1994, ze probeert rust te vinden voor het kind wat zij samen bewust op de wereld hebben gezet. En dan komt het bericht, ‘hij heeft longkanker, ze weten het nog niet, er is nog hoop.’ Maar binnen een maand is deze hoop verloren. ‘Niets mee aan te doen, meneer moet leven zoals hij wenst en wil, hoelang nog? Dat weten we niet, mogen we ook niet voorspellen….’ De wereld stort dubbel in, ze kijkt naar haar 2 jarige peuter, eerst haar vader, dan haar opa, hoe moet dit nu verder, hoe vertellen wij dit haar nu, nu zij net haar vader moet missen, waar zij zo gek op is.

Langzaam ontvouwt zich een ritme waarin zij niet alleen haar kind op probeert te voeden, maar ook haar ouders probeert bij te staan, ze is ook nog eens net op zichzelf, nieuw huis, nieuwe omgeving, alles komt tegelijk lijkt wel. Maar samen, met zijn vieren, slaan zij zich erdoorheen. Opa wil natuurlijk zoveel mogelijk tijd met zijn kleinkind doorbrengen, de fiets fietst bijna elke dag van het ene dorp naar het andere. Op tijd weer naar huis, het kind moet immers ook gewoon naar bed, wennen aan nieuwe dingen. Anderhalf jaar lang, lijkt alles zijn gangetje te gaan, niemand ziet het werkelijke pijn en verdriet van wat zich afspeelt, de toekomst, regelingen, hoe verder daarna. De mantelzorg wordt intensiever, tot zelfs normaal naar het werk gaan niet meer kan, lukt. Hij wil thuis blijven, en met zijn allen doen wij er alles aan om te zorgen dat dit kan, dat het lukt!

En dan is er die ene dag in augustus, net een dag waarin een vriendin van de familie langs zal komen. Waarin hij de avond daarvoor zegt, ‘ga jij morgen zelf maar even rust nemen en een vriendin opzoeken, zie ik je overmorgen weer met het kleine kind. Zo geschiedde, alsof het zo moest zijn, want de tijd begon te dringen, de gesprekken gingen al voort, ‘wat als het gebeurt waar het kleine kind bij is?’ Hoe wijken we dan uit. Net die ene dag, die prachtige dag in augustus, weet zij haar moeder gesteund door haar beste vriendin, hij blaast zijn laatste adem uit, het telefoontje en pas in de avond als hij al ‘weg’ is, komt zij terug bij haar. Een jonge weduwe staat voor haar, haar eigen huwelijk ook gebroken, hier staan ze dan, twee vrouwen en de kerst komt telkens naderbij. Het enige nummer wat mij nog altijd tot tranen kan roeren, heden ten dage, ik mis, ja ik mis, niet alleen deze ene man, die als een vader is geweest.

1997 – 2005

Eén kerst later, zeer onverwacht, hersenbloeding, hersenstaminfarct op de operatietafel, mijn opa, vlak voor kerst en zijn eigen verjaardag, bijna 75, net niet gehaald…. Mijn oma, helemaal stuk, al enige TIA’s achter de rug, de toekomst zou ons leren dat er nog velen achteraan zouden komen. Ik te ver weg, onmachtig om er vaker te zijn. In 2003 brachten we haar weg, en weer een persoon die gemist wordt met kerst. Een jaar later, besluit ook mijn andere oma er ineens tussenuit te knijpen, ook TIA’s en hersenen, ik zie haar nog liggen, ze wordt gemist met kerst. Het laatste wat je verwacht, is dat nog geen jaar later, een maand of 8 slechts, je jongste tante op de operatietafel voor altijd erin zal blijven, de narcose heeft haar in doen slapen, een simpele maagzweer, werd haar fataal.

Tussendoor

Laat staan, een vriendin, ze ging haar bruidsjurk doorpassen, alles was geregeld, de kaarten lagen klaar om opgstuurd te worden, zij werd weduwe voordat zij überhaupt getrouwd was, de uitnodigingen kwamen alsnog, alleen dan als rouwkaart. Collega’s, nog erg jong, allemaal midden 30 of rond de 40, ze kregen hoofdpijn, gingen even zitten, vrouw met kinderen nog even boven, gewoon een zaterdagochtend, vlak voor het boodschappen doen, ‘papa! We gaan!’ Ze stoot hem aan, hij valt om…. Ook hij heeft het leven gelaten….

Weten jullie dit nog?

En vandaag is de stille tocht voor de Almeerse grensrechter, en ook zijn gezin, zal het gemis blijvend voelen, elk jaar in deze kersttijd, als ik dan vertel of zeg, dat ik als geen ander weet hoe dat is, hoe dat voelt. Denk dan even na, voordat je iets zegt, of jezelf uitspreekt, misschien, heeft de persoon in kwestie al een heleboel mensen weg mogen brengen, terwijl er misschien nog altijd ene traantje geveegd wordt juist in deze dagen.

Respecteer je medemens

Een ieder heeft zijn of haar verhaal, de één meer nog dan de ander, maar heb respect voor woorden welgemeend. En denk na, voordat je zegt, ‘het verleden is het verleden, dit is vandaag.’ Het zijn immers mijn verhalen, zoals de jouwe de jouwe zijn, en luister eens naar die persoon, hoe vaak je het al gehoord hebt misschien. Weet, dat het goed doet, als de ander vertellen mag, waar jij alleen maar hoeft te luisteren, het is misschien maar 30 minuten van jouw leven, maar voor de ander wellicht een waardevol moment waarin jij altijd een glimlach schenkt, als de persoon die vertelde aan jou denkt, als de persoon die dorst te luisteren, zonder advies of raad te geven, gewoon luisteren, vaak is dat slechts wat er gevraagd wordt van iemand.

En nog altijd… vertelt de volgende song, ALLES

Een traantje laten mag… Niets zeggen mag ook ❤

 

41 thoughts on “Herinneringen

  1. Iedereen wordt gevormd door zijn verleden, iedereen draagt dingen mee die je gevormd hebben tot wie je bent. Wat de ene meemaakt is niet erger dan wat de ander meemaakt…
    Luisteren is zoooo belangrijk en kan zoveel deugd doen!
    Respect voor je! X

    Geliked door 2 people

  2. Goh nee dit had ik dus nog niet gelezen. Je hebt deze momenten in je leven zo mooi beschreven, dat ik er spontaan van moet denken aan mijn overleden opa’s. Bedankt dat je dit hebt gedeeld met ons. Ik kan me zo goed voorstellen dat je tijdens deze dagen hier meer aan denkt. Sterkte vooral meis. ❤

    Geliked door 1 persoon

  3. Zo wordt het leven gevormd door alles wat je meemaakt, de mooie maar ook de mindere dingen. We leren er een wijze les mee. Maar het leven gaat gewoon door, al lijkt het op zo’n momenten even stil te staan.

    Geliked door 1 persoon

  4. Het hoort bij herleven het missen en als dan nog de feestdagen eraan komen
    Je hebt dit zo mooi verteld …. Om even naast je te komen zitten … Zelf niet veel zeggen … er zijn als een luisterend schouderklopje

    Toevallig gaan mijn woordjes vandaag over luisteren

    Wist niet dat je ook fb hebt

    Geliked door 1 persoon

  5. Ik wens je heel veel sterkte tijdens deze dagen, Morgaine.
    Ook al dateert deze tekst uit 2012 en is het inmiddels allemaal wat meer verteerbaar geworden, toch denk ik dat het je nog wel wat doet…
    Ik ben het zo met je eens dat we niet altijd weten welk verhaal er schuil gaat achter een mens. De een is er heel open over, de ander niet. Maar dat betekent niet dat die laatste niets heeft meegemaakt…

    Geliked door 1 persoon

  6. Heel mooi dit. Sterkte de komende periode.. ondanks dat het verdriet niet meer vers is is dit altijd de tijd van het jaar waarin bepaalde mensen extra in onze gedachten zijn en het gemis soms net zo erg is als op die eerste dag. Het is mooi daar even bij stil te staan..

    Geliked door 1 persoon

    • Soms wel ja, het ene jaar sterker dan het anders, vooral mijn opa, omdat hij ook nog eens op 28 dec. jarig was, dus ja.. maar gelukkig zijn de herinneringen mooi. 😀

      Like

  7. Een hele dikke virtuele knuffel voor jou!!
    Het verleden blijft onderdeel van wie je bent.
    Het heeft je gevormd en het heeft je wijzer gemaakt. Wonden genezen, sommige pijn wordt minder. Maar het gemis zal blijven.
    Ik wil altijd naar je luisteren!
    Mocht het nodig zijn, je weet mij te vinden.
    Liefs xxx

    Geliked door 1 persoon

  8. En hoe vaak je het ook zal meemaken, het went nooit. Mens of dier, het verdriet en de pijn zijn net zo sterk, zei mijn oma eens. Afgelopen week inderdaad weer meegemaakt. Het enige verschil is dat je een verloren dier sneller een plek kan geven dan een verloren mens, al vraag ik me af of dat wel altijd op gaat.
    Let’s keep the memories alive. Zei paps vandeweek, dat iemand pas echt weg is als er niet meer aan hem/haar wordt gedacht. Dus als jij gaat, wie neem je dan mee? Best apart idee, doch ook wel weer interessant.

    Geliked door 1 persoon

    • Ja, dan heb ik mijn Felix, guus van mijn ouders en Lycos de hond nog niet eens mee geteld in die jaren en later. X Sterkte lieverd, gemis van een dier kan net zo erg zijn, mijn Felix staat niet voor niets nog steeds in de kast, maar ik mis Flora ook nog altijd, die al ging toen ik 13 was…

      Geliked door 1 persoon

  9. Ik werd hier even stil van. Erg mooi geschreven. Rond deze tijd denk je toch altijd even extra aan de mensen die er niet meer zijn en die je mist en dat is niet altijd even makkelijk. Een luisterend oor is altijd goed om te hebben. Gewoon om je ei kwijt te kunnen. Een ander hoeft inderdaad niet eens advies te geven. Luisteren en een knuffel is vaak meer dan genoeg.

    Geliked door 1 persoon

  10. Wat kan ik hier nog aan toevoegen… kippenvel… gewoon omdat het ook bij mij de nodige herinneringen oproept… het is denk ik gewoon die tijd van het jaar waarin je je op de een of andere manier altijd sterker bewust bent van de mensen om je heen.

    Geliked door 1 persoon

  11. Bij leven hoort dood. En dood is wel de minst aantrekkelijke kant van het leven. Mensen missen is een goed teken. Dan waren ze lief. De moeite waard. En zolang je ze mist en aan ze denkt zijn ze er nog een beetje.
    Het leven kent soms zware periodes. Gelukkig heb je denk ik best wat lieve mensen om je heen die al het gemis toch wat dragelijker maken.
    X

    Geliked door 1 persoon

  12. Wat een verhaal.
    Zo heeft iedereen inderdaad zijn eigen rugzakje. Maar zo heftig toch altijd als mensen jong sterven. Het leven en de dood, het een kan niet zonder het ander helaas. X

    Geliked door 1 persoon

  13. C’est la vie. De één maakt mee meer dan een ander, de één kan meer hebben dan een ander, de één is sterker geworden door wat hij/zij heeft meegemaakt.

    Iedereen heeft een eigen gevecht.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.