Bizar #1

Ik weet eigenlijk niet eens waar te beginnen met deze update. Ik wil jullie allemaal danken voor jullie medeleven of jullie mij nu wel of niet kennen en zelfs de mailtjes die al binnen beginnen te druppelen dat ik nu toch wel erg stil ben. Dit heeft te maken met de bizarheid (dit woord bestaat niet eens, dus dat zegt genoeg), van de afgelopen week. Mocht je het alsnog gemist hebben dan kun je ervan uitgaan dat wat vet gedrukt staat, linkjes zijn naar blogs waarin vertelt wordt wat er al gebeurt is. ~KLIK~

De Intra Tuin

Afgelopen maandag ging ik dus naar de Intra Tuin, dit was al mijn bedoeling zodra het officieel was geworden dat mijn dochter is geslaagd voor haar Kunst en Cultuur opleiding – evenementen organisatie. Maar nu, ging ik er met een dubbele boodschap heen. Ik startte in de bloemenwinkel en koos 1 witte roos uit, een condoleance kaart met zorg uitgezocht, wat ik moest schrijven wist ik niet eens en het klopt niet eens wat ik geschreven heb. Adrenaline noemen ze dat ook weleens. Gelukkig kennen ze mij, en binnenkort ga ik zeker even langs alsnog om de weduwnaar even op te zoeken. Zelf had ik nog niet zolang geleden echte Zwanenveren geraapt welke ik nu had schoongemaakt en in zout had gelegd in de vriezer om alles te doden en schoon te krijgen. Deze zijn aan het kaartje bij de roos samen gevoegd op mijn verzoek. Ja, haar achternaam, daar zit Zwaan in, dus heel passend en dat zijn de dingen die ik dan ook altijd doe, bij leven of zoals nu, bij een laatste groet.

roos

Fysiotherapie

Dinsdag, DE dag dat ik 3 afspraken heb staan, fysiotherapie als eerste en hier start de bizarheid, natuurlijk wist ik het al. Mijn lies, nog altijd last en hij legt mij op de bank en plooit mij in verschillende houdingen, wat zeldzaam is, is dat er een wervel aan 1 kant in mijn onderrug knak zei, deze lag er dus uit? Nu staat ie weer goed, maar ik ging nog altijd half mank de deur uit met de woorden… 28 juli zie ik je pas weer, vrijdag ben ik op vakantie! De komende drie weken moet ik nog rustig aan doen, liever geen hakken en anders hooguit een uurtje. Want ik zat er al in een outfit die duister was met mijn parels om mijn nek, alleen mijn panty ontbrak nog. Hij wenste mij sterkte en feliciteerde mij ook…

De crematie

Om half 7 was ik al op en de dag ging lang worden, warmer ook dan we tot nu toe gewend zijn en ik lag om 10 uur in de ochtend opnieuw op bed, rust, of ik nu zou slapen of niet. De kans dat mijn beste vriend nog kon komen zat er ook nog in, maar hij liet mij met rust, ik had hem immers een mailtje gestuurd, zo wel, dan was hij later op de dag gekomen om mij te escorteren, dat zat er helaas niet in, de tijd was tekort voor hem, om alles om te gooien.

Twee uur, ik ben wakker, ik besluit om even goed te eten, hoe bizar. Ik kom even rustig bij en pak mijn spullen, kleed mij weer aan, nee geen make up, de hitte is al te hoog en er is nog een feest daarna. Praktisch denk ik, bizar, bizar en ontzettend bizar dat je zo moet denken.

Drie uur, ik stap op de fiets en ik fiets naar het crematorium, de auto staat er al, ze zijn net aan komen rijden, ik sluit aan, vooraan, ik spot mijn of onze andere vriendin welke uit de buurt van Rotterdam komt met haar man. Zij ziet mij, ik groet de weduwnaar en dan op naar de aula. Ik volg mijn/onze andere vriendin en we zitten direct in de aula, er is een verzoek, waar ik eigenlijk niet bij hoor. Ik ben namelijk niet meer thuis geweest bij haar om haar in de kist te zien liggen. Nog meer bizar namelijk, dat de weduwnaar zelf begrafenisondernemer is en zij was zijn assistente geworden als vanzelf. Ja een eigen bedrijf. Samen deden ze dat en hun collega’s waren zij nu door omringd in het crematorium zelf. Bizar niet?

Hij gaf aan, dat Sandra, tekens zou geven die dag, ik moest even lachen, ja dat zou ze doen, dat was zij al aan het doen, en bij mij, doet ze het nog! Ze was altijd al intuïtief, net als ikzelf en ze doet nu dingen die gewoonweg bizar zijn!

Het eerste teken aan mij, was tijdens de dienst, mijn lies was aardig aan het trekken en er is meestal een moment dat je even staat met zijn allen, dat minuutje om te herdenken in stilte. Zo ook nu en mijn lies, mijn hele been werd zwaar, de pijn, ik voelde het ineens door mijn hele been heen trekken en zo de grond in! En ik wist direct, deze pijn, de drie weken langer hoeven niet! Het zal nog een klein staartje hebben maar anders en dat is ook zo. Echt in de lies diep, is weg!

De volgende song is gedraaid, omdat het zo bij haar paste, dat wist ik niet, maar wat zij niet wist, is dat deze song al sinds mijn 12de jaar ongeveer ook mijn song is, de meesten kennen het niet, ik vond het ooit op een lp van mijn ouders, wat niet hun stijl was eigenlijk, totaal niet, maar ik dus in hun collectie begon te maaien en te luisteren gewoon.

Intimi werd gevraagd om te blijven, zodat zij… de kist konden zien zakken, ik had erbij kunnen blijven, onze vriendin uit Rotterdam bleef, ik besloot om alvast te gaan, het werd mij zeker iets te veel al liet ik dat niet zien, kon dat niet zien, er was nog een feest straks, en Sandra wist, hoeveel mensen ik al heb weg mogen brengen, kisten heb mogen zien zakken, ik wist dat het goed was en ik liep mee met de rest alvast naar buiten.

Mijn bedoeling was om nog even te wachten op onze vriendin en haar man uit Rotterdam en samen nog even te kletsen, door afstand en hun werk met name spreek en zie ik ze niet zo heel vaak, en bizar is dan om bij zoiets even bij te kletsen, maar ook natuurlijk met name herinneringen op te halen! Maar ook, wat er nog op de planning stond, samen met…. Elkaar. De tijd vloog en ineens hoorde ik haar zeggen… ‘het is bijna half 6!’ Gosh, hoe vreselijk ook, ik moet gaan! Gelukkig werd het begrepen, het hoort bij het leven, iedereen feliciteerde mij dan ook nog eens, bizar niet? En drink er eentje namens haar op haar, zoiets kreeg ik, ja doen we! Want als Sandra zelf er nog was geweest en ze had gekund? Was ze erbij geweest, bij mij en mijn dochter en mijn familie om te vieren.

Sandra op haar eigen trouwdag, foto door mij gemaakt, volle maan, dit is 100% zij/ons....

Sandra op haar eigen trouwdag, foto door mij gemaakt, volle maan, dit is 100% zij/ons….

Ik ga dit even in twee delen hakken, want het is veel… morgen meer.

Advertenties

26 thoughts on “Bizar #1

    • Nee, nul tranen, ik moest eerder bijna keihard lachen toen deze song werd ingezet.. zit het nu te luisteren, geen tijd voor tranen op deze dag…. pas nu, maar dat is even en dan haal ik even diep adem en ga gewoon door, ze had niet anders gewild!

      X

      Liked by 1 persoon

  1. Ik vind het een heel mooi en persoonlijk stuk. Bizar is het hè, dat waar het ene ophoudt, daar begint het andere. Bijzonder trouwens van het nummer dat jullie blijkbaar allebeide zo mooi vonden. ❤

    Liked by 1 persoon

    • Ja, als je de rest leest, is het echt heel bizar gewoon… En dat nummer, ik weet niet of zij al luisterde bij leven, of dat het uitgezocht is qua tekst omdat het voor haar, 100% paste, haar honden, en de bomen in de tuin, fruitbomen en dus ook een kersenboom… ❤

      Bizar is dat ik dit nooit eerder op een crematie of begrafenis ben tegen gekomen, dat is zeker!
      X

      Like

    • Vooral gek… maar ik kan dat dus, schrijf ik ookk nog wel een keertje over 😉 In dit geval, was ik eigenlijk ook heel blij dat ik dit kan! Vandaag hebben tranen gestroomd, heb ik alweer gelachen en ben zelfs alweer even op weg geweest… boodschapje, maar te weten dat ik vrij ben vandaag, verplichtingen vrij, dat is al genoeg om het op allerlei manieren alsnog even bij stil te staan. ❤

      Liked by 1 persoon

  2. Sorry! ik dacht dat de dinsdag nog moest komen, maar het is al achter de rug. Vreugde en verdriet liggen zo dicht bij elkaar, dat blijkt maar weer. Goh… Wat bizar ook dat jullie precies hetzelfde nummer hadden als favoriet. Dat wil toch ook wat zeggen! Knap hoor hoe je er ook over schrijft. Het doet zo’n pijn om een dierbare vriendin te verliezen. En daarna dan weer de knop om te moeten zetten om te stralen voor je dochter. Nogmaals heel veel sterkte! En hopelijk mag je nog veel tekenen van haar ontvangen, zodat je toch weet dat ze bij je is 🙂

    Liked by 1 persoon

    • Het is oké Simone 😉 Ja ze is nog steeds bijj mij en alle anderen die voor haar iets betekenden, wat ik vooral merk nu, is dat zij en ik een onzichtbare lijn hadden, sommige dingen worden pas duidelijk als de ander er niet meer is. Geen sorry, het is helemaal oké! Ik weet hoe druk je bent, zo is het leven OOK ❤

      Like

  3. Je hoeft je emoties niet altijd te laten zien om ze toch te ondergaan. Ik weet nog bij mijn oma.. Het ging heel goed….echt.. totdat wij kleinkinderen haar kist naar het graf moesten brengen. Toen brak ik en ging het niet zo goed meer… Luisteren naar je emotie.. goed dat je het gedaan hebt.

    LoveAs always
    Di Mario

    Liked by 1 persoon

  4. Het leven is een aaneenschakeling van leuke, verdrietige, en bizarre dingen. We moeten er door heen fietsen op een voor ons zo prettig mogelijke manier.
    Die foto van haar. Erg leuk. En die hond.. Zo wit.
    Het zal allemaal best heftig geweest zijn voor je. En mss nog wel. Sterkte nog een keer.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s