Hand in Hand

Soms heb je van die afsluitingen op een dag die je even terug werpen, doen schrikken en je weet even niet wat je ermee moet. Zo onverwacht terwijl er nog plannen waren, elkaar te bezoeken, als zij beter ging, ze wilde vooral naar mij toe komen, een bakkie komen doen en echt we wonen op een steenworp afstand van elkaar af. Praktisch. Net in de volgende wijk, 5 minuten fietsen als je lekker kunt vliegen, met de auto iets langer omdat je om moet rijden, het verkeer ik hier vaak heel erg gescheiden.

Je komt thuis na een zeer gezellig middag en avond bij je ouders te zijn geweest. Ze waren zo lief om mij met de auto thuis te brengen, toch een ultieme luxe hoor, zo lief! Ze gaan niet meer mee naar boven, maar rijden direct terug. Allemaal oké het is al wat later op de avond en dan loop ik naar binnen, check mijn brievenbus en ik zie direct de grijze rand van een grote envelop. Een rouwkaart?

Gezien ik de hele dag bij mijn ouders ben geweest en 0 te horen kreeg over een rouwkaart, kon het dus niet vanuit de familie zijn. Zo wel, dan hadden mijn ouders het mij al wel vertelt terwijl ik er was. Mijn hersens maken overuren terwijl ik nog de trappen op moet, ik kan niet wachten, dit moet een foutje zijn deze kaart, maar mijn naam, mijn adres staan erop. Ik scheur hem snel open en zie direct…. Wie het is…

Dit is een grapje, maar je weet met je hele ziel dat het waar is, het hoe en waarom doen er niet meer toe. Ze zou beter worden, ja ze was ziek, maar anders dan anderen, ze zou beter worden. Longen, kun je overwinnen, nee, ze had geen kanker. Ze had zovele dingen maar het meest op de longen. Ja, ze lag wel vaker in het ziekenhuis maar kwam telkens gewoon weer thuis, goed verzorgd, bij de liefde van haar leven die ze eindelijk gevonden had. Ik heb het meegemaakt, hoe zij vanuit het Oosten naar Almere kwam, huwde, ik heb zelfs de trouw reportage op haar verzoek gemaakt. Ze was gelukkig, hij was gelukkig, ze pasten zo goed bij elkaar. Plannen, ze gingen op vakantie, hun honden, hun werk… Hun alles, familie banden werden gerepareerd waar zij heel veel verdriet van had. Ik liet haar gaan en zo heel nu en dan spraken we even via mail of telefoon. Niet vaak, maar een paar keer per jaar zeker. En dan telkens weer, Morgaine, binnenkort! Ja is goed meis!

En het meest erg is misschien nog wel, dat ik voor elke keer dat ik op de fiets naar de stad ben geweest, langs hun huis fietste, er even heen keek, zal ik even? Maar ze was zo moe, en de tijdstippen die ik dan voorbij kwam, dan wist ik, lag zij te rusten. Natuurlijk had ik gewoon kunnen gaan, maar dan wist ik, dan zou ze weer te lang op zijn, te lang en teveel energie verspillen. Nee ik kon beter wachten tot het beter ging. En als het beter ging had zij weer haar geliefden van ver om haar heen, en dan liet ik haar ook met rust met een glimlach. Want denken aan haar en langsgaan, ja ik dacht er veel aan.

En dan ligt die rouwkaart in de bus…. Ik lees, 1967 – 2015 ….

hortensia1

Komende dinsdag ziet er nu als volgt uit voor mij:

9.15 uur fysio therapie

15.30 uur crematie

18.30 uur diploma uitreiking plus alle feestelijkheden van dien ervoor en erna van mijn dochter.

Kan het nog meer tegenstrijdig?

En ik weet, dat ze meekijkt, naar het feest van mijn dochter, dat ze trots is op mijn dochter, ze was gek op mijn dochter en ook mijn dochter, die haar niet zo heel vaak heeft gezien, weet dat zij lief was, ze hebben samen ook een avontuur beleefd ooit. Wat hebben we gelachen samen in de Kringloopwinkel toen, op jacht naar spullen voor mijn dochter omdat ze op kamers ging.

Jullie snappen wel, dat ik de komende week misschien even het 1 en ander oversla, zelf bloggen vooral, ook dit is het leven, even stil staan als vanzelf, niet omdat ik wil, maar omdat het zo voelt.

hortensia2

Lieve Sandra, het ga je goed, moe gestreden van alle pijn,verdriet en het verleden, rust zacht, want dat is wat jij verdiend, rust in je hoofd en hart…  En jouw ziel.

Advertenties

34 thoughts on “Hand in Hand

    • Dank je wel lieve schat… pijn is een groot woord nu nog voor mij, eerder nog…. schrikeffect, heb er geen woorden voor, maar dat hoort bij mij, kicked meestal pas later in, na de crematie, na het feest, als ik weer even de tijd krijg om te relativeren… het is nog zo onwerkelijk.

      X

      Like

  1. och lieverd, wat heb je het mooi beschreven, en wat moet het een schok voor je geweest zijn. Ja we stellen vaak dingen uit, omdat we denken dat we het eeuwige leven hebben, kan straks ook nog, doe ik later wel. Ik weet zeker dat ze weet dat je aan haar gedacht hebt. Heel veel sterkte… En geniet van je dochter ’s avonds wat vreugde en verdriet ligt dicht bij elkaar, dat hoort bij het leven…

    Liked by 1 persoon

    • Ik zit nog in de fase van ongeloof overduidelijk, zo van ik moet nu rusten want het wordt een ‘rare’ week… er is een behoefte, zoiets als… jij en ik, het afspreken… we roepen nu al, ja binnenkort, snap je mij nu? Ook al weet ik dat wij anders zijn, zij is gewoon echt verteerd door verdriet en pijn, en in rust samen met de liefde van haar leven, zag ik haar juist ziek worden, het verwerken, is haar fataal geworden. In liefde, ware liefde is zij gewoon gegaan. ❤

      Liked by 1 persoon

  2. Wat erg zeg! Dat gevoel, de pijn, wat je dan hebt is iets wat je nooit vergeet. Ik hoop dat je de moed kunt vinden om juist aan haar te denken, aan herinneringen. Ik wens je heel veel sterkte, neem vooral je tijd om dit te verwerken. Tegelijk met dat leven dat gewoon doorgaat. Een dikke knuffel van mij ❤

    Liked by 1 persoon

  3. Uitstellen is menselijk, totdat het ineens te laat is en je met beide benen op de grond wordt gezet. Heel veel sterkte in deze rare, tegenstrijdige, en ongeloofwaardige week. X

    Liked by 1 persoon

  4. Nu ik ben aangekomen op de plaats
    waar het zal moeten zijn waar ik van zing,
    Ik ben een vijver zonder rimpeling
    met alle hemelen in mij weerkaatst.
    © G. Achterberg

    Woorden die bedoeld zijn om te troosten, maar of ze dat echt doen?
    Ik hoop in elk geval dat jij, samen met al haar geliefden, het een plaats in je hart kan geven, daar waar de mooie herinneringen aan haar leven…

    Liked by 2 people

  5. Toch fijn dat je ouders je naar huisbrengen. Zoveel beter dan het OV. Dat zou voor jou 10 keer niets zijn.
    Spijtig van het slechte nieuws. Zo jong ook nog…. Ik ben er stil van.
    Dikke hug voor jou iig.

    Liked by 1 persoon

  6. Jeetje, ik heb even niet meer op je blog gekeken, ook hier erg druk. Dan besef je wel weer hoe je van elke dag moet genieten. Wat verschrikkelijk dat je je vriendin verloren bent. En nog zo jong, in hetzelfde jaar geboren als mijn moeder. Jeetje.. Gecondoleerd. Dit wens je niemand toe! En geef jezelf niet de schuld hoor, want zo gaat het heel vaak en je hield juist heel lief rekening met haar. Ik weet zeker dat ze dat besefte. En ik hoop dat je dinsdag een beetje doorkomt. Sterkte!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s