The road to nowhere…

…leads anywhere.

Werktitel

Bovenstaande is de werktitel geworden van een doek die eigenlijk al af was. Tegelijk toch ook weer niet. Het begon als een opdracht ooit, welke vanuit Amerika kwam. Waar ik geen rekening mee had gehouden is dat het er dan ook naar toe moet. En ja de shippingcosts waren ietwat hoger plus verzekeren waar dan een taxateur bij moest komen? Dan het maken en de kosten van het doek zelf, laat staan de uren die ik er al in had zitten, die kosten kwamen op hetzelfde neer ongeveer van verschepen en de prijs die ik ervoor had gevraagd, destijds!

Want dit is alweer zeker 4 tot 5 jaar terug dat ik hem ‘af had’ voor mijn idee en het werd goed gekeurd door de ‘koper’. Maar de kosten maakten dat het doek bleef staan, inmiddels heeft hij wel werk van mij, maar dan op canvas papier wat opgerold kon worden en in een koker verzonden kon worden. Klein, maar fijn!

Perfectie

Ik wil het kunnen, want als iemand kan tekenen en schilderen zegt dat nog niet dat die persoon alles maar kan maken wat ze zien. Je hebt vaak een richting en zeker als autodidact waar je zelf alles uit moet zoeken en veel moet studeren en vooral meters moet maken op papier, dan kan het zomaar zijn dat je voor raadsels komt te staan. En zo ook ik. Waarom lukt het mij niet, om een landschap te maken zoals ik dat wil, met diepte, kloppend en eventueel beeldend als een impressionist of met details waardoor het gaat leven. Men zegt, het leeft zeker wel, maar het klopt niet.

Nu kan ik natuurlijk ook een heel verhaal gaan houden – wat ik ook wel gedaan heb hoor tegen mensen – over dat kunst imperfectie kan tonen en dat ik daarvoor ga. Dat is ook zo, het is namelijk kunst en vaak als ik kijk naar bepaalde kunst, denk ik echt.. really? Dat idee kennen we allemaal wel denk ik.

Nu gebruik ik imperfectionisme zeker wel, zeker als ik lichamen schilder, maar in een landschap, moet het kloppen, je moet het namelijk kloppend kunnen schilderen met je ogen dicht voor je het imperfect kan maken! Uhm, klinkt dat logisch? 😉 Nee, dat klinkt onlogisch, maar het is helaas wel de waarheid, pas als je weet hoe, wat en waar en iets perfect neer kunt zetten, kun je losgaan op imperfectie. Ja, wat je al niet leert als je aan de gang gaat, en helaas, ook voor mij geldt, dat dingen moeten kloppen voor ik het kan ‘imperfectioneren’ zo ondertussen.

Landschap

Landschappen zijn dus mijn nagel aan mijn doodskist, ik vind het prachtig mooi! Vooral als het om waterpartijen gaat, een scheepje met zeilen in de verte, uren kan ik staren naar oud romantische doeken van schepen en mensen ook nog, een leeg strand met 1 iemand met een vlieger… de diepte erin, levensecht, tot je dichterbij komt, maar goed, dat is dus DE KUNST!

Het klinkt misschien heel gek, maar ik wil liever nog een mooi landschap neer kunnen zetten dan dat ik portretten beter onder de knie ga krijgen en ja, portretten is al gezegd, mits ik meters ga maken, zou ik ook zo kunnen doen. Ik heb immers een cursus model en portret tekenen gehad van een goede lerares bij de Kunstlinie van Almere, welke helaas niet meer bestaat in de vorm zoals toen. Het is niet wat ik wil kunnen persé, het zit dus in mij, als ik meters ga maken dan kan het één worden met mij, maar ik blijf hangen op het landschap!

Bob Ross

Iedereen kent die man nog wel, happy little accidents en ga zo maar door, wat viel ik heerlijk in slaap bij de stem van die man! En wat keek ik er graag naar in de eighties en ninetees toen ik nog niet wist dat ik het zelf in mij had. Wat leek het makkelijk allemaal en zelfs daar, gaat het mij niet lukken. Ja, ook ik heb access tot youtube en heb vele filmpjes weer terug zitten kijken door de tijd heen. Hij zorgde er alsnog voor dat ik paletmessen ging aanschaffen, gewoon bij Blokker trouwens, een eerste set. Nou, die eerste keer, ik dacht, ik doe dit wel even… het is zo makkelijk, en hop daar ging ik.

Met mijn mes bijna dwars door mijn doek heen! Wat zijn die dingen scherp, en hoe anders moet je dat dus vast houden om überhaupt verf op je doek te krijgen! Gosh. En dus, na mijn eigen schrikken dat ik bijna mijn doek open gesneden had, heb ik ze heel snel weer weggelegd en heb ik nu zeker wel paletmessen in huis maar gebruiken doe ik ze niet. (tenzij ik een hele dikke  laag ergens overheen wil smeren) .

Mijn beste vriend

Hij is de persoon die ooit binnenkwam, de eerste keer en een simpele (naar mijn idee) tekening van een bloem zag hangen in een lijst, op A3 formaat gemaakt met potloden, voor mijzelf was het een kinderlijke tekening die ik gewoon zomaar had gemaakt. Het was een quote die ik zelf verzonnen heb trouwens, die in mij opkwam waar het om ging, want deze bloem met potlood, heb ik later met quote ook nog geschilderd op papier. Heel simpel…

De potlood versie welke ingelijst aan de muur hing toen hij voor het eerst kwam.

De potlood versie welke ingelijst aan de muur hing toen hij voor het eerst kwam.

Quote:

“Even in the darkest times, flowers find the light”

~Suzan Sutherland 2005

"Even in the darkest times, flowers grow back to the light."

“Even in the darkest times, flowers find the light.”

Je hoeft niet lang na te denken om te weten dat ik op dat moment heel diep zat natuurlijk. How times do can change!

Goed, mijn beste vriend, zette mij aan het tekenen en schilderen, hij nam een rolkoffer vol met spullen mee en het duurde nog maanden voor ik die dorst open te maken. Daarna ging ik als een trein, erotiek vooral en met name, klassieke naakten wilde ik maken en ook direct, landschappen. Het lukte mij niet! Hoe vaak ik zijn lach heb gezien, om dan stiften te pakken een heel klein stukje papier en dan een compleet landschap voor mijn ogen te doen ontstaan. En dan bedoel ik een stuk papier kleiner dan foto formaat van 10x15cm echt! Grrrrrrrrr dat kan ik dan niet uitstaan!

Zomaar een gezicht, Dreaming.

Zomaar een gezicht, Dreaming.

Zelfs al kijk ik mee, snappen doe ik het niet! ‘Maak maar na!’ Zegt ie dan… Really?

En toch, ik moet en ik zal!

Gisteren

En nu, in de afgelopen week, pakte hij dit doek, road to nowhere, leads to anywhere. Hoe vaak ik al had gevraagd, wat moet ik nu… het doek klopt nog niet, maar is altijd nog wat van te maken, 2 gehelen tot 1 maken… dat zag ik ondertussen zelf ook wel, maar het HOE! De diepte. Hoe krijg ik die diepte erin, en ik bleef maar hopen dat hij mij zou helpen om dit doek als 1 te maken. Ik hing het op boven mijn bank, aan het voeteneinde van mijn bed, zodat ik kon staren, denken. Genoeg dingen in mijn hoofd maar ik dorst niet. Het zou een groot deel van wat ik zelf zo mooi vind nu al, laten verdwijnen, want er zijn simpele trucs hoor om het meer 1 te maken en te zorgen dat de diepte erin komt. Maar zo zit ik niet in elkaar.

Zoals het doek al jaren stond

Zoals het doek al jaren stond

En nu, afgelopen maandag, pakte hij de houtskool, nadat hij het doek had gepakt zonder dat ik het in de gaten had overigens, en pas veel later opmerkte, ‘ik moet nog beter om mij heen kijken in eigen huis elke dag’,  en begon over rotsen… zijn favo deel ligt trouwens rechts onderin de hoek, het mijne is exact het midden, hahaha over smaken verschillen gesproken.  😉

En gisteren, vond ik eindelijk de rust en de tijd om weer met wit te beginnen en de lijnen, die paar lijnen die hij had gezet weer wit te maken. Om daarna weer te staren, want het doek staat nog altijd midden in de woonkamer, is als een kamerscherm, het is maar liefst 120×100 cm groot namelijk. Boven de bank of bed vullend, zo je wil.

waterval

En ook ik, begin het te zien nu, terwijl ik bezig was, heb ik al wat meer gedaan dan alleen die rotsen, alleen wit… voor wie goed kijkt, ziet nu ook, dat de watervallen iets meer naar voren komen. Nu ik staar, ben ik alweer bezig met kleurstellingen… opnieuw zoeken naar die perfectie en het levendig houden.

~dit word ooit  vervolgd.

Vandaag wil ik 2 andere doeken even op de ezel zetten, met 1 ander doek ben ik ook al zo’n 3 jaar verder en vandaag is de dag! Het andere doek, staat iets korter, 2 jaar misschien, en wil ik ook even op de ezel zetten, eigenlijk heb ik 3 ezels nodig minimaal en een atelier zou ook wel fijn zijn 😉

Ik wil jullie nog even een geweldig filmpje meegeven, want zo is het maar net! 😉 Hang een kunstwerk van Ikea op in ene museum en dan krijg je het volgende:

Advertenties

25 thoughts on “The road to nowhere…

  1. Ja, de kosten voor particulieren om wat te verschepen en dan de verzekering er nog bij en zo.. het zijn best wel kosten. Als je ooit een wereldberoemde kunstenaar bent merk je die kosten niet meer natuurlijk. Opsturen in een koker is dan wel een erg goeie oplossing. 🙂
    Leuk weer wat werk van je te zien!

    Liked by 1 persoon

    • Is tie ook, en zelfs mijn moeder weet, via Fb dan, dat ze de foto al mooi vind nu, met weten dat het in het echt nog mooier is, hahaha en dat is ook zo, ik zie hier zelf de strakkere lijnen niet op terug op de foto, in het echt wel 😀

      Like

    • hahahaha muts, dit gaat duidelijk weer een keer een onderonsje zijn 😛

      En van die Ikea, dat heb ik ook hoor, zelf werk van de Action staan hiero.. maar of ze blijven zoals ze zijn? Whaaaaaaahahaha dat is de vraag! 😉

      Liked by 1 persoon

  2. Wauw wat een mooie schilderijen! En ja Bob Ross, ik vond die man vroeger echt fantastisch en deed zijn kunstwerken altijd na. Ik dacht dan altijd: wat doet hij nu, hij verpest het kunstwerk! Om uiteindelijk een veel mooier resultaat te krijgen. Dat is me altijd bij gebleven.

    Liked by 1 persoon

  3. Toen je over landschappen schilderen begon moesten ik meteen aan Bob Ross denken. Wat leek het simpel.
    In mijn jeugd heb ik ook wel wat getekend, maar ben er nooit mee verder gegaan. En ik denk nu dat ik beter bij het fotograferen kan blijven.
    Jouw schilderij is een stuk verbeterd met de toevoegingen, maar ik snap dat je nog iets mist. Misschien nog iets in het midden op de voorgrond?

    Liked by 1 persoon

      • Stom van mij, ik vond het er al apart uitzien dat witte. Ik dacht dat het rare wolken of zo voor moesten stellen. En uit beleefdheid wilde ik er niet op in gaan. Maar nu ik beter kijk en weet dat het nog niet af is zie ik, zeker aan de rechterkant, dat het rotsen voorstellen. Of zie ik het nu weer verkeerd?
        Een feit blijft dat het schilderij er nu al interessanter uit ziet, ook al is het niet af.

        Liked by 1 persoon

        • hahaha, ja dat vermoeden had ik al, maakt niet uit, ik had het over kleurstellingen opnieuw zoeken, maar soms lees je daar overheen dat ik daar nog mee bezig ben dan. 😉 Het is de bedoeling dat het rotspartijen worden en ook rotsen kunnen kleur hebben, en daar ben ik nog over aan het nadenken en researchen 😀

          Liked by 1 persoon

  4. Linnen doek kun je ook oprollen en verschepen.
    Bob Ross’ haha, super leuk hoe hij dat deed.
    Ik vind het mooi wat je maakt.
    Enneh…de kunst van het weglaten is ook iets wat je moet leren. Het straalt nu prachtige serene rust uit. Met toch een woeste ondertoon. Die hoef en niet verder uit te drukken. Die voel je al.
    X

    Liked by 1 persoon

    • Ja dat weet ik, maar dan moet je los doek kopen en zelf spannen om dan op te rollen… en dat is duur, heb ik hierna ook allang naar gekeken, plus dat ik dan ook moet leren ergens, hoe een doek op te spannen, tot heden werk ik met materialen die er al zijn, en dus is verschepen en op los linnen nog geen optie voor mij, tenzij er een mecenas zich aandient en ik kan gaan en staan waar ik wil om te leren en bestellen 😉

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s