Door het oog van de naald

Door het oog van de naald, is een programma wat al enige weken bezig is op RTL4. Ik vind het leuk, omdat het zoveel herinneringen terug brengt. Ik droeg vroeger namelijk heel veel zelf gemaakte kleding. Eigenlijk wist ik niet beter of elk kind droeg zelf gemaakte kleding. Ik wist niet eens dat er winkels bestonden of waren die ook kinderkleding verkochten tot ik tiener werd zo ongeveer. En waar mijn moeder of oma’s die truien vandaan toverden die niet zelf gebreid waren maar van een andere stof was mij een raadsel.

Een paar jaar geleden zei mijn moeder zomaar ineens sorry tegen mij. Huh? Waar heb je het over vroeg ik haar. Nou, dat je vroeger altijd in zelfgemaakte kleding liep omdat het geld er niet was om… Ik moest alleen maar glimlachen en zei tegen haar dat dit niet erg is. Dat ik dat nooit door heb gehad! Dat er thuis een soort van armoede heeft geheerst in een bepaalde periode, het tegendeel is mijn beleving juist. Niet alleen op gebied van kleding, maar ook 3x per dag moest ik eten, er was altijd eten op tafel. Elke dag ging ik naar school met lunch, bleef ik over omdat mijn moeder zelf peuterleidster werd en daar op zaal aanwezig was of vergaderingen had. Later verhuisden wij iets verder van mijn school vandaan maar ik mocht blijven op die school. Elke dag ging ik met de tram en een maandabbo van en naar school, ik was langer onderweg maar een happy kind!

Daarbij, kreeg ik ook altijd alles wat mijn hartje werkelijk begeerde, een hele speelgoed gids aankruisen tegen de tijd van Sinterklaas en mijn eigen verjaardag is too much natuurlijk, dat wist ik ook wel. Maar elk jaar, mocht ik aankruisen en eventueel mijn top 3 aangeven. Altijd was er 1 groot stuk speelgoed wat ik echt dolgraag wilde hebben aanwezig. Met Sinterklaas werd er elk jaar voor zolang ik erin geloofde een grote juten zak geleverd met cadeautjes voor iedereen. Een dag later kwamen de grote cadeaus omdat ik jarig was en mijn hele familie zat dan ook na school op mij te wachten of druppelde binnen om nog een dag feest te vieren terwijl de Sint al onderweg was naar huis.

Omdat ik vooral een binnen-kind was en graag las, kreeg ik elk jaar met kinderboekenweek een boek wat ik zelf mocht uitzoeken bij de Bruna, we hadden een hele grote in de straat, dus dat kwam altijd goed! Zo weet ik zelfs ook nog dat als ik één van mijn verplichte prikken moest halen, wat meestal rond pasen viel, dat ik dan bij de Jamin, naast de Bruna, nou ja op het eerste adres op de andere hoek, een groot paasei uitzoeken, echt de grootste die je je maar bedenken kunt voor toen. Ik spreek wel over de seventies dus ja, de grote waren groot, ik kon ze amper zelf dragen. Altijd was er wel iets en natuurlijk ‘zeurde’ ik ook weleens om iets tussendoor. En echt ik kreeg dat niet altijd, maar leerde dat je iets wel moest verdienen of welke draai er dan ook aan gegeven werd. Tot ik eventueel weer jarig was of er een reden was om iets te vieren, zwemdiploma’s, verkeersdiploma of andere bijzondere dingen, dan was er altijd weer een verrassing. Die ik overigens niet eens verwachtte, maar mijn moeder deed dat gewoon. En hoe ze dat dan gedaan heeft in die tijd waarin ik nu weet dat ze het heel zwaar heeft gehad, wil ik niet eens weten!

En dat geldt ook voor de kleding die gemaakt werd voor mij, door mijn moeder, mijn oma’s eventueel en ook alle gebreide truien, ik ben altijd uniek geweest daarmee juist en altijd up to date. Want alles kwam uit de Knip of de Burda en vooral de Knip, lag altijd een seizoen voor met de mode in het bladen of in de winkels. Dat moet ook haast wel natuurlijk als je de dingen zelf maakt. Ik hoor nog de naaimachine gaan, ik weet nog dat ik graag meekeek, dat ik het eigenlijk wilde leren zelfs. En graag hielp waar dat koon, al was het de speldendoos aangeven ‘die meer op de grond lag dan op tafel stond’, hahaha. Soms kon ik helpen door de stof vast te houden omdat deze ‘gleed’ en ik keek verwachtingsvol naar de stof die eerst een lap was, ineens een rok werd, of een blouse en zelfs speciale badstoffen jassen voor zwemmen heb ik mijn moeder zien maken.

Ik mocht op den duur zelfs mijn eigen stoffen uitzoeken en leerde patronen kijken, dan mocht ik het zelf uitzoeken wat ik mooi vond. Werd ik opgemeten en pasfit werd het dan gemaakt wat ik vaak dan ook jaren mee voort kon, kon ik het niet meer aan, vond ik dat niet zo leuk vaak. Ik leerde snel de dingen eromheen. Het enige wat ik minder leuk vond, maar er wel bij hoorde, was het doorpassen, met de kopspelden er nog in, spelden in de mond van mijn moeder en soms ook mijn oma tegelijk, met zijn twee tegelijk en ik staand op een stoel, werden er nog meer spelden in de stof geprikt. Eng vond ik dat! En dan moest het ook weer uit over mijn hoofd heel voorzichtig met al die extra kopspelden er nog in. Maar ik wist ook, dan was het bijna af. Toen was zelf maken nog goedkoper dan eventueel kopen, dat leerde ik pas later.

In mijn tienertijd toen ik de gewone dameskleding aan kon was er overvloed aan geld, in elk geval genoeg voor de eighties dat ik kleding mocht en kon kopen in de winkels maar nog altijd was mijn moeder lid van de Knip en soms was ik eerder thuis en bekeek ik de Knip al als ik uit school kwam nog voor mijn moeder thuis was en had vaak alweer tig kledingstukken gevonden die ik graag wilde hebben. Dat was vaak prima! Ik moest wel leren raderen, (patroon uittekenen op papier) dan, mijn moeder werkte ondertussen dus minder tijd en zo ook met stoffen uitzoeken mocht ik weer helpen, ik moest het dragen natuurlijk, dat deden we dan samen. Het enige wat nooit echt gelukt is, is zelf leren naaien, ik breek de naalden, recht toe, recht aan lukte nog wel. Gezien ik ook op school nog een tijdje handvaardigheid kreeg in de brugklas en daar ook met machines werd gewerkt, maar ook daar vlocht ik de draad, zette het niet op of in, brak naalden en ga zo maar door. Wist ik zelfs dubbel te stikken met 1 draad of lussen te produceren. En dat vind ik weleens jammer, al is het wel zo dat het tegenwoordig andersom is. Het is goedkoper om kleding te kopen dan een stof van goede kwaliteit en zelf te naaien.

Ik ben mijn moeder en oma zo dankbaar juist voor alle unieke dingen die zij ooit voor mij gemaakt hebben en ik met plezier heb gedragen en ik weet ook nog wel dat men op school kon vragen, ‘oh, waar heb je dat vandaan!’. Nou ja, dat is zelfgemaakt, hahaha

En zo had ik een keer een gesprek over bruidsjurken en shoppen. Waarin ik die ander vertelde dat als ik ooit nog zal gaan trouwen, dat ik dan juist het liefst alleen met mijn moeder ga shoppen naar een jurk en als ik op de 1 of andere manier niet zou kunnen zelf, om een jurk uit te zoeken? Dat ik mijn moeder zelfs zo vertrouw dat zij het voor mij zou mogen doen, wetend, dat zij mijn lichaam, figuur en ook smaak kent dat zij de perfecte jurk voor mij tevoorschijn zou toveren. Al moet ze hem zelf maken.

Jurk gemaakt door mijn oma en moeder, bruidsmeisje 1977

Jurk gemaakt door mijn oma en moeder, bruidsmeisje 1977

bruidsmeisje 1980, jurk gemaakt door mijn oma en moeder.

bruidsmeisje 1980, jurk gemaakt door mijn oma en moeder.

Advertenties

2 thoughts on “Door het oog van de naald

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s