Scooby R.I.P (door Pitcher)

scooby1

Slecht hoor voor een schrijver, de afloop van een verhaal al weggeven in de titel, maar dat is nu niet belangrijk meer. Het gaat eens niet om de lezers of de schrijver, maar om een klein zwerfhondje uit Spanje.


Ik heb voor Scooby een oud, blind en doof hondje van mijn zoon gekregen en die deed het zo goed, dat besloten werd, dat hij bij mij zou blijven. Hij heeft nog 4 jaar bij mij mogen wonen en is toen na een drietal beroertes ingeslapen.


Ik had op FB gezet, dat ik graag oude hondjes nog een paar leuke jaren wilde geven en sinds mijn prépensioen heb ik tijd genoeg, dus kreeg ik al snel een reactie uit Spanje, waar een organisatie hondjes uit de dodingsstations redt en een huis voor ze zoekt. En nu was er een oud hondje bij een asiel gedumpt in de brandende zon in het weekend. Toen hij binnengehaald werd, kwam hij in de gezamenlijke ruimte terecht en is daar ‘s nachts door de grote honden flink onder handen genomen. Dus werd tot isolatie overgegaan, maar dat betekende ook dat hij door zou gaan naar een dodingsstation, waar een hond 14 dagen krijgt om een huis te vinden en daarna dood gemaakt wordt. Nee, niet met een spuitje, maar met een grote hamer. Pijnlijk? Nou nee, zolang je maar niet tegen je voet aanslaat. Dit s het land waar elk jaar in januari jachthonden, die niet voldoen, levend in een diepe put gegooid worden om daar op elkaar liggend en meestal met gebroken poten, een ellendige dood te sterven.


Ondertussen was er een oproep in de krant verschenen met de vraag wie dit hondje kende en wie wat wist over zijn geschiedenis. Er kwam een reactie van een mevrouw, die halverwege een berghelling woonde, dat dit het hondje van haar buurman wel leek. En zo kwam zijn verhaal boven tafel.

Scooby is vanaf een paar weken aan een ketting gelegd, onder het huis van een echtpaar. Hij heeft 12 jaar aan de ketting gelegen, tot de dumping bij het asiel. In het begin is er nog wel voor hem gezorgd. Tenminste, de dierenarts in het asiel voelde bulten onder zijn huid in zijn hals en dat bleek een oude vlooienband te zijn, die daar jaren geleden ingegroeid was. Het zorgen werd al snel minder, zeker toen de vrouw van het echtpaar overleed.

Waarschijnlijk heeft Scooby toen jarenlang geen eten of drinken meer gehad. De man ging soms wel 4 maanden naar zijn dochter en er zorgde niemand voor het hondje. Toen hij net bij mij was, ging hij ‘s ochtends eerst langs de blaadjes van de struiken en het gras en likte de dauw eraf. Dus zo kwam hij aan vocht. Eten dan. Voornamelijk insecten, maar de buurvrouw had ook wel gezien dat hij een muis of rat had gevangen, half opgegeten en het bebloede andere deel om de hoek legde, waar kraaien of meeuwen erop afkwamen en vervolgens probeerde hij dan een meeuw of kraai te pakken. Die at hij dan weer op. Toen hij net in Nederland was, heeft hij ‘s morgens hier zelfs een overvliegende meeuw gepakt en die wilde hij aanvankelijk niet afgeven. De belofte van 2 koekjes zorgde ervoor dat de meeuw toch in de container terecht kwam.


Vanuit Spanje nemen toeristen die weer naar huis gaan een Spaanse hond of poes mee om die op Schiphol te overhandigen aan het nieuwe baasje of vrouwtje. Op je ticket is dat gratis en het dier zit in het vrachtruim, dus je hoeft alleen in Nederland door de douane met het dier. Wie ooit terugkomt uit Spanje, kan op die manier iets voor deze dieren doen.
Zo kreeg ik Scooby op een zondagmiddag. Ik had me gerealiseerd, dat dit hondje nog nooit in een huis was geweest, niet zindelijk was, nooit brokjes had gegeten, geen contact met mensen of andere dieren had gehad, op wat kraaien en meeuwen na.


De verrassing was des te groter dat Scooby een heel sociaal en lief hondje bleek te zijn, die zelfs een beetje naïef was af en toe. In het begin liet ik hem vooral ‘s nachts uit. Ik wilde hem niet aan de riem, maar vooral los uitlaten, tenslotte had hij al lang genoeg aan een ketting gezeten. En thuis bleek dat Scooby voornamelijk hechtingsproblematiek had; hij wilde niet alleen blijven en scharrelde altijd binnen een meter van mij. Als ik kookte, zat hij vlak achter mij. Ik heb 2 keer echt een doodklap gemaakt, doordat ik een stapje naar achteren deed en dan op de grond lag te koken en tegen het vriendelijke kopje van Scooby aankeek. Maar goed, al heel snel bleek dat hij overal los kon lopen. Hij bleef altijd bij me. Elke hond die we tegenkwamen ging hij kwispelend op af, begroette ze en liep vervolgens weer door. Zelfs 2 grote pittbulls werden zo door hem begroet.


Inmiddels was Scooby op de regionale tv geweest en werd hij iiok op straat herkend. Waar anderen een boete van € 230,- kregen voor het los laten lopen van een hond, keken de stadswachten en hondenpolities naar hem, deden de vingers voor de ogen en zeiden: Dat is dat hondje van Omrop Fryslân. Dus hij heeft tot het laatst losgelopen.


Op de golfbanen waar ik regelmatig kom, is het ten strengste verboden voor honden. Dit ivm graven, achter ballen aangaan en weet ik veel wat meer. Ik hoorde dat als ik Scooby mee wilde nemen, dat zeker mocht. Dus is Scooby vaak meegegaan en hij heeft nooit een balletje gepakt. Wel ging hij in de bosjes achter een konijntje aan, maar dan riep ik hem. Autorijden vond hij heerlijk, slapen deed hij op bed tegen mijn benen aan enhij wekte me elke dag om 9.00 uur door met zijn voorpoten op mijn borst te gaan springen en blij te huilen. Echt blaffen kon hij niet, waarschijnlijk door een mislukte poging zijn stembanden door te knippen.

En nu zou ik graag schrijven: En ze leefden nog lang en gelukkig, maar dit is geen sprookje. De afgelopen maanden heeft hij ons drie keer gebeten, Morgaine in haar hand en mij in mijn neus en mijn hand. Daarnaast werd hij nu ineens mager en dus stond ik vanochtend bij de dierenarts. Toen hij de achterkand voorzichtig wilde aanraken, veranderde Scoob in een bal van kwaadheid. De dierenarts en ik keken elkaar aan en het was wel klaar. Mijn kleinkinderen moeten hier ook kunnen komen. Dus heb ik afscheid van mijn lieve hondje genomen en is hij in mijn armen vanochtend gestorven. Ik zal hem herdenken als een hondje, wat met niks al tevreden was, als hij maar bij me mocht zijn. Lekker slapen, Scoob!

Wil je Scooby zien? ~KLIK DAN HIER Omroep Fryslan, met Scooby en de baas~

Advertenties

Signs – Tekens – Symboliek

Harlingen1

Ik geloof ik tekens, symboliek der dingen die om mij heen zijn. Een goed voorbeeld is bijvoorbeeld, als ik hetzelfde dier in de natuur, vogels bijv. op 1 dag telkens weer tegen kom, wel anders dan de ka en meeuw die er altijd zijn, dan zoek ik eventueel op wat deze vogel als symboliek heeft, welke boodschap.

Zo ook, geloof ik in tekens die thuis kunnen gebeuren. Zo heb ik jarenlang last gehad van lampen die telkens sprongen, telkens weer anders, en overal en nergens waar andere lampen na 15 jaar pas zijn gestopt met branden. Dezelfde plekken en plaatsen. En bij metingen was er niets aan de hand, zo ook de lampen getest in de winkels en toch, wekelijks konden er lampen springen en dan niet eentje, neuh, gewoon 2 of 3 tegelijk of achtereenvolgende dagen.

De symboliek is dat het met spanning te maken heeft, energie, elektriciteit en het licht zelf natuurlijk. Maar als ze knappen, echt plof doen, dan is er gewoon spanning, ook al ben je het je niet bewust misschien. Dit is al enige tijd voorbij eerlijk gezegd, de lampen nu, doen het gewoon en blijven ook branden, kortom, de spanning is verdwenen.

Harlingen2

Ik had mijzelf afgelopen november beloofd om even te stoppen met daten of nieuwee contacten leggen in het algemeen, een drukke periode van verjaardagen kwam eraan en zo had ik mijzelf voorgenomen om in november, december, januari even niets te ondernemen behalve wat gepland staat in de familie en bij mijn vrienden. Maar ja, Pitcher kwam, ik wilde hem wel ontmoeten, maar eigenlijk had ik ook willen wachten tot deze maanden voorbij waren. Echter het gesprek verliep leuk en lief, goed dus, dus ja, kom maar we zien wel. Nonchalant, je weet het nooit he.

Het voelde goed en dus ging ik mee in zijn flow en hij ging mee in de mijne, met kerst ontmoette hij mijn ouders al, nog geen twee weken kenden wij elkaar, maar hij was welkom. Met oud en nieuw ontmoette hij B. kwam zelfs bij hem thuis, ze hadden elkaar al even bij mij ontmoet op de sauna dag. We sliepen al snel bij elkaar, en dan bedoel ik ook echt slapen, ja heus waar. Ik ging met hem mee naar Leeuwarden omdat de hondjes maar 24 uur alleen konden zijn zonder uitgelaten te worden? bijzonder, maar oke, als jij het zegt.

Harlingen3.jpg

We kenden leuke tijden en minder leuke momenten, zo gaat dat? Al in het begin, en het begon al bij hem, achteraf gezien, mijn eerste nacht bij hem thuis, ik ga douchen de volgende morgen, en het water vond ik wat lauw, was niet echt warm zoals thuis, maar hey, dat kan! Om later te horen toen hijzelf ging douchen, dat hij een koude douche kreeg en zo bleef ook de afwas staan want ook in de keuken, bleek het water koud, de ketel of hoe dat daar werkt, zou altijd warm moeten zijn, dus een storing?

Storing, eerste weekend…. symboliek? Zoeken we later op 😉 Kun je dus ook zelf als je wilt. Storing is voor mij al genoeg het woord.

We praten, ik ben pijnlijk eerlijk hier en daar zegt hij zelfs. Ja, duh, als ik niets zeg, verandert er ook niets of weet je niet hoe, wat of waar, wat mij betreft. Ik ben actief in mijn dingen, ik kan ook lui zijn hoor, daar niet van. Maar ik hou ervan om de dingen te doen die toch moeten op tijd, zodat je later op de dag, met elkaar kunt genieten van de rest van de dag, wat je ook gaat doen. Nog even weg met de hondjes, nog even een stukje rijden hier, zoals oostvaders, en nog zoveel meer wat je thuis al zou kunnen doen samen.

Harlingen4

Vele gesprekken volgden, hij luisterde wel, beloofde ook, maar bleef passief, ook qua intimiteit, lijkt mij als je gek op iemand bent, dat je dan niet van de ander kunt afblijven. De hondjes zaten meestal tussen ons in, hier tjsah, Picasso, hahaha die verdwijnt zelf wel 😉 Dus hier was meer ruimte om tegen elkaar aan te zitten, maar ook dat, heel soms.

Ondertussen deed mijn externe schijf het niet meer? Die wilde niet opstarten, wat ik ook deed. Ik bleef rustig had het nog niet door. Enige dagen later, wilde mijn laptop al niet opstarten, waren er problemen die hij ging zoeken, ik kon niets, opnieuw opstarten of alles eraf gooien en opnieuw installeren met behoud van bestanden. Dat maar gekozen met hoop op zegen. Een halve dag verder, bijna alles deed het weer maar mijn Office is pleitte… Er moet een nieuwe licentie op, dat zei hij al twee jaar nu, maar ja, als ik dat weg klikte deed Word het nog gewoon, dus why. Maar nu echt, weg.

Paint Shop Pro, heb ik met licentie, hoe oud ook, zou het altijd moeten doen, en die pakte niet, dus oproepje op FB gedaan voor een gratis programma en hoppa, dank jullie wel! Voor alle tips!

Niet dit weekend maar het weekend hiervoor, deed mijn riool in de keuken het niet meer, het water liep niet meer weg, nou ja, dat was toch wel, VERSTOPPING, ik moest dus echt de riool service bellen, op zondag natuurlijk! Altijd op zondag? Pitcher was hier en het verliep niet zo heel goed op dat moment. Ik kreeg het ineens door, wacht even, er gebeurt nu wel heel veel negatief weer om mij heen waar alles positief was?

Laat staan, afgelopen week, woensdag ging ik naar Pitcher, we zouden naar een ‘vergadering’ gaan en een gezellig bijeenkomst met allerlei mensen die ik al ontmoet had en ik het gewoon leuk vond. Terwijl wij onderweg waren, is er iets gebeurd en eenmaal bij hem, op het nippertje zagen wij dat het was gecanceld… maandag dan? Kan ze dan ook mee? Ik was pissed, want ik hier had ik speciaal vrij voor genomen op de donderdag, ik heb mijn collega’s in het nieuwe jaar nog niet eens GEZIEN!

Donderdag zijn we dan maar naar Harlingen gegaan want het bleek goed weer, goed genoeg om dat te doen met de hondjes. het was even heerlijk. Die dag was heerlijk gewoon, ik heb genoten, echt waar, alles verliep goed!

Vrijdag, er waren twee events, zoals ik “hier al vertel” en ik werd gebeten door de hond… En toen wist ik het zeker… dit gaat gewoon niet zo.

Ik heb nog 1 poging gedaan om Pitcher wakker te schudden, maar dat mocht niet baten, zaterdag was er nog een plan en die ging hij afzeggen want hier had hij geen zin in. Prima, met mijn woorden: ‘als jij mij nu naar huis brengt, dan ben je mij kwijt!’

Geen reactie en ik ben in gaan pakken, ik wenste dat hij zou zeggen je blijft hier! Als hij dat gedaan had dan had het misschien nog wat kunnen worden, maar hij pakte de tassen op en ik stapte in de auto, goed, en heel gek? Het was grijs en grauw in Friesland en bij Emmeloord zag ik de eerste jacobsladders, wat betekent dat de zon door de wolken heen kwamen langzaam en hoe dichter we bij Almere kwamen, hoe meer zon er ineens scheen…

Ik bedoel, symbolieken, dagelijkse dingen, kleine dingen, hoe meer duidelijk kan het zijn, de tekens vanuit energie van het onzichtbare. Dat mensen, heet nu magie 😉

Vanmorgen, deze maandag dus, moest ik vroeg op, want fysiotherapie voor 1x op maandag, en ik bedacht mij, wat als ik NU PSP in mijn laptop doe, de cd rom… als hij pakt en gaat werken, dan weet ik dat ik een goede keuze heb gemaakt.

Mogen jullie raden, waar ik deze foto’s van dit blog mee heb bewerkt, kleiner gemaakt en kleuren bijgewerkt heb… juist, met mijn eigen PSP met licentie, ineens pakte de laptop de cd rom en liep door!

Wat mij betreft blijven wij wel gewoon vrienden en wie weet blijven we zelfs zo nu en dan uitgaan of elkaar treffen. No hard feelings. maar als je Activa bij Passiva neer zet, dan werkt het gewoon niet. Het is altijd leven en laten leven, en dat doen wij het beste uit elkaar. I’ve tried, en ik weet in mijn hart, hij net zo goed.

Daarom ben ik ook dankbaar voor deze ervaring samen met hem, op alle fronten, zowel de mooie momenten, en dat zijn er best veel, en de minder mooie omdat ik zo weer geleerd heb, en nog beter weet waar ik op moet letten als ik iemand ontmoet en eventueel ga daten. Activa hoort bij Activa in dit geval 😉

PS, mijn externe schijf draait ook weer gewoon als ik deze aansluit 😉

Gebeten: hallo Tetanus en anti biotica.

Wadden-harlingen

Ja, daar zit je dan, in Leeuwarden op een vrijdagmiddag nog, net gedouched vol met plannen. Er waren twee events, het ene stond eigenlijk vast om heen te gaan, ook de reden waarom ik nu bij Pitchter in Leeuwarden ben, en dan vind je iets ontzettend leuks en een once in a lifetime event, omdat blijkt dat Leeuwarden de Culturele hoofdstad van Europa start dit weekend, sterker nog, heden avond is dat gestart met verhalen in allerlei plaatsen en plaatsjes. Morgen de ware opening in de stad Leeuwarden zelf en zelfs de King en Queen zullen erbij aanwezig zijn.

Maar dan, ik heb jullie nog niet eens verteld over de twee hondjes die Pitcher heeft, ga ik later uitgebreid doen, want ze zijn bijzonder. Echter hoe gek ze ook al vanaf dag 1 op mij zijn, de oudste van de twee heeft een aantal issues, is een rescue hondje uit spanje en is al aardig oud, hoe oud, is een gok, zijn leeftijd staat nu op 15 jaar, maar hij is ouder, dat is ons wel duidelijk.

Vanmiddag kreeg hij wat lekkers en dit eet hij niet zo snel op, en het jongere hondje, de Roemeen, ook een rescue straathondje een stuk jonger, 4 jaar nu, wilde het afpakken, en ja dat wordt verdedigd natuurlijk. Nu ging ik op de bank zitten terwijl Pitcher onder de douche stond om ook zichzelf klaar te maken voor deze dag met kasteelbezoek in de avond te Marsum.  De Spanjaard kwam naast mij zitten vanuit veiligheid met zijn stokje, zijn lekkers en liet het los, dat rolde onder mijn dijbeen en ik wist, dat hij kan bijten, dus wilde ik opstaan, omdat de bank erg laag is, moest ik mijn hand even neerzetten en de Spanjaard zat dicht tegen mij aan, kon nog net mijn vuist neer zetten voor hem, maar hij zag dat als dat ik zijn lekkers wilde pakken en hap… ja niet zomaar, echt midden in mijn hand, bovenop, en precies op een spier… tranen.. dat kan ik jullie vertellen, ik kreeg hem wel los maar het kwaad was al geschied.

De beet was door, bloeden als een rund, en pijn natuurlijk. Ik liep naar de badkamer om daar in tranen te zeggen dat we nu wel een tetanus prik moesten gaan halen omdat mijn laatste met 9 jaar is geweest, de laatste DKTP daarna nooit meer een update of upgrade gehad… ja, dan moet dat echt, het werkt 10 jaar en daarna moet je boosten… als zoiets gebeurd, nu dus!

Pitcher belde zijn huisarts en ja ik moest inderdaad komen, ik had gelijk, dat was te lang geleden. Het lukte en een ruim uur later moesten we zelf bij de apotheek het spul halen en dan de prik laten zetten, dat is gelukt, maar toen de assistente hoorde dat de huisarts het nog niet had gezien en dat ik alleen gespoeld had en 3x verse baking soda eroverhe had gedaan, wat ook zichtbaar was, wilde ze toch dat de arts het even zag. ja, blauw en opgezet en hoppa, anti biotica erbij voor een week… en de injectie, pffffffff in mijn bil? Uhhhh krijg twee keer per week B12 in mijn kont, dus kreeg ik deze in mijn arm, wat nog meer pijn deed dan de B12 kan doen, branden. Djiez, om daarna mijn hand telkens minder te kunnen bewegen, dat ik nu kan typen, is omdat ik mijn eigen pijnstillers heb ingenomen, daarmee is de wond ook weer open gegaan en is het bloed dwars door het gaas heen nu, morgen weer verschonen, een ja, een stijve blauwe en opgezette hand, zal ik even de komende dagen mee zitten…

Jullie snappen wel, tot mijn grote ‘verdriet’ is het kasteel dus niet door gegaan en het eerste event was ook onmogelijk nu… nou ja, bankhangen, the voice kijken en niks doen naast elkaar is ook een optie natuurlijk…

En over de foto ga ik later ook nog vertellen, met dank aan Red-Star/John, een foto programma gevonden, die werkt, (het is gelukt John, dat exporteren naar .jpg) 😉 maar ja… ik ben nog even toch nog feesten naar ik hoop morgen dan maar, en zondag pas weer thuis, maar maandag begint het gewone weer, oh nee… zwemmen gaat ook even niet zo… als maatje van verstandelijke beperkten die aan en uitgekleed moeten worden, kan mijzelf al amper aankleden nu. 😉

het komt goed, maar ook dit jaar start al meet ups en downs! Oma worden blijft DE up straks 😉

Ik wens iedereen een fijn weekend toe in elk geval!

 

Weinig te vertellen?

 

Yihaaaa, hier ben ik weer even. De lichte griep symptomen zijn weer verdwenen, gelukkig wel. Wel heb ik de beslissing gemaakt omdat er nu twee weekenden aankomen met verjaardagen en een jubileum, om even van het zwemmen weg te blijven. Daarna zie ik weer verder.

Ondertussen is mijn dochter 26 weken en 2 dagen zwanger vandaag. Haar buik groeit, alles is goed en vanaf hier zou ze elke dag ergens wel een kickje moeten voelen. En ik ging even op zoek naar de 26ste week en vond dit filmpje. Eyeopener?

Het meeste wist ik al, maar niet, dat een baby beter minder kan schoppen, als dat zo is, dan is het meer gezond dan een baby die heel veel schopt, althans zo vertelt de man. Geen idee of dat waar is, misschien wel. Tevredenheid? So, one kick a day, is a healthy baby on it’s way.

De vraag is er ook al: Of ik op wil passen 1 dag in de week in de toekomst. Ja, natuurlijk wil ik dat! De dag is nog onbekend verder, eerst maar even vol groeien en laten komen. Dan zien we verder.

Wel jeuken mijn handen om de logeerkamer om te bouwen, maar dat lukt mij niet alleen denk ik. Ik wil het echt radicaal omgooien, hele bureau weer net als vroeger naar de andere kant. Bijvoorbeeld en de oude computerkast die nu nog gevuld is met teken en schilderspullen vooral, eruit. En dit gaat een behoorlijke klus worden.

De komende tijd staat weer vol met leuke dingen gepland, dus geen idee wanneer ik weer wat meer tijd heb. Om jullie te lezen, ik doe mijn best om bij te houden in elk geval 😉

En nu, ga ik even huishouden, moet ook gebeuren tussendoor.

Wat houdt jou bezig op dit moment? (als je vind dat ik 1 van jouw blogs zeker weten moet lezen, laat dan gerust een link achter naar dat desbetreffende blog) 

 

Eindelijk beter en dan toch…

chocolade-pikant

Anderhalve maand ben ik thuis geweest, dit omdat kerst en nieuwjaarsdag op de maandag vielen. Het zwemmen, mijn werk op de maandag met mijn cliënten, had dus even pauze. Eerst omdat ik keelpijn had en de bronchitus de keel op stak, en daar moest ik even tijd voor nemen.

Op 16 december was ik nog licht verkouden en ik ging Thermen samen met B. Geen idee of dit wel slim zou zijn eigenlijk, maar ja, ik hoor het vaker, en voor het lichaam is het zeker goed. Ik denk eerder aan anderen om mij heen. Het hielp, die dag, kwam het laatste restje los en de volgende dag was zelfs mijn staartje bronchitus zo goed als weg, heerlijk! Kerst volgde, vrij, nieuwjaarsdag volgde, vrij.

En dan komt die ene dag, afgelopen maandag, waarin ik beter en wel weer zou gaan zwemmen, maar ik was wat huiverig. Echter beter is beter, maar ja, de cliënten, mijn collega’s, hoe staat het daarmee, geen idee dus. Ik ging, de koudste maandag van dit jaar zover, op de fiets, goed ingepakt, Pitcher wachtend bij mij thuis tot ik weer thuis zou komen. Nog even samen zijn en dan ging hij weer naar huis.

Mjah, mijn collega vertelde ergens pas in de kleedkamer dat zij nog steeds van alles had, voorhoofd holte, bij holte, en de dag dat ik ziek werd, liep ze al met verkoudheid en keelpijn, de griep dus eigenlijk, laat staan nog steeds of weer 3 cliënten ziek, maar die waren er niet. Opnieuw wist ik het… shit…

Inderdaad, dinsdag ging nog best goed, maar ik viel twee keer in een powernap in de late middag om tegen de avond wakker te worden met lichte keelpijn. NOOOOOOOOOhooooooo

Yes! Meteen maatregelen genomen, maar ik heb Pitcher ook aangestoken, de kus van afgelopen maandag toen er nog niets aan de hand was. Terwijl hij van een afstand vertelt wat ik allemaal zou moeten doen, grog oud recept, yeah right, ik werd wat sarcastisch, ga jij deze heks nu vertellen wat ze moet doen? hahaha Nou goed, ondertussen zelfs puisten op mijn wang en bij mijn mondhoeken, gewone, maar natuurlijk van de koortsige zijde. Ik zie wat wazig deze ochtend, en mijn spieren gaan af en aan. Kortom, daten dit komende weekend? Ik denk het even niet. Want Pitchter is sinds gisteravond hees en schor, dus tijd om even uit te zieken dan. Jammer maar helaas.

Vandaag blijf ik dus ook thuis, net even met mijn collega overlegd, en hier, is net 1 collega weer beter en de incubatietijd, kan vandaag nog net aanwezig zijn voor mij, dat ik anderen aan kan steken, safety for all!

Ik ga straks de trappelzak van mijn kleinzoon maar eens afmaken, word wel tijd 😉 Weinig tijd gehad de afgelopen weken. :O

Oh ja, de chocolade, is goed te doen, heel apart, als je ervan houdt om uit te proberen? Zeg ik doen! Pitcher en ik hebben deze afgelopen weekend geprobeerd, en 1 van zijn hondjes probeerde er ook al mee weg te lopen, hahaha mag niet natuurlijk, levensgevaarlijk, we zagen het gebeuren dus meteen in kunnen grijpen!